#teknik

Post-it (yapışkanlı kağıt) nasıl verimli şekilde kullanılır?

Bir çoğumuzun evinde bulunan bu yapışkanlığı kağıdın aslında ezber için ne kadar yararlı olabileceğini biliyor muydunuz?

Hadi gelin bu yapışkanlı kağıtları nasıl en verimli şekilde kullanabileceğimiz hakkında konuşalım;

Madde 1- Nasıl kullanılır?) Bu kağıtlar, özet çıkarmak için değildir, bir küçük kağıda tüm bir konuyu yazmaya çalışmayın. Özet çıkarma tekniklerini profilden inceleyebilirsiniz. Bu kağıtlar önemli formül ve kavramları akılda kalıcı hale getirmenin bir yoludur.

Madde 2- Doğru Kullanım) Bulduğunuz her kavram ve formülü bu kağıtlara yazmayın. Yalnızca öğrenmekte zorluk çektiğiniz, karıştırdığınız, sürekli karşınıza çıkan ve de unuttuğunuz kavram ve formülleri yazın. Bulduğunuz her şeyi yazmak size vakit kaybından ve kafa karışıklığından başka hiç bir şey kazandırmayacaktır. Yazdığınız bu küçük notları oldukça açık ve sizin anlayabileceğin şekilde anahtar kelimeler kullanarak yazın.

Madde 3- Nerede Kullanılır?) Bu kağıtların en büyük avantajı arka yüzünün yapışkan bir madde ile kaplı olması, bu özellik bize kağıtları göz hizamızda herhangi bir duvar, oturduğunuz masanın tahta yüzeyi ya da bir dolap/raf kapağına yapıştırabilme avantajı sağlıyor, bu avantaj her etrafımıza baktığımızda aslında otomatikman gözünüzün o kağıtlara kayması ve okumanız sonucu ezberlemeye çalıştığınız şeyi sürekli tekrar etmenize ve de ders çalışırken aradığınız bir formülü, kavramı kolaylıkla bulmanızı sağlar.

Madde 4- Tekrar metodu) En önemi madde; Tekrar etmek. Tüm bu kağıtları hazırladınız, duvarlarınıza astınız fakat eğer ki tekrar etmez iseniz tüm bu emekleriniz çöp olacak yalnızca bu kağıtları hazırlarken vakit kaybetmiş olacaksınız, her gece yatmadan önce ve sabah kalktığınızda en az 2-3 defa duvarınızdaki tüm o kağıtları okuyun.

Madde 5- Kendinizi şartlayın) Kendinize tüm bu maddeleri yaptıktan sonra bir şart koyun. Bu kağıt(lar) 1 hafta sonra buradan kalkacak. Ve bir hafta boyunca her gün 4. maddeyi tekrar edin, bir haftanın sonunda tüm o postiteri oradan sökün ve kendinizi deneyin, yazdığınız kağıtlardaki kavramların anlamlarını kapatıp bilginizi ölçün. Eğer ki cevap verebiliyorsanız, tebrikler! öğrenmişsiniz demektir fakat eğer ki cevap veremiyorsanız 2. veya 4. maddeyi düzgün şekilde yerine getirmemişsiniz demektir. Kendinizi kandırmayın :)

Umarım sizler için yararlı bir yazı olmuştur, iyi çalışmalar dilerim!

Teknolojinin geldiği nokta itibariyle, çok kaliteli çekimler yapan fotoğraf makineleri halihazırda piyasadalar. Ancak, aldığımız fotoğraf makineleri her ne kadar iyi özelliklere sahip olsa da fotoğrafta kompozisyon oluşturmasını bilmiyorsak, tekniğine hakim değilsek hep biraz eksik kalacağız. Çünkü fotoğrafı çeken makine değil, fotoğrafçıdır.

En son teknolojiyle üretilmiş, en iyi lensi kullanmış bir fotoğraf makinesinin çektiği fotoğrafta kompozisyon olmadığı takdirde beklediğimiz fotoğraf kalitesini sunmayabilir. Aksi şekilde çok eski bir makine de iyi kompozisyon oluşturmuş bir fotoğrafçının elinde harika fotoğraflar çıkarabilir. Mesele burada makine değildir yani, fotoğrafı çeken kişidir. Peki fotoğrafta kompozisyon nedir? Fotoğrafta kompozisyon teknikleri nelerdir? İyi bir kompozisyon nasıl yapılır? Hepsinin cevabını vermeye çalışacağım.

Yazımı buraya tıklayarak okuyabilirsiniz.

“Katanya dia lewat pintu selatan.” “Ya ampun di sini nggak ada sinyal.” “Yang lain di mana ya?” “Bunganya udah belum?” “Harga balon berapa tuh?” “Dawetnya kok nggak ada ya?”

Dua kalimat terakhir itu keluar dari mulut temanku. Bukan suara keramaian di Grha Sabha Pramana yang begitu terik pada Rabu lalu. Seusai kelas Morfologi yang tidak pernah tidak menyebabkan alasan mengantuk, aku dan ketiga temanku secara impulsif pergi menyeberang ke depan fakultas untuk “mencari dawet legendaris yang hanya ada saat wisuda”.

Di sebelah tenggara GSP tidak ada. Masih ramai para wisudawan-wisudawati dan para pendampingnya keluar dari gedung. Tentu juga ada anggota keluarga yang menunggu di luar karena undangan terbatas hanya untuk dua orang. Bersama mereka para juru foto keliling, penjaja minuman dingin, penjual boneka dan bunga-bunga, hingga sebuah traktor yang terparkir di depan tulisan Magister FEB yang sangat menarik perhatian siapapun yang melewatinya (tapi aku tidak sempat memotret, hanya memotret rombongan jeep yang membuatku sedikit terkejut ketika pertama melihatnya) .

Jadi, begini rasanya. Ini kali pertamaku “mengikuti” wisuda sungguhan. Terjun langsung dan berbaur untuk merasakan euforia sebuah acara bernama “wisuda”. Sebelumnya, aku tidak pernah menghadiri saudara atau siapalah yang wisuda karena memang tidak ada. Dan yang pertama kali ini menghadirkanku rasa haru-biru.

Saat melihat wisudawan dengan baju kebesaran dan toga di kepala mereka, apalagi anak teknik yang disambut ‘besar-besaran’ sesuai ‘proker’ sampai diarak dengan jeep(?), saat itulah aku melihat betapa perjuangan mereka akhirnya terbayar juga. 

Tidak sekadar selebrasi basa-basi untuk haha-hihi, yang terlintas dalam kepalaku adalah kumulasi keluh-kesah dan peluh mereka juga. Pergulatan diri sendiri tentang gelar yang akan didapat, keyakinan dan ideologi ‘baru’ yang didapat setelah eksplorasi, dan banyak sekali hal yang mempengaruhi 3 sampai 5 tahun yang cukup panjang itu.

Jatuh-bangun yang nyatanya harus dilewati agar tercipta sebuah skripsi yang bisa menciptakan senyum bangga dan tangis haru di wajah orangtua mereka. Hasil begadang di perpustakaan dan di kost-an, menelusuri jurnal-jurnal, hingga pertemuan dengan beliau-beliau yang membimbing sampai selesai.

Maka bagiku ucapan-ucapan selamat hingga hadiah-hadiah itu tidak berlebihan sebetulnya. Pun tidak masalah bila tidak ada. Semua kembali pada setiap orang yang menerima.

Aku dan temanku berhenti agak lama di Lapangan Pancasila, tepat di depan Grha Sabha Pramana. Bukan di sebelah baratnya, selatan, ataupun utara. Berempat berlindung di bawah satu payung ungu Totoro. Untuk apa? Untuk melihat perayaan dari mahasiswa fakultas utara Rumah Sakit Sardjito. Kami menganggapnya sebagai hiburan. Di Humaniora saat wisuda, yang begini tampaknya tidak pernah ada (berhubung Jalan Soshum di foto memang sepi)…

Suporter DBL seperti pindah tempat untuk sementara waktu di sana. Yel-yel disuarakan dengan lantang. Meskipun kaum hawa agak kaku dan malu-malu, kalau dilihat keseluruhannya tetap kompak juga. Aku sempat menemukan seseorang di barisan pasukan Super Mesin itu. Ingin kuucap selamat, namun usai kupikir lebih jauh, bukan itu sepertinya yang dia butuhkan, yang bukan dariku, karena sebetulnya aku yang enggan.

Maaf ya...tapi yang terpenting, seperti kata Senar Senja, 

Untukmu yang baru saja diwisuda Selamat menempuh masa di mana Buku-buku tak lagi di sampingmu (walau aku tahu kamu tetap suka buku)

Satu langkah menuju mimpi berikutnya (ya, tentu) Kudoakan kau selalu taklukkan mimpi indahmu

Mungkin tidak semegah dan semeriah di Kampus Gajah sebelah (yang sampai ada seleksi khusus untuk panitia), tetapi ikut menyaksikan dari dekat begitu tetap membekaskan perasaan sentimentil bagiku. Sayangnya panas semakin menyengat sehingga kami memutuskan untuk mengisi perut yang keroncongan di Pujale. Tentu tidak lupa melewati Fakultas Filsafat, siapa tahu kakak dari kawanku sudah diwisuda juga—tapi ternyata aku tidak menemukan mereka.

Seperti istilah ‘mendung belum tentu hujan’, maka berlaku juga ‘panas belum tentu tidak hujan’. Sampai di dekat Toyagama Filsafat, hujan turun dengan deras. Sangat deras. Air yang jatuh seperti butiran jagung. Orang-orang yang sibuk berfoto segera meneduh. Tapi kami tidak, kami tetap meneruskan perjalanan yang tinggal sebentar berbekal payung kecil itu.

Tidak perlu khawatir, bahkan hujan berangin pun tetap kami lewati meski dengan dalih ‘coba-coba’ karena, ya, kami kan anak muda. Begitu katanya. Akhirnya, kami berhasil menembus hujan meskipun sedikit kebasahan. Menghabiskan sisa jam pergantian kelas sambil mengobrol cukup lama, juga menghabiskan makanan pesanan kita.

Rabu belum berakhir. Masih ada satu kelas yang selesai di sore hari, masih ada hal-hal ajaib lainnya.