#susank

By Susan K.

HINDI na bago ang mga balitang pinagsamantalahan at inabuso ang ating mga Pinay OFW sa Gitnang Silangan.

Ngayon, hindi na lang basta pang-aabuso kundi pinapatay na nila ang ating mga kababaihan tulad sa bansang Kuwait. Dalawang pagpatay na ang napaulat na parehong ginawa ng kanilang mga employer. Iyan lamang ang napaulat, marami pang nawala na lamang o hindi na malaman ng pamilya kung nasaan na ang kanilang kaanak.

Nagsagawa ng sariling imbestigasyon ang National Bureau of Investigation (NBI) sa pinakahuling biktima ng pagpatay na si Jeanelyn Villavende, nang iuwi ang bangkay nito sa Pilipinas. Limang buwan pa lamang itong nagtatrabaho sa Kuwait.

Ayon sa autopsy report, ginahasa at binugbog pa ng employer si Jeanelyn, kung kaya’t bumigay ang kanyang puso at baga dahil sa mga natamong injury sa vascular nervous system nito.

Kaya naman nakataas ngayon ang “partial ban” ng deployment para sa mga HSW o household service worker sa Kuwait. Kung Bantay OCW ang tatanungin, ipatupad na sana ng pamahalaan ang “total ban” para sa ating mga Pinay OFW sa Kuwait.

Wala talagang kalaban-laban ang ating mga kababaihan na kasambahay. Nasa loob mismo sila ng tahanan ng mga among ang pagtingin o pagtrato sa kanila ay mga kaaway.

Hindi kayang baguhin ng batas, kasunduan o mabigat na kaparusahan ang pang-aabuso at dati nang masamang pag-uugali ng dayuhang employer. Hindi na natin kontralado iyon.

May reklamo pa nga kaming natanggap noon, mga sampung taon na ang nakalilipas nang isang OFW mula sa Middle East ang nagsumbong na pinagtulungan siyang halayin ng mag-asawang amo.

Si Madame umano ang humahawak sa kanyang mga kamay at pinagsususuntok siya nito, habang hinahalay naman siya ni Sir. Dati-rati, kapag may ganitong mga pang-aabuso, ni hindi napapanagot ang mga employer.

Sapat na kasi sa ating kabayan na basta makauwi na lamang ng Pilipinas at hindi na umano sila magsasampa ng demanda o anumang reklamo laban sa employer.

Naniniwala kasi silang hindi rin mananalo ang kanilang kaso doon. Katuwiran nila noon, sa Middle East ay kapag nagahasa ang isang babae, kasalanan niya iyon.

Dahil hindi umano siya magagahasa kung hindi siya nagpunta sa kanilang bansa.

Kapag naaksidente at namatay, kasalanan pa rin nila iyon dahil hindi sila maaaksidente kung hindi sila pumunta sa kanilang bansa.

Naniniwala ang Bantay OCW na napakarami nating mga kababayan ang pilit ibinabaon na lang sa limot ang masakit na karanasang dinanas sa abroad. Isang masamang panaginip na lamang umano ang lahat dahil ipinagpapasalamat pa rin nilang nakauwi sila ng buhay.

Kaya bakit pa nagpapatuloy ang pag-papaalis ng ating mga kababaihan sa mga delikadong bansa tulad ng Kuwait?

by Susan K.

TILA wala na yatang direksyon ang buhay ng tao ngayon.

Napabalitang isang 45-anyos na Pinay OFW ang nagpakamatay sa HongKong dahil sa hindi na nito nakayanan ang problema sa pamilya.

Isa lamang siya sa napakaraming mga nagpapakamatay at dumaranas ng matinding problema at depresyon sa buhay. Kahit pilit na pinaglalabanan, marami ang tahimik na lamang at solong hinaharap ang matinding kalungkutan at problema sa buhay.

Kung iisipan, napakalayo na sana nila sa kanilang pamilya. Ngunit hindi iyon sapat na dahilan para matakasan nila ang kanilang mga problema.

Ito rin naman ang negatibong epekto ng teknolohiya ngayon. Palibhasa’y napakabilis magpaabot ng balita ang kapamilya ng OFW, kung kaya’t ilang segundo pa lamang, naka-text na ito. Minsan hindi pa makuntento, may photo message pa.

Hindi na rin kasi naiisip ng nagpapadala ng mensahe kung ano ang maaaring epekto nito sa OFW. Ang sa kanya, basta maiparating ang balita at kung ano ang kanyang nararamdaman. Lalo pa kung nagagalit pa ito. Alam naman nating kapag may halong emosyon na, hindi na ito nakakapag-isip nang tama at wala ng katuturan ang susunod niyang mga hakbang.

Ang OFW naman, saan mang bahagi ng mundo, palaging may pananabik na makatanggap ng anumang mensahe mula sa mga mahal sa buhay. Kaya nga lamang, hindi lahat masasayang balita, may mga malulungkot, nangongonsensya at nagpapahirap pa nga sa kanilang mga kalooban.

Sa kabilang banda naman, maaaring ganoon din ang nadarama ng kapamilyang nangungulila. Wala siyang mapagsabihan ng problema at mga nararamdaman, kaya naman, pipiliin na lamang nitong magpadala ng mensahe sa kapamilyang OFW.

Hanggang kailan nila haharapin ang ganitong siklo na resulta ng pag-aabroad? Hindi kasi solusyon at hindi kayang takpan ng malaking kinikita o malaking halaga ng salaping ipinapadala sa kapamilya ang matinding depresyon at problema sa buhay.

by Susan K.

WALA nga bang katapusan ang tinatawag na American Dream? Kailan ba magigising ang isang patuloy na nananaginip nito?

Nakausap ng Bantay OCW ang isa nating kababayan na 10 taon nang namamalagi sa Amerika. May edad na ang ating Pinay worker pero napakasipag nito.

Dalawa o tatlong bahay pa nga ang pinaglilingkuran niya sa loob ng isang araw. Bionic woman ang tawag sa kanya ng mga kaibigan niya.

Ang malungkot, sa sobrang kasipagan ni kabayan, wala yata sa bokabularyo niya ang mga araw ng Sabado at Linggo, Hindi siya nagde-day off. Basta trabaho lang siya nang trabaho. Hindi naman umano siya nakadarama ng pagkapagod.

At dahil sa trabaho lang siya nang trabaho, pati ang kanyang espirituwal na mga pangangailangan, pinabayaan na rin niya.Sabi ng isang nakakakilala sa kanya, palaging reklamo nito na kulang ang kanyang kinikita para sa ipinadadala sa pamilya sa Pilipinas. 

Ipinagtataka lang nila, 10 taon na ang nakararaan, ganoon pa rin ang reklamo niya. Kulang pa rin.Gayong pinipilit na rin siyang pauwiin ng kaniyang pamilya, ngunit wala na yatang balak umuwi pa ito. 

Tulad ng marami nating mga kabayan, pinipili na nilang manatili sa ibayong dagat kung saan nasanay na silang mamuhay.Ang mga kasabayan niya, gayong puwede namang manatili pa sa Amerika, piniling umuwi na sa Pilipinas for good at nais umano nilang gugulin ang nalalabing mga panahon pa nila kapiling ang kanilang mga mahal sa buhay. 

by Susan K.

LOS ANGELES, CALIFORNIA – Matapos ang mahabang biyahe namin sa Amerika, pabalik na sa Asya ang Bantay OCW Team. Habang naghihintay kami sa LAX Airport, nakikipag-ugnayan naman kami kay Manny Paez ng Manila Forwarder upang maipadala nang libre ang ilang jumbo box na donasyon ng ating mga kababayan mula sa LA patungo ng Pilipinas. Maraming salamat kay Paez sa kanyang pagkakawanggawa dito sa Amerika.

Mula sa Los Angeles, diretso naman kami sa Taiwan upang ipagpatuloy ang aming Bantay OCW Foundation Caravan na nagsusulong ng Mental Health Wellness at Financial Literacy program para sa ating mga OFW.

Sa loob ng isang buwan, umikot ang Bantay OCW sa New York, Houston, Florida, San Francisco, Las Vegas at Los Angeles.

At bago nga kami bumalik ng Pilipinas, sa paanyaya at pangunguna mismo ni chairman Angelito T. Banayo, Managing Director at Resident Representative ng Manila Economic and Cultural Office (MECO) sa Taipei, Taiwan, ilulunsad ng MECO ang Bantay OCW Foundation Financial Literacy Seminar at Mental Health wellness program.

Ayon kay MECO Deputy Director Nestor Mayo, gagawin ito sa araw ng Linggo, August 4 mula 9 a.m. hanggang 12 noon sa Ugnayan Center sa Taipei City, Zhongshan North Road sa Taiwan.

Ibibigay ni Welfare Officer Ms. Dayang Dayang Sittie K. Jaafar, Deputy Director for Labor Affairs ng MECO POLO Taipei ang Welcome Remarks at susundan naman ng Inspirational Message ni Chairman Banayo.

Makakasama naman natin mula sa Bantay OCW sina Ms. Joyce Delovieres, banker and certified financial planner, Psychology professor Rommel Agbayani para sa Mental Health Issues and Counseling at si Shermaine Katindig, associate producer, upang talakayin ang mga programa at proyekto ng Bantay OCW Foundation.

Magkakaroon ng Q&A/Open Forum para sa mga napapanahong katanungan ng mga OFW na dadalo sa naturang pagtitipon.

Ibibigay naman ni Labor Attache Atty. Cesar Chavez, Jr., Director for Labor Affairs, MECO POLO Taipei ang kaniyang closing remarks at makakatuwang naman bilang moderator ang inyong lingkod.

Inaanyayahan namin ang ating mga kababayan sa Taiwan na maaari po kayong dumalo sa naturang pagtitipon at hangad po ng MECO at Bantay OCW Foundation na higit pa po kaming makatulong.

Talagang MECOnnect ang MECO sa ating mga OFW dito sa Taiwan. Ayon kay Gerry De Belen, spokesman ng MECO, narito ang mga phone lines ng TPE-TXG-KHH offices: TPE – 2-26588825 TXG – 4-23228835 to 36 at KHH – 7-3985935 to 36.

Hangad namin ang pagtatagumpay ng marami pa ninyong mga programa sa hinaharap. Maraming salamat sa mga opisyal ng MECO sa walang sawa ninyong pagtugon sa mga pangangailangan ng ating mga OFW sa Taiwan.

by Susan K.

We had a conversation with Nelson Balagat of Saranggani City over Radio Inquirer 990 AM recently. He appealed for an investigation into the tragic death of his wife, Love Joy Pineda Balagat, who was reported to have jumped from the 12th floor of the building where she was working last Sept. 27.

Love Joy went to work as a household service worker in Kuwait last April 23. She had only been working overseas for five months when Nelson received the devastating news of his wife’s death.

At the moment, Love Joy’s remains are still in Kuwait.

During her first two months at work, she seemed to enjoy good working relations with her ‘madam’ in Kuwait, said Nelson. The employer, who is an Egyptian, even brought the OFW to Egypt when she went there for a vacation. But when they came back to Kuwait, she witnessed a sudden change in the employer’s moods, which worsened to cruelty and physical abuse, Love Joy had told her husband.

His wife said  it seemed as if her employer was losing her mind.

Eventually, when Love Joy tried to leave, her employer flew into a rage. The  madam said she had spent a lot of money to hire the OFW therefore she could not understand why Love Joy should be allowed to go home. That was the last story Nelson heard from his wife.

Nelson went to the Department of Foreign Affairs (DFA) to report the incident and to request the immediate repatriation of his wife’s  remains.

This case is considered closed by Jamaica International Placement Services, Love Joy’s recruitment agency, because according to them, she committed suicide.

However, the Kuwaiti police postponed the repatriation of her remains while they investigate what exactly happened—if the OFW really did jump, accidentally fell or was deliberately pushed.

by Susan K.

KAPAG may bagong administrasyon sa Pilipinas, palaging nababanggit ang kalagayan ng ating mga OFW. Na sana hindi na ‘anya aalis ang isang Pilipino para magtrabaho sa ibayong dagat. Na magbabyahe lamang ‘anya sila dahil gusto nila iyon at hindi dahil sa pangangailangan.

Sa loob ng 22 mga taon na paglilingkod ng Bantay OCW, palagi din nating naririnig ang mga pahayag na yan. Posible nga ba ito?

Isang nagbabalik OFW ang nagtatanong kung bakit kailangan pa ‘anyang lumikha ng isang OFW Department? Ayon kay Doms Miramonte Arafiles, 12 taong nagtrabaho sa Taiwan, sinabi niyang kung nais naman pala ng gobyerno na mahinto na ang pagpapadala o pagpapalabas ng OFW, bakit kailangan pa ang OFW department?

Dagdag pa niya, paano pauuwiin o kaya’y hindi na magpapaalis ng OFW kung mayroon naman palang OFW Department na nilalayon ngang mas mapabilis at mapadali ang pagpo-proseso ng mga dokumento ng ating mga kabayan. Sabi tuloy ni Doms, “tila yata kontra ito sa kanilang mga adhikain dahil mposibleng matigil ang pagpapaalis sa ating mga kababayan, lalo pa’t mayroon naman pala silang sariling departamento.

Sa milyun-milyong Pilipino na nasa abroad, kaya nga ba silang pauwiin o pabalikin na lamang ng ganoon ka simple?

Talagang malabo yata yan! Napakarami kasing dapat isaalang-alang sa usapin ng pagpapahinto, pagpapauwi at tuwiran nang hindi pagpapadala ng mga manggagawa sa abroad.

Siempre ang unang tanong diyan, anong trabaho ang aabutan nila sa Pilipinas? Kung mayroon man, magkano ang suweldo? Alam naman nating triple o makasampung beses ang higit sa kaparehong trabaho dito sa Pilipinas kung ikukumpara sa abroad.

Ang totoo pa nga, kahit nga nasa naggigiyerang mga bansa naroroon ang ating mga OFW, pahirapan pa rin ang pag-papauwi sa kanila, o di kaya’y matinding pakiusapan pa nga ang ginagawa ng pamahalaan maging sa mga kapamilya dito sa Pilipinas na sila na ang humikayat sa kamag-anak na OFW na bumalik na ng bansa mula sa delikadong bansa na kanilang pinagtatrabahuhan.

Dumating na nga sa puntong nag-iisyu na ng waiver ang ating mga OFW na ayaw talaga nilang umuwi at wala ‘anyang pananagutan ang pamahalaan anuman ang mangyari sa kanila doon, dahil personal ‘anya nilang desisyon ang manatili na lamang sa bansang pinagtatrabahuhan kahit may giyera o matinding kaguluhan doon.

by Susan K.

SAN FRANCISCO, CALIFORNIA – Kung pahirapan sa Pilipinas na makahingi ng day off sa kanilang employer, o makapag paalam man lang kahit sabihin pang may lehitimong emergency ang dahilan, kabaliktaran naman pala dito sa San Francisco.

Walang limit ang day off para sa isang manggagawa rito. Kahit kailan, kahit ilang araw, pwedeng-pwede pala silang mag day off.

May isang Pinoy professional ang nagsabing dalawa o tatlong beses lang siyang pumapasok sa isang linggo. Madalas din siyang mag day off.

Pero pareho pa rin ‘anya ang natatanggap niyang suweldo, walang bawas pati na ang kanilang mga pribilehiyo. Bukod pa diyan, libre pa ang lunch sa kanilang opisina. Dati rati pa nga ‘anya, pati breakfast at dinner libre rin.

Ginagawa ito ng maraming mga tanggapan sa San Francisco upang manatili ang kanilang mga manggagawa.

Naririto sa San Francisco at dito rin nagsimula ang naglalakihan at kilalang mga app sa buong daigdig, tulad ng Twitter, Instagram, Pinterest, Uber, Airbnb, Zynga games, Adobe at iba pa.

Kaya tiyak na mataas din ang kanilang standard para sa kanilang mga manggagawa.

Gayong unlimited ang day off, hindi ito inaabuso rito. Nasisiguro pa rin nilang nagagawa at natatapos ang kanilang mga trabaho kahit puro sila day off.

Dahil kung aabusuhin nila ang pribilehiyong unlimited day off, at hindi nila natatapos ang kanilang mga trabaho, hindi rin mangingimi ang kanilang mga employer na sibakin sila. At kapag nangyari iyon, mahihirapan na silang makakuha ng panibagong trabaho.

Dahil hindi tumatanggap ang mga employer ng bagong manggagawa kung hindi ito makakakuha ng magandang sertipikasyon mula sa kanilang dating pinagtrabahuhan. At sigurado namang hindi siya mabibigyan ng magandang rekomendasyon dahil sinibak nga siya at inabuso ang mga pribilehiyong iyon sa dating opisina.

by Susan K.

ATLANTA, GEORGIA — Madalas na tinatanong ng Bantay OCW kung pinipili nga ba ng ating mga kababayan kung saang state sa Amerika nais nilang magtrabaho at manirahan.

May mga taga New York na nagsabing mahal ang cost of living doon. At totoo naman dahil apat na states ang timaguriang mahal ang pamumuhay kasama na ang San Francisco, Los Angeles at Chicago.

Kaya naman kung nasa area lamang anya ng Brooklyn o Man hattan ang kanilang trabaho, mas okay na anya na mag ferry lang sila at sa Staten Island naman ang kanilang inuuwian.

May ilan naman na balikan mula New York at Pennsylvania, trabaho-bahay, araw araw ganyan naman ang ruta ng isang teacher doon. Ganyan din halos ang kuwento ng mga taga Texas. Kahit ibang lahi, dating mga taga New York at ngayon ay naninirahan na sa Texas. Ganoon din ang dahilan: murang pamumuhay.Katulad ni Rosalie Peace, pareho silang nagtatrabaho ng kanyang asawa sa California, ngunit nagdesisyon na ilipat na lamang sila ng kanilang kumpanya sa Texas. Parehong dahilan: hindi kamahalan ang mamuhay roon.Para naman sa mag-asawang Victor at Hannah, hinimok sila ng kaanak na sa Florida na lamang mamuhay gayong galing si Victor ng New Jersey ng mara-ming taon na.Sinubukan nilang magtungo ng Florida, nag-apply ng trabaho at pareho naman silang natanggap na mag-asawa.

Kaya ngayon, masaya silang namumuhay sa Florida, dahil walking distance lang ang kanilang tinitirhan sa kanilang mga trabaho.

Wala nang gastos sa kotse at gasolina, wala pa ‘anyang stress, dahil nakaka-relax naman talaga ang kapaligiran ng Florida.

Maraming puno, maraming beaches, maraming pasyalan. Nakaka relax nga naman.Ang pamilyang Antique naman, sina Engr. Abe at maybahay niyang nurse na si Diyah ay nanggaling sa Ohio at kasalukuyan nang naninirahan sa Florida.