#tadka

Drepcze drobnym, dziarskim krokiem do ogrodu raz po raz, ubrana - a właściwie przebrana - w roboczą koszulę w błękitną kratę Taty, ciepły bezrękawnik, berecik nadgryziony przez mole i gumowe buty.

A to otworzyć drzwi do szklarni, bo za gorąco, a to je zamknąć, bo wieje, a to zebrać brzoskwinie spod drzewa, bo wyjątkowo obrodziły w tym roku i trzeba je szybko przerobić, a to nazrywać pomidorów i rozdać znajomym, bo “już nie mogę na nie patrzeć”, a to machnąć ręką na oblepiającą krzewy aronię “a niech sobie spada”, coś przyciąć, coś przestawić, coś wyrwać, coś pozbierać i zanieść na kompost.

Moja Mama kocha swój ogród. To jej SPA, salon piękności, aerobik, psychoterapeuta, rehabilitant i wczasy na Malediwach w jednym. Poświęca mu dużo czasu i widać tego efekty. On hojnie oddaje swe plony i raczy oczy błogim widokiem. Lubię tu posiedzieć, pooddychać poranną świeżością i wieczorną, chłodną wilgocią, wypić kawę na tarasie i patrzeć, jak ten kawałek udomowionej ziemi zmienia się wraz z porami roku. Drzewa i krzewy owocowe i ozdobne, dużo kwiatów, przycięte w kule dwa bukszpany, zajmujący cały trawnik na rekreację jałowiec, płożący się pod płotem bluszcz i niewielka szklarenka wypełniona po brzegi różnymi gatunkami pomidorów, papryki i winogronami. Oaza spokoju w mazurskim miasteczku. Ale do pracy w swoim przybytku Mama mnie nie dopuszcza, bo na pewno zrobię coś nie tak. A ma być tak!

Gdy byłam niedawno w rodzinnym domu, przygotowała mi na powrót pudło pomidorów i winogron, kilka słoików dżemu brzoskwiniowego i powideł, kilka butelek soku z malin oraz kotlety schabowe. Uwielbiam przywozić stamtąd wiktuały, a potem zjadać ze świadomością, że przygotował je ktoś bliski, poświęcił na to czas, energię, myśli i podzielił się nimi z miłością. Im jestem starsza, tym bardziej doceniam takie gesty. Wiem już, jak to jest tracić na zawsze kochane osoby i wiem, jak to jest być matką i bezwarunkowo oddawać dziecku to, co mam.

Zupę z pomidorów przygotowałam w oparciu o przepis na popularną potrawę z południowych Indii, thakkali sadam (w tłum. pomidorowy ryż). Miałam ochotę na rozgrzewającą zupę z czosnkiem, imbirem i chili, a skoro pod moim nosem pyszniły się piękne mamine pomidory, postanowiłam uwarzyć coś hinduskiego.

Thakkali sadam to skromne, wegańskie danie z pomidorów, czerwonej cebuli, zielonego groszku, ryżu, czosnku, imbiru, zielonego chili z dodatkiem kurkumy, czerwonego chili i kilku innych przypraw. Jada się je na wczesny obiad i śniadanie. Nie wymaga specjalnych produktów i przygotowań, dlatego pojawia się w menu zarówno ubogich, jak i zamożnych Hindusów.

...A jeśli dodać do niego nieco więcej pomidorów i podlać obficiej wodą, to otrzymamy pomidorówkę z mocnym orientalnym przytupem. Taką, po której żadna wichura, żaden chłód, czy jesienny mrok nie będą nam straszne.

Składniki:

1 1/2 kg dojrzałych pomidorów 3 czerwone cebule szklanka zielonego groszku (opcjonalnie) łyżeczka mielonej kurkumy łyżeczka garam masali laska cynamonu szklanka ryżu basmati sól do smaku

Na tadkę łyżka kuminu łyżeczka nasion czarnej gorczycy łyżeczka mielonej kolendry 1/2 łyżeczki chilli w płatkach 4 liście curry 2 zielone chili (lub łyżeczka zielonej pasty chili) 4 ząbki czosnku 2-cm imbiru 2 łyżki ghee i łyżka oleju rzepakowego

Wykonanie:

Opłukać pomidory i pokroić je w dużą kostkę, pozbawiając twardych końcówek. Cebule obrać i pokroić w piórka. Czosnek i imbir obrać i posiekać jak najdrobniej. Drobno pokroić zielone chili.

W dużym garnku lub woku rozgrzać dobrze ghee z olejem. Po kolei na tłuszcz wrzucać przyprawy do tarki: kumin, gorczycę (może strzelać), kolendrę, płatki chili i liście curry. Następnie dodać czosnek, imbir i zielone chili, a na końcu cebulę. Całość dokładnie mieszać podczas smażenia, żeby lekko się przyrumieniło ze wszystkich stron (ale nie przypaliło).

Wtedy dodać pokrojone pomidory i wymieszać z tadką. Przykryć pokrywką, zmniejszyć ogień i gotować ok. 10 minut. Następnie wsypać mrożony groszek, kurkumę, garam masalę, dołożyć cynamon i ok. łyżkę soli. Przykryć pokrywką i gotować ponownie 10 minut.