#tembellik

Sanki yazgısını ele geçirmiş gibi görünen sakin ve narin bir güç tarafından yönlendiriliyormuş gibi daha hafif hissediyordu. Yaşamın derinliklerinde saklı olan bu temel gerçeği — en az düzeyde çaba gösterme isteğini — kavramış olmak içini gurur ve şükranla dolduruyordu. Gerçek doğasını henüz keşfetmemiş çürüyen bir insanlığın üzerinde süzülüyormuş gibi bir izlenime kapılmıştı. İnsanlığın aptallığı ölçülemezdi. Asıl bilgelik, kayıtsız ve tepkisiz bir tavır takınmakta yatıyorken, sürekli hırçınca ve tatminsizce çabalamayı sürdürmenin ne gereği vardı? Halbuki çok basitti. Yoldan geçen bir dilenci bile bunu anlayabilirdi!

İmam Nevevi:

Gece geç yatmak; hem dini vecibelerin hem de dünya işlerinin aksamasına yol açan bir gündüz tembelliğine neden olur.

Nasıl bir dünya burası böyle? Herkesin, her şeyin ağır ağır ilerlediği, bazen güneşin bile hareket etmek istemediği, rüzgarın yaprakları hareket ettirmediği, insanların yataklarından zar zor kalktıkları, "Şimdi yapmasam da olur, yarın yaparım." dedikleri bir dünya burası. Kuşlar bile kanat çırpmaya üşenir olmuş. Sokaklar boş, saatler durmuş, oyunlar yarım bırakılmış. Bir bardak su getirmek bile zahmetli olmuş artık. Ya da bir televizyon kumandası. Bu dünyada zaman bir daha akar mı? Sokaklar dolar mı? Güneş bir daha hareket eder mi? Kuşlar kanat çırpmaya başlar mı? Soruyorum, dünya tembelliği ne zaman bırakacak?