#subjectief

Poëzierecensies zijn ook poëzie

Nu heb ik de recensie opgeslagen als de bundel zelf

Als ik me niet vergis dichtte ik dat ooit. Dat recensies deel uitmaken van het tekstuele netwerk van een gedicht, dat zich uitbreidt nadat de spinnendichter die het ooit begon allang is uitgedroogd, is een saai Saussuriaans feit waar we als Derridiaanse vliegjes mee kunnen spelen.

Ik kwam een mooi voorbeeld tegen in deze recensie van de…

‘Technologie bepaalt niet de toekomst, maar de wijze waarop wij technologie inzetten wel.’

De bibliotheek van de TU is van buiten al heel bijzonder om te zien. Je wordt gelijk nieuwsgierig naar de binnenkant, wat voor ruimte je daar zal tegenkomen. Van buitenaf lijkt het net of je een mierenhoop naar binnengaat. Dit komt natuurlijk door de heuvel achtige vorm en het gras dat op  het gebouw groeit.

De bibliotheek heeft als doel een ruimte te creëren waar de studenten van de TU in alle rust kunnen studeren. De sfeer is hier dan ook erg rustig en stil ondanks dat het een grote hoge ruimte is. Er galmt niets. Wat ook opvalt is dat iedereen erg zelfverzekerd en hard loopt bij binnenkomst. Er is geen twijfel, gewoon gaan! Dit is best bijzonder. Normaal gesproken worden mensen ongemakkelijk van een grote ruimte. Je bent een beetje verloren, er is geen pad om te volgen. Daarom zie vaak ook mensen die zachtjes lopen om foute stappen te voorkomen. Of ze gaan zelfs stilstaan en verward of zoekend om zich heen kijken. Hier in de bieb is dat niet het geval. Maar hoe komt dat?

Als je de bibliotheek binnenkomt zie je een lichte, grote en open ruimte. Normaal zou je in zo’n ruimte niet weten waar je naar toe zou moeten lopen. Maar omdat je gelijk kunt zien waar alle zit gelegenheden zijn voel je je niet ongemakkelijk, je hebt gelijk een doel. Maar er is nog een reden. De ruimte lijkt namelijk rond omdat er en hele grote soort van zwevende ronde piramide in het midden staat. Deze wordt omhoog gehouden door ronde grote palen die niet allemaal gelijk staan waardoor je een draaiend illusie krijgt. Onder deze piramide staat ook weer een ronde balie. Hier omheen zijn allerlei zit gelegenheden. Omdat dit zo circuleert lijkt de ruimte dus rond maar is in principe gewoon rechthoekig. Het gegeven dat deze grote ruimte rond lijkt is fijn, je kan namelijk rond lopen zonder dat het ongemakkelijk voelt. Het is een beetje hetzelfde als een rotonde, je hebt meerdere kansen om te kijken waar je uiteindelijk naar toe gaat zonder heel ongemakkelijk te stoppen en te staren. Je bent zelfverzekerder.

Verder hebben ze in de ruimte vooral gebruik gemaakt van doorkijken. Je kan bijvoorbeeld goed onder de piramide door kijken want voordat het plafond van dit object begint is ongeveer op 4 a 5 meter hoogte. In het midden van de piramide zit een groot gat. Hierdoorheen kan je zien dat er nog meer zit gelegenheden zijn. Omdat je dit zo makkelijk kunt zien, durf je ook echt die trap op te lopen omdat je weet wat je te wachten staat. Als dit niet zo zou zijn zou je kunnen denken dat het een verboden ruimte is. Alles is dus erg open waardoor je weet wat er is, er zijn geen verrassingen.  Dit hebben ze op alles doorgevoerd op verschillende manieren. Zoals het koffietentje, de lokalen, printkamers etc. zijn afgebakend met grote glazen ramen van de grond tot het plafond. Ook hierdoor is er weer makkelijk te zien wat er is.

  Hetgene wat je echt de sfeer geeft van de bibliotheek zijn natuurlijk de enorme rekken met boeken op de achtergrond. Deze geven je erg het besef waarom je hier bent. Het is erg indrukwekkend. Het geeft je het gevoel te willen leren. En wat het weer mogelijk maakt om rustig en geconcentreerd te leren is de sfeer van de ruimte en die wordt vooral bepaald door het licht van de ramen. De ruimte heeft grote dakramen die de ruimte natuurlijk licht geven. Ook beschikte de UB twee muren die volledig uit glas bestaan en ook nog eens tegenover elkaar staan. Dit geeft je ook weer een rustig gevoel. Een grote ruimte kan je ook een soort claustrofobisch gevoel geven als deze vooral uit muren bestaan. Je bent niet in contact met de buiten wereld, dat is onveilig en geeft je een gevoel van vluchten. Deze ruimte heeft dit totaal niet. Ook omdat de ruimte uit verschillende levels bestaan, die zichtbaar zijn, geeft dit je een vrij gevoel. Je kan overal naartoe en je ziet gelijk waar je naartoe gaat.

  Het is de architect dus erg goed gelukt om het doel van de ruimte werkelijkheid te laten worden. Er zijn wel omstandigheden die de sfeer veranderen. Maar ook dit is niet eens negatief. Wanneer het de tentamen weken zijn, stroomt de Bibliotheek vol met studenten. Het zit er dan ook echt prop vol. Wanneer het er zo druk is krijg je weer dat gevoel van een mierenhoop. Omdat alles zo open en zichtbaar is, zie je ook iedereen zitten, lopen en staan. Toch geeft dit je geen wanhopig of bedrukt gevoel. Je voelt je meer deel van die hardwerkende mierenhoop. Je bent hier allemaal met hetzelfde doel.

Om een grote ruimte comfortabel te maken zijn er dus een paar dingen nodig. Mensen moeten zich zelfverzekerd voelen. Dit krijgen ze wanneer er openheid is. Wanneer je kan zien waar je naartoe kan, wil en gaat. Daarnaast moet je ze ook oplossingen geven, herstelmogelijkheden. Dit bijvoorbeeld door een soort van rotonde te creëren. En dan is er nog het gevoel van vrijheid. Wat snel gecreëerd is door contact te maken met de buitenwereld.

Dit heb ik onderzocht door de TU te bezoeken. Ik heb daar dicht bij de ingang gezeten met zicht op de gehele bibliotheek. Hier heb ik de ruimte geobserveerd en de mensen die de ruimte binnenkwamen.

Archival research and documentation has entered the mainstream as a medium and a condition for the conception and production of works of art as the borders between ostensibly objective and empirically-based history and the more personal and interpersonal realms of memory, commemoration, and testimony have become increasingly fluid.