#vervalsing

De herinnering(svervalsing).

Wat is de herinnering? Het zijn ontastbare dingen die je in je geheugen hebt opgeslagen als een waarheid die zich voor jou heeft voortgedaan. Toch zijn deze niet altijd betrouwbaar. Veel mensen fotograferen gebeurtenissen, zoals eerder verteld in wat “vancular photography” is, om deze herinneringen vast te leggen. Toch zijn deze herinneringen niet helemaal betrouwbaar en gelijk aan de waarheid omdat de persoonlijke waarheid altijd anders is dan de algemene waarheid. Dit is ondersteund door Plato die beweerd dat alle waarheid eigelijk al subjectief is. Dit komt om dat de waarheid een persoonlijk interpretatie is.

Dit komt er op neer dat eigenlijk iedere herinnering al een vervalsing zou zijn van het geen wat gebeurt is. Maar hoe werkt dat precies? Dit komt door zowel interne en externe oorzaken. Een van de interne oorzaken is dat het moeilijk is om een goed onderscheid te maken tussen dromen, levendige fantasieën en de realiteit. Door fantasie en realiteit door elkaar te halen ontstaat er onderanderen valse herinneringen. Door inbeelding kan vermengt worden met de realiteit en kan ook een oorzaak zijn van een valse herinnering.

Een externe oorzaak is door het invullen van een herinnering, dit word ook wel het reconstructieve geheugen genoemd. Hierin worden herinneringen opgehaald en de elementen die er ontbreken worden door de persoon door voor hun een logische wijs opgevuld om de herinnering te voltooien. Deze kunnen ook beïnvloed worden door andere personen doormiddel van een gesprek over een gebeurtenis.

Psychologen gebruiken ook fotografie om deze herinnering te bestuderen en te manipuleren. Een voorbeeld hier van is, is een experiment waarbij een proefpersoon 4 foto's van van haar jeugd krijgt voorgeschoteld waarvan 1 gemanipuleerd is. Het gaat over een ballon vaart maar deze heeft nooit plaatsgevonden. Dag 1 beweerd ze hier geen herinnering van te hebben op dag 7 ziet ze hoe ze op een platform loopt en hoe ze de ballonvaart heeft ervaren. De foto die hiervoor gebruikt is is een foto van een ballon en doormiddel van photoshop een foto van haar en haar vader er in gezet is. De originele foto van haar en haar vader is een foto waarbij haar ze bij haar vader op schoot zit terwijl hij haar een boek voorleest. Iemand anders die gespecialiseerd is in de herinneringen studie is Elizabeth Loftus die ook zegt in haar lezing “ the fiction of memory “ dat mensen waarde hechten aan hun herinnering omdat deze voor hun een identiteit vormen. Maar dat het ook makkelijk is om een herinnering bij iemand te implanteren zolang je het maar met overtuiging doet, veel details op noemt en emotie. “ Memory – Like liberty – is a fragile thing. “ ~ Elizabeth Loftus.

Martine Stig speelde met deze herinneringsvervalsing door gebruik te maken van de beeldtaal van de snapshot fotografie ook wel vancular photography te nomen, de maakte in de serie “leuk voor later” een duidelijke analyse van hoe deze foto's er uit zouden moeten zien. De beelden in deze serie zijn helemaal geënsceneerd en dus niet werklijk gebeurd, toch lijken ze op de snapshots die we kennen. De beeldtaal van de foto's daarentegen geven het idee dat dit wel daadwerkelijk gebeurt is en brengen in een verwarring en roepen bij mij daarom ook vragen op. Hoe betrouwbaar is deze beeldtaal dan nog als mensen zoals Martine Stig dit gebruiken om een verhaal te vertellen dat nooit gebeurt is.