#ufak

Susmadan saatlerce konuşur, konuşmayı çok severdi. Kocamandı, o ufak kız çocuğunun yanında kocaman. Fakat kalbi büyük duyguları taşıyamayacak kadar küçüktü, ancak o ufak kız çocuğunun sığabileceği kadar küçük. Birbirlerini gözlerinde büyütmüşlerdi. Gözleri çok güzeldi. Gözleri bir çınar ağacıydı. Meyvesizdi. Başına kargalar üşüşmüş sesleri kız çocuğunu korkutmuştu. Kaçmak istiyordu uzaklara ama gidemezdi.

Karanlıktan ve yalnızlıktan korkardı. Aslında o kız çocuğu onun güneşi olurdu ve o kız çocuğu onun en yakın arkadaşı da olurdu, bilemedi. Lambalar yaktı, dallarına astı. Kargaları kovmadı. Kız çocuğu iyice korktu. Kalabalık içinde yapayalnız kaldı.

Sonra aylardan birinin Perşembe gününde bir gecede büyüdü kız çocuğu. Gülemeyecekti ansızın gelen rüzgârlar olmasa. Zira rüzgârlar tenini gıdıklardı. Ağaç yıkılmış, yıkılırken fırtınalar çıkarmıştı. Buna güldü belki de kız, yıkmayan fırtına ancak güldürürdü. Biliyordu.

Düşen ağacın köklerine damlayan gözyaşları yepyeni bir fidan filizlendirdi. Fakat artık çok geçti. Topraklar çoraklaşmış, yağmurlar dinmişti. Ufacıktı fidan, kısa saçlı kadının yanında ufacık. Karanlıktan daha çok korkuyor, gidenin yok olacağını düşünüyordu. “Gitme.” dedi, “Dayanamam.”. Giden zaten yok olmuştu. Sadece karanlıktan korkan fidan ışıkların sönmesine aldanıp sımsıkı yummuştu gözlerini. Görememişti. Kadın ise şimdi kocaman bir güneşti. Ellerinden tutup fidanın büyümesine yardım edecek sonra çekip gidecekti. Öğrensin istiyordu sadece bilmediklerini. Belki uzaktan izler haset ederdi büyüdükten sonra dallarına astığı lambalara. Sönsünler isterdi. Kargalar sussun, ağaç yeniden yalnız kalsın isterdi.