#sjuk

Som sagt är jag förkyld igen och jag är i vanlig ordning så slemmiggggg

Straight up:

Eg sit på rommet mitt. I leilegheita eg leiger. I Taipei. I Taiwan. Eg er sjuk, men blir snart frisk. Eg var mest sjuk i går. Leilegheita eg leiger ligg rett ved ein av dei store vegane i byen. Ved strekningen utanfor er det fire køyrefelt i kvar retning, åtte felt totalt. Det dundrar trafikk omtrent heile døgnet rundt. Det er slitsamt å vere på rommet mitt på grunn av denne trafikken. Det er òg slitsamt av andre grunnar. Men dei vil eg ikkje snakke om.

Det sug å vere sjuk. Det er som om du blir motvillig haldt tilbake. Verden dundrar på med alle planar og mål. Men du blir sittande heime, medan du kikkar på ein serie eller søv vekk dagane. Eg vil ikkje vere sjuk. Eg hatar å ligge som ein slapp fisk. Varm og kald samstundes. Med mykje vilje og mange ynskjer, men inga kraft. Og så skal eg vere sjuk i Taiwan òg. Av alle plassar eg skal vere sjuk så er det på rommet mitt i Taiwan. Rommet kvar eg ikkje orkar å sove utan ei pute over hovudet, for å dempe den forbanna trafikken som ikkje klarar å ta pause. Av alle tider eg skal bli sjuk så er det sjølvsagt i den helga kvar eg skulle på valvake for presidentvalet i Taiwan, på ekskursjon med taiwanske vener, og så på konsert som prikken over i-en. Eg hatar å vere sjuk. Òg eg hatar å vere sjuk i Taiwan.

Eg skal liksom oppleve så mykje i Taiwan. Eg er her tross alt berre i 9 månader. Eg skal meistre språket. Eg skal forstå kulturen. Eg skal bli ein ekspert. Men her ligg eg. Sjuk. Hadde det ikkje vore for dei støydempande hovudtelefonane mine hadde eg blitt drevet til vanvit av trafikken òg.

Eg vil gjere meir. Eg vil verkeleg føle eg meistrar språk og kultur i Taiwan. Eg vil meistre livet her. Vere nokon som kan sei at dei veit. Vere ein kjelde til informasjon og forståing. Men eg klarar jo ikkje å oppnå det når eg er sjuk. Når eg går glipp av ting eg ville gjere. I staden for var eg heime og sveitta senga våt medan eg såg på Bård Tufte Johansen utforske korleis det sto til med naturen i Norge i serien «Oppsynsmannen». Det var ein utruleg bra serie. Ein eg meiner alle i Norge har godt av å sjå. For Norge utviklar seg i ein grå og dyster retning. Me går feil framtid i møte.

Men klarar eg ikkje å oppnå forståing om Taiwan når eg er sjuk? Er det sant? Eller er eg eigentleg berre lat når eg ser på Bård traske rundt i Norge, når eg kunne sitt på noko på Mandarin. Kanskje Bård kan lære seg mandarin. Eg kjenner på denne tvilen. Eg kjente på det i Norge når eg tok ein bachelor i Kinesisk- med Kina-studium òg. Kvifor dukkar eg ikkje djupare inn i kulturen, i språket? Kvifor ser eg på denne norske filmen, kvifor les eg denne engelske boka? Eg må jo betre kinesisken min. Eg må vere på og jobbe heile tida. Eg hatar den tankegangen. Men eg slit med å bli kvitt den.

Mange snakkar om at det ikkje er godt med for mykje av noko. Alt i moderasjon. Det er bra å vere engasjert og på, berre ikkje gravlegg deg i negativ sjølvomtale om det pausar opp. Det er bra med økonomisk vekst og fleire vegar. Større vegar. Breiare vegar. Pisspreik. Du treng faen meg ikkje enda fleire monstervegar som brøytar seg igjennom alt me nordmenn likar med Norge. Politikarar og utbyggarar lev med tunellsyn. Det viktigaste er vekst. For vekst betyr auka velstand. På kva faens områder treng nordmenn auka velstand? Me er eit av dei mest velståande landa i verda. Me har velstand.

Ein er blitt blind av pengar. Me lev i eit pengegalt samfunn. Det er viktig med pengar seier ein. Pengar skapar moglegheiter for arbeidsplassar. Har ein fleire arbeidsplassar så kan fleire dele i velstanden. Då kan fleire gå på hytta. Fleire kan ta helgeferie i marka. Fleire kan reisa på bytur i ferien. Hadde me ikkje det for 20-30 pluss år si? Var det ikkje mogleg for folk å bu fint og flott, utan at ein skulle sprenge Lågendeltaet i to for å bråke av gårde med firefelts motorveg?

Sjukdommen siv ut av meg. Men trafikken blir. Eg er forbanna på meg og min eigen kropp for å bli sjuk når det var så mykje spennande som skulle skje. Eg vil oppleve så mykje meir. Eg vil bli smart på alt eg omringast av i dette ukjente landet. Men det går bra. Eg klarar meg overraskande bra, sjølv om eg har vore sjuk ei helg. Kanskje eg blir litt sakka ned mot målet mitt. Men det står ikkje på liv og død. Og på same måte som at det går fint for meg. For deg. Å bli sjuk ein gang i blant. Å ta ein pause frå køyret og presset frå samfunnet ein gang i blant. Så går det fint å ikkje alltid måtte bygge ut nye motorvegar og industriparkar og alt anna grått. Kanskje me kan ta ein pause i bygginga og kikke på litt andre meir berekraftige løysningar. Løysningar som ikkje krev at me riv grøn natur sundt for å bygge ‘grøn’ industri. Det er eit paradoks. Eit unødvendig paradoks.

Eg håpar fleire folk sluttar å tenke som i Stanley Jakobsen sin kjende song, «I morgon, i morgon, men ikkje i dag». Det hjelp ikkje med evig utsetting. Naturen ventar ikkje. Den døyr ein sakte død.

Inspirasjon for denne gangs skrivesus:

Å vere sjuk i Taiwan

Bård Tufte Johansen sin nye serie i NRK, Oppsynsmannen. https://tv.nrk.no/serie/oppsynsmannen