#snuijt

60cm x 80cm

Vroeger, toen ik een nòg kleiner jongetje was, dacht ik dat grote mensen het allemaal wel wisten.  Ze kwamen altijd zo zeker over, waren altijd bezig met druk doen en hadden hun leven op een rijtje.   Tenminste… zo leek het. Omdat ik nogal een gave had om in de problemen te komen en mezelf in de nesten te werken, probeerde ik nog wel eens naar hun commentaar te luisteren; Ik mocht niet zoveel nadenken.  Ik mocht niet zo stil zijn.  Ik mocht niet te druk zijn.  Ik moest maar eens goed nadenken.  Ik moest beter mijn best doen.  Ik mocht me niet zo uitsloven.  Ik zag er niet uit.  Ik mocht niet zo stom lachen.  Ik mocht niet chagrijnig zijn.  Ik mocht niet te snel tevreden zijn.  Het moest allemaal maar beter.  Ik moest maar eens tevreden zijn met wat ik had.  Ik moest…  Ik mocht niet…  Ik moest…  Ik mocht niet…  Ik moest…  Ik mocht niet… Wat mocht ik verdomme dan wèl zijn? Elke uitschieter werd afgestraft.   Elke piek de kop ingedrukt, ingestampt bijna. Je mocht niet uit de pas lopen.  Dat werd niet geaccepteerd.  Telkens was er wel iemand die het beter wist.  Tenminste… zo leek dat en dat wilden ze je ook laten denken, want in deze wereld moet je sterk lijken.  Net doen of kritiek je helemaal niets doet.  Vooral geen zwakte tonen.  Dan heb je aanzien, vallen de vrouwen voor je en kijkt iedereen tegen je op.  Poppenkastje spelen; Ik Jan Klaassen, jij Katrijn! Fuck it… ik wil gewoon mezelf zijn.  Ik wil me niet anders meer voor doen en als mensen daar problemen en er een oordeel over hebben - wat ze uiteindelijk toch wel hebben - dan ben ik op dit moment te beleefd om te zeggen wat ze wat mij betreft kunnen doen.  Dus voor de meesten van jullie, blijf lekker die schijn ophouden - waarschijnlijk geloof je er zelf nog in ook - maar laat mij als-je-blieft met rust. Het blijft een gaaf gevoel om iemand in de ogen te kijken en te beseffen dat die persoon waarschijnlijk nog minder weet waar hij of zij in het leven mee bezig is dan jij, maar het naar de buitenwereld niet wil laten blijken. In deze schijnwerkelijkheid, waar vreemdgaan niet meer zo vreemd is en waar vertrouwen een mythe blijkt, blijven we toch hard zoeken naar de waardering die we eigenlijk helemaal niet verdienen.  En mocht het ooit gebeuren, het wonder dat oprechte interesse heet, dat er mensenpersoon blijkt te zijn die jou echt lijkt te accepteren… dan stoot je hem of haar gewoon weer keihard af, omdat je je piemelnaakt en bekeken voelt en niet kan begrijpen wat iemand in je ziet.  We zijn zo heerlijk fijn geprogrammeerd. Maar waarom zouden ze mij leuk nou vinden?   Simpel… Ik ben gewoon een ontzettend leuke gozer! Tenminste… zo lijkt dat.

in·tens (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord) 1 sterk, hevig, erg Het leven slaat je soms Zomaar vol in het gelaat Om je daarna  Van een afstand  Weer verliefd aan te kijken

kil (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord; vergrotende trap: killer, overtreffende trap: kilst) 1 een onaangenaam maar niet intens gevoel van kou gevend 2 zonder gevoel Soms oog ik wat koud Lijk dan enigszins harteloos Houding is koppig Reacties zijn koel Maar 't is niet wat het lijkt Want vrieskou is kansloos Mijn vuurtje brandt fel Door een schat aan gevoel

sep·tem·ber (de; m) 1 negende maand van het jaar Een huis gestript van tegenvallers Met handen in het haar Maar het zat ook eens mee Ineens de muren waren klaar Zo van een stortbui in de avond Naar een buitje ‘s ochtends vroeg Hield ik onweer in mijn armen Waarmee ik nachtmerries verjoeg Vlakke vloeren, nog heel even Wat, wanneer, hoe en waarom? Weet ik het niet meer te plannen En is september al weer om

voor·spel·len (voorspelde, heeft voorspeld) 1 als verwachting uitspreken 2 beloven: dat voorspelt weinig goeds Kende jij die rare snuiter? Schreef gevaarlijke verhalen Met z’n helderziende gave Moesten sommigen betalen Voor hun acties of gedrag Overkwam hen vreemde dingen Als je in zijn rijmpje woonde Kon hij je tot alles dwingen Hij voorspelde dat de buurvrouw Flink zou vallen van de trap Nog geen klein half jaartje later Lag ze daar, ‘t is echt geen grap Ook een boertje met z’n kippen Kreeg op zijn beurt op z’n kop Werd getroffen door de bliksem Dichter schreef het vooraf op Door die negatieve rijmpjes Bloeide er toen als balans Vers geluk zo in het wild Schrijver greep toen snel z’n kans Plukte het groeiend geluk Liet het rijpen in een pot Stopte het zorgvuldig weg In een kistje met een slot Op een dag kwam hij haar tegen Maar zij zag hem niet echt staan Pakte hij het schijnend potje En haar hart ging sneller slaan Na wat maandjes samen daten Was haar liefde weggezakt Moest hij weer geluk gaan oogsten Zodat het niet meer verzwakt Dus wenste hij zeer koortsachtig Wie dan ook dood zonder pijn Zodat hij en zijn nieuw liefje Eeuwig samen konden zijn Maar even later, na het rijmen  Was dit niet wat hij bedoelde Zakte langzaam door z’n knieën En stierf voordat hij iets voelde

pau·ze (de; v(m); meervoud: pauzes) 1 (kortere of langere) rustpoos tijdens het werk, een uitvoering enz. 2 (muziek) rustteken Een ogenblik pauze Momentje van rust Er even doorheen Het vuurtje geblust ‘t Koppie is leeg Weer helder en puur Met frisse moed op Naar een nieuw avontuur

Wat ben ik toch een klootzak Stomme sukkel, idioot Dat ik continu relaties en ook Vriendschappen verkloot Flirt ik met getrouwde vrouwen Lok ze simpel mee naar bed Om ze dan na vijf minuten  Uit te schelden voor een slet Creatief met vage smoesjes Zodat jij je schuldig voelt Daarom blijf ik altijd wazig Snap je nooit wat wordt bedoeld Denk alleen maar aan mezelf Luister niet naar jouw verhaal Want de wereld is van mij Ik wil het nu en allemaal Als ik dan weer ‘s alleen ben Zonder stormen in m’n kop Walg ik gruwelijk van mezelf Wanneer houdt het toch eens op?