#szum

Obraz się kręci wokół mnie, a ja stoję w miejscu jak baran i czekam na cud, który odmieni mojego wzroku zasięg, pola soczystą trawą obsieje i zamówi mi pizzę, którą zjem w lokalu, na tłustym cieście, bo kiedyś słyszałem taką piosenkę i jedząc w Holandii creamy beacon, uznałem, iż to jest mój smak. A teraz leżę oparty o kanapy wezgłowie, gdyż tak to się chyba nazywa i patrzę przed siebie, wystukując wyrazy na klawiaturze smartphone'a. Post o niczym, jak spowiedź. Czuję jak przez palce mi ucieka życie, a ja czekam wciąż i czekam na cud. W pewnym sensie kontrolę sprawuję nad wszystkim wokół, acz nie potrafię wyjść na stałe, poza pewne granice - coś, co nadal mnie ogranicza, gdyż boję się jak zawsze nieznanego. Wstrzymaj oddech na chwilę i połącz się ze mną, drogą umysłową, jeżeli łakniesz salonów, jak ja. Mógłbym wiele, mógłbym mieć wiele i zmieniać wiele, a nie potrafię zdecydować się, którą ścieżkę utwardzić, dlatego stąpam delikatnie po kilku na raz. Mówię sobie, że przyjdzie taki dzień, kiedy zacznę czytać co piszę, a dzień ten będzie końcem i początkiem. Czy to nadejdzie w innym życiu? Dźwięk pocieranych o siebie palców, kciuka o wskazujący - to melodia zagrana na koniec tego posta.