#uyan

Gözlerinin önündeki sis perdelerini kaldırdığında; Gerçekler çırıl çıplak serilir insanın önüne. Nedir o gerçekliğin? Öz'ün dedim sana. Yansıdı sana insan bedenlerinden, Farklı farklı simalardan izledin kendi benliklerini. En zor sınavdı ego tabularını yıkmak. Yıkamadın ki göresin kendini.. O pes etmedi vazgeçmedi senden! Defalarca defalarca gönderdi farklı farklı simalarda yansıttı sana, seni sende ki ben’i o’nu  İnkar ettin güzel sevgili. Reddettin. Yaradanın sana yansıttığı yüzleri.. Sevgi dedim sevgi açacak tüm kalpleri. Sana sevginin her rengini verdi, Her dilini verdi.. Almadın o güzel kalbine.. Beton döktün tuğlalar ördün  Kendine. BEN’ine Oysa bu yola sevgiyle çıktın, sevgiye geldin, sevgiyle gidebilirsin ancak o yolu Ancak sevgiyle aşabilirsin önüne koyulan engelleri. Kendini yaradanı, yarattıklarını her birini ayırt etmeden; Bir, bütün ve tam. Sevginin her rengi, sevginin her sesi, sevginin her dili sende. Kalbinde gizli. Sana en derin kuyulardan seslendiğinde; Cevap ver hadi kendine! Ne kadar adildin kendine ? Ne kadar dürüst olabildin kendine? Ne kadar cesaret edebildin yüzleşmeye kendinle? Ne kadar kabul edebildin kendini, En karanlık ,dipsiz kuyularına ışık tutan el fenerin olacak sevgi, Açacak kalbinin kapılarını varacaksın cennetine. Azıcık laf söz dinle. Ben yine yazacağım bu satırları;  Kalbimden akan sevgiyle sizlere sonsuz, koşulsuz, karşılıksız, beklentisiz sevgilerimle..

GÖZLERİN GÖRMEZ, KULAKLARIN DUYMAZ OLMUŞ!

KALBİNİ KORKU DUMANLARI SARMIŞ, 

RUHUN ACI İÇİNDE.

ÇARESİZSİN.

RENGARENK DÜNYA GÖZLERİNİ KAMAŞTIRMIŞ,

KAYBETMİŞSİN YOLUNU.

ULAŞAMAMIŞSIN EN SEVGİ’LİYE

SEVGİ’YE.

UNUTMUŞSUN SEVMEYİ, SEVİLMEYİ..

SANA DAYATILANLARI GÖRMÜYORMUSUN?

HER GÜN ZEHİRLEDİN; O GÜZEL RUHUNU, BEDENİNİ, SEN’İ..

ALDIĞIN HER NEFESTE, HER ANINDA İÇİNE HAPSETMİŞLER SENİ.

YOK OLMUŞSUN..

O KİRLİ DÜNYA DEDİKLERİ OYUNUN İÇİNDE,

ANLATTIK SANA SEVGİYLE ,

TÜM EVREN HAYKIRDI SANA!!

SEVGİ KURTARACAK SENİ,

SAF, KOŞULSUZ, KARŞILIKSIZ, BEKLENTİSİZ, İLAHİ SEVGİ..

DİNLEMEDİN KULAĞINA FISILDAYAN SESİ,

İNKAR ETTİN!

NEREDEN GELDİĞİNİ, NEREYE GİDECEĞİNİ..

ŞİMDİ YOK OLUYORSUN GÖZLERİMİN ÖNÜNDE.

BEN HAYKIRMAYA DEVAM EDİYORUM SANA SEVGİYLE;

AÇ GÖZLERİNİ !

UYAN ! 

KURTAR KENDİNİ O PRANGALARDAN,

ÇIK O OYUNUN İÇİNDEN.

HEPSİ ALDATMACA, HEPSİ KANDIRMACA, HEPSİ DÜZMECE..

NEYE İNANMAK İSTİYORSAN

ONA İNANACAKSIN

NE OLMAK İSTİYORSAN 

O OLACAKSIN.

HER SABAH GÖZLERİNİ AÇTIĞINDA SEN SEÇTİN BU OYUNDA KİM OLACAĞINI. 

NEREYE GİDECEĞİNİ..

O SADECE İZLEDİ VE BEKLEDİ.

SANA BİNLERCE, BİNLERCE İŞARET GÖNDERDİ, 

DÖNDER KALBİNİ ONA DİYE.. 

DÖN ONA DİYE..

ŞİMDİ SENMİSİN ÇARESİZ?

KİM ÇARESİZ?

KIVRANMAYI BIRAKIP TUTACAKMISIN BİR İPİN UCUNDAN SENDE?

BEDENLENDİĞİN BU DÜNYA İÇİN AÇACAKMISIN GÖZLERİNİ ?

İDRAK EDECEKMİSİN GERÇEKLERİ? 

BEN USULCA SEYREDECEĞİM SİZLERE VERDİĞİM İRADEYLE NELER YAPABİLECEKLERİNİZİ..

YOL SİZİN..

SEÇİM SİZİN..

HADİ !

Neden bedenlendin bu dünyada?

Hiç sordun mu kendinden kendine.

Görevin neydi?

Öğretin neydi?

Deneyim okulu, dünya okulu.

Sahiden yalnızca buradan gelip geçmek kadar basitmiydi var oluşsal amacı.

Yaratıcının biricikleri, en değerlileri İNSAN.

Buraya gelip bedenlenen o güzel ruhlar, manada kaybolup, manada çalışıp öylece göçüp gidecek.

Sor dedi sana, sordun mu kendine?

Ben kimim?

Neden geldim bu dünyaya? 

İnsan fabrikası değil burası sevgili,

Çalış, yaşa, öl.

Dünya okulu.

İnsan olma yolculuğu,

Kendinden kendine..

Sor hadi kendine hazır dünya değişirken, sende değiştin mi?

Uyum sağlayabildin mi? 

Farklılaştın mı?

İnançların? 

Fikirlerin?

Yoksa boğuluyormusun o aynı döngülerin içinde?

Sen kendinle konuşmazsan, o nasıl konuşsun seninle?!

Dünya denen sahnede,

İnsan olma yolculuğunda,

Mana da kaybolmuş İNSAN,

Ruhuna hiç ulaşamadan,

Kaybetmiş o hiç bulamadığı BEN’liğini.

Kısır döngülerin içinde kaybolmuş,

ZAN’larında hapsolmuş,

VAR’lığı, ruhu acı içinde,

Sevgisiz, yalnız, yolsuz..

Kapatmış kalbini mana betonlarıyla örmüş duvarları kendinden kendine.

Yalanlarla doldurmuş zihnini,

Duyamamış ona seslenen sesi.

ACI.

IZDIRAP.

“İNSAN” olmadıkça bitmeyecek,

Yol’ a çıkmadıkça varamayacak,

Kalbini açmadıkça hissetmeyecek.

Keşke ellerimde sihirli bir değnek olsa, uyandırsam seni ey sevgili İNSAN.

Ama kurtarıcın ben değilimki.

O sihirli değnekte, kurtarıcıda sensin.

Kalbimden sonsuz sevgilerimle;

Önce ruh aileme,

Sonra ihtiyacı olan tüm kalplere;

Tozlarından arınıp, iyileşmeleri dileğiyle,

Döngülerinden her geçişinde bir başka dönemece sokar sistem seni. Yollarımız yaradandan geldi ve ona varacak olan. Ard arda gelen sınavlar bizleri daha iyi bir seviyeye getirmek, kendimizin en yüksek versiyonu olabilmemiz içindi.O döngüleri geçerken AN’da kalabildiğimiz, zihnimizin sustuğu bilinç altımızın sessizleştiği kendimizle ruhumuzla yüksek benliğimizle huzurda kaldığımızda işte orası varolan cennetimizdi. Bu yolculukta bi nebze soluklanabildiğimiz, bize umut veren ilerlemek için bizi teşvik eden o ruh hali tam olarak cennetimiz.

Bazen hayal etmekte güçlük çekerim yeryüzünde yaşadığım bu deneyimin çok daha fazlasına sahip olabilmenin hayali nefesimi hızlandırır.

Yaradanınla sohbet hali..

Onun seni duyduğunu, gördüğünü, sevdiğini, izlediğini yanında olduğunu bilmek bile insana bu denli huzur verirken.. bir gün ona varabilmek onun sesi, onun gören gözü olabilmek içindi bu yol..

Her birimize ruhundan üflemişti..

Bizler onun nefesiydik belkide..

Onun biriciği..

Kıymetlisi..

Eşsiz benzersiz..

Bir, bütün ve tam.

Geldiğimiz bu yeryüzünde ona layık olabilmek, ondan bir parça olabilmek içindi tüm o yollar, o sınavlar, o öğretiler..

Kendi şeytanınla (yansımalarınla) verdiğin mücadelede dilersin adını kalbinde “yardım et” diye.

O her AN seninle.

Sen kırdığında o yansımaları (aynalarını), o zaman geçeceksin gözleme..

Onun bakan gözü olacaksın bu yeryüzünde..

Onun işiten kulakları..

Kendi sistemini kuran ve yöneten tanrı parçası..

İdrak et sevgili..

Bu yol ondan geldi, ona varacak..

Sen yeterki kalbinin sesini dinle.

Hayat seni dört bir yandan sıkıştırdığında yalvardın yaradana sordun ona, ya da kendinden kendine;

Neden?

 Neden ben? 

Neden bu duyguları hissediyorum?

Böylesi mümkün olabilirmi ? Diye..

Zihninin perde arkasından gelecek o yanıtı bekledin çaresizce..

Kıvrandın durdun o zihninin boş odacıklarında..

Neyi deneyimliyordun..

Orada öylece duran cevaplara o boş odalardaki kapılara ulaşamadın, denedin, denedin olmadı.. yoruldun belki de.. cesaret edemedin..

Hadi ben söyleyim sana korktun belkide.

En çok da kendinden.

Yine o aynı kısır döngüleri yaşamaktan, yetememekten, başaramamaktan.. çaresizce usulca bekledin durdun..

Sen o sınavı geçmeyince açılmayacak o kapılar.

Sen yüzleşmeyince kendinle gelmeyecek o cevaplar.

Cevaplarda sensin,

O boş odalarda,

O ulaşamadığın kapılarda..

Tıpkı kendinden korktuğun gibi..

Hayallerini gerçekleştirememekten,

Gerçekleştirdiğinde hayal ettiğin cennete varamamaktan..

Belirsizlikler..

Umutlar..

Hayaller..

Ahh biz insanların en güçlü duyguları..

En zorlu savaşları..

Bi amaç var elbet öğretiler alınacak dersler verilecek sınavlar gidilecek yollar.. 

Hayat çoğu zaman bunlarla yordu bizleri ama her sonucu her cevabı biliyor olsaydık, bunun neresi öğreti olurdu dimi.

Oysaki hayat tüm belirsizliklerine, zorluklarına rağmen güzeldi.

Güzelliği kurulan hayallerde, edilen dualarda, verilen emeklerde, tutunduğun umutlarda gizliydi..

Bende yoruldum sevgili.. 

Emin olduğum, inandığım, umut ettiğim, hayal ettiğim herşeye verdiğim tüm emeğe değerdi YAŞAMAK..

Hayat bizlere ne verirse versin, bizlerden ne götürürse götürsün..

Minnetle, sevgiyle, şükürle devam etmeli o güzel yola.

Her zaman bir yol vardır.

Durmadan akıp gitsede zaman..

İnancını yitirme yaradanına..

O hep yanında, o hep seninle..

Hiç bir emek boşuna değil..

Sen yeterki sürece güven..

Ve inan.