#thouhgts

Eu sinto saudades do toque, dos olhares, dos beijos e das palavras de carinho... do que ele era no começo, também.

Sinto vazio, pois algo está mudando na minha rotina, alguém está saindo dela, ou apenas ficando menos presente.

mas...

Sinto alívio por não ter mais que me preocupar com os sentimentos dele, por não ter mais que correr atrás, por não ter mais que me preocupar com o abandono... por poder pensar mais em mim, sem me preocupar se vou machucar alguém importante.

Sinto uma espécie de... paz? Mas por que paz?

Sinto felicidade, por estar melhorando, por estar desapegando... Pensando só em mim novamente.

Eu o amei, eu fiz de tudo o que podia para que tudo ficasse bem. Não deu certo, o que mais eu poderia fazer? Minha parte foi feita, e muito bem feita. O errado não fui eu.

⭐

Às vezes, a dependência/apego em alguém te faz pensar que sua vida acabaria se aquela pessoa fosse embora. Mas, na verdade, não. Não é assim que a banda toca. Tudo é efêmero, nada é pra sempre.

Viver o agora, o mais intenso que der, é importante. Não deixe para depois o que dá pra ser feito agora.

The other day, I was sitting alone and watching people around me.

Some were laughing.

Some were talking excitedly.

Some looked completely normal.

And then a thought crossed my mind:

What if every single person around me was acting?

Not acting in the way actors perform in movies.

But acting in the way humans perform every day.

The more I thought about it, the more it started making sense.

A smile doesn’t always mean happiness.

Confidence doesn’t always mean certainty.

Silence doesn’t always mean peace.

Sometimes the happiest-looking person in the room is carrying the heaviest burden.

Sometimes the loudest person is trying to hide loneliness.

And sometimes the strongest person is simply the one who has become best at hiding pain.

We spend years learning mathematics, science, languages, and technical skills.

But one skill almost everyone develops naturally is the ability to hide what they truly feel.

Think about it.

How many times have you said, “I’m fine,” when you weren’t?

How many times have you smiled because explaining the truth felt too exhausting?

How many times have you hidden your thoughts because you knew nobody would understand them?

We all do it.

In fact, we do it so often that we barely notice it anymore.

We become different versions of ourselves depending on where we are.

At work, we become professionals.

Around friends, we become funnier.

With family, we become stronger.

On social media, we become happier.

And somewhere between all these versions, the real person quietly waits in the background.

The strange thing is that society rewards good acting.

We’re expected to stay calm when we’re stressed.

We’re expected to smile when we’re struggling.

We’re expected to look confident even when we’re full of doubt.

Over time, wearing masks becomes normal.

So normal that we sometimes forget where the mask ends and where we begin.

But there are rare moments when the performance stops.

Those late-night conversations with someone you trust.

The moments when you’re completely alone.

The times when you laugh so genuinely that you forget to control yourself.

The times when tears come out before you can stop them.

Those moments feel different because they are real.

No performance.

No script.

No audience.

Just you.

Maybe that’s why I believe the greatest actors are not in Hollywood.

They’re not standing under bright lights.

They’re not delivering lines written by someone else.

They’re ordinary people.

Students.

Parents.

Friends.

Coworkers.

Strangers walking past us every day.

People carrying stories we’ll never hear and battles we’ll never see.

And despite everything happening inside them, they keep moving forward.

They keep smiling.

They keep showing up.

The world’s greatest actors don’t win awards.

Uzun zamandır hissettiğim tek duygu iğrenme. Bu öyle bir duygu ki baktığım her yerde onu görüyorum. Toplum fazla iğrenç, beni koymaya çalıştığı kalıplar sürekli dışlaması zarar vermesi ama bir yerede varmaması. İnsanlar fazla iğrenç o kadar iğrençlerki saygı duymadıkları şeylere onlarla aynı şeyi düşünmedikleri kişilere vicdansızca o kadar kötü şeyler yapıyorlar ki nasıl var olduklarını sorguluyorum. Dünya fazla iğrenç o kadar iğrenç ki attığım her adın aldığım her nefes midemi bulandırıyor tek iyi bir nokta bile göremiyorum. Bende çok iğrencim. Tüm o insanlardan ve toplumdan hiçbir farkım yok yaptığım herşey beni tiksindiriyor. Öyleki sürekli kusmak istiyorum o kadar çok kusmak istiyorum ki içimde kusabileceğim başka hiçbirşey kalmasın. Midemin içindekileri organlarımı öyle bir temizlemek istiyorum ki insanlıktan arınmak istiyorum. Bu pislikten içimde hiç bir zerre kalmasın istiyorum. Belki herşeyin sonunda yaşamayı başarabilirim.

Vienna is for those who dream big, demand too much of themselves, want to be everything and learn everything, but end up forgetting that they are still just young, afraid of the future.