#triti

I got you da tritos 🥶

Introducing a tiny, new person #Baby, #Motherhood

Ladies and Gentlemen, having been prone to occasional disappearances from the blogging world, most of you who take the time to visit would have chalked up this absence to yet another trip home or another prolonged lazy phase.

Well, this time around, I am happy to report my reasons are much more solid. I have actually been pretty busy learning to be a mom and bringing up a tiny new person!

Becomin…

Στης 11 σχόλασα.

Στης 12 ο γλάρος ,εγώ και η Μ. συζητούσαμε για το πόσο καταστροφικό μπορεί να γίνει 

να ‘χεις αλλεργία στην ανεξαρτησία.

Το παρκάκι ήταν σχεδόν άδειο

-μια παλιά τηλεόραση μονάχα ήταν ακουμπισμένη στο πεζούλι-

και εγώ αποζητούσα απεγνωσμένα πικρό καφέ με μπόλικη κανέλα.

Στη 1 οι γλάροι ,οι φίλοι μας άρχισαν να πληθαίνουν 

και εμείς αποφασίσαμε πως η Ξ. θα θέλε λίγη παρέα στη δουλειά.

Καταλήξαμε να φωτογραφίζουμε την Ξ. να ζυγίζει ψωμιά

και να γελάμε με τις άσκοπες διαδρομές της στο χώρο

ενώ μασουλούσαμε bread chips με μούσλι.

Στης 2 και..

οδηγούσα τη μηχανή με την Μ. να φωνάζει ‘’Α ρε Αννα,γκόμενα άγρια εσύ’’

Και μετά πέρασα με κόκκινο το φανάρι στην Εγνατία 

και έγινα η ‘’Α ρε Αννα,παράνομη άγρια γκόμενα εσύ’’

και τρόμαξαν οι γλάροι μου

τρόμαξε λίγο και η Μ.

Ο Λαγκαδάς έμοιαζε με επαρχιακό δρόμο στη Λάρισα

και εγώ χάθηκα κάπου ανάμεσα σε Νεάπολη και Πολίχνη και ευτυχώς 

κάπως βρέθηκα στο σινε <<Παράδεισος>>

και σκέφτηκα

‘’πως εντάξει θα ζήσω και σήμερα,το σπίτι δεν είναι μακρυά,το κρεβάτι μου με περιμένει’’΄

Όταν κρέμεται το εγκεφαλικό σου σύστημα από μια κλωστή,

ενώ παράλληλα οδηγάς τον σατανά

σε σκοτεινούς ανηφορικούς δρόμους,

η λέξη <<παράδεισος>> μοιάζει κάπως τραγελαφική 

Πάντως κάπως έφτασα στο σπίτι 

γιατί σήμερα ξύπνησα στο δωμάτιό μου 

και συνέχισα να τρώω τα bread chips με μούσλι από χθες τη νύχτα.

Και το φοβάμαι το σκοτάδι και εμείς κρυφοί παράνομοι σε υγρές στοές γεμίζουμε έρωτα τα τασάκια και γόπες από άπιστες νύχτες οι δρόμοι των πολιτειών που συχνάζαμε κάποτε δρόμοι που κρύβουν πόθους ελαφροπάτητα αγγίγματα που μας έχουν στιγματίσει σε βάθος... απεγνωσμένα αναρωτιέμαι που είσαι... κάνω κλήσεις απορριπτέες σε αριθμούς μη δικούς σου δέχομαι κλήσεις αγνώστων ακούγοντας αραιά και που την φωνή σου Θέλω ένα τσιγάρο απεγνωσμένα ζητάω να μάθω Πως και δεν με θέλησες τόσο.. ερωτήματα που γυρνάνε στον αποδέκτη και μηδέν αποδοχή του τέλους.

Μισάνοιχτες πόρτες Μισόκλειστες πόρτες εμείς οι κρυφοί παράνομοι σε στοές υγρές που κρυφτήκαμε και κανείς δεν μας βρίσκει ... είπες για χρόνο... δεν είπα τίποτα.