#siyahbeyazask

Karşına geçip, hislerimi avazım çıktığı kadar bağırarak anlatabilirim. Ama sen duymadıktan sonra bağırmamın da, itirafımında ne önemi kalır?

Küçüktüm, küçücüktüm. Sahil kenarlarında dolanır, ayaklarıma bulaşan kumu umursamadan yürürdüm. Bir çakıltaşına takılırdı gözüm, alır denize fırlatır kaç kere sekeceğini sayardım. Sonra denize girerdim, ayağımı kesen mercanları umursamadan yüzerdim. Canım yanardı, ayaklarım kanardı yine de umursamazdım. Şimdi 18 yaşındayım. Bir zamanlar denize fırlattığım çakıl taşları şimdi dönüp kalbime çarpmaya başladı. Kaburgam parçalandı, o gün ki gibi sesimi çıkaramadım. Fark vardı oysa... O zamanlar keyiften sesimi çıkaramazken, şimdi acıdan sesimi çıkaramıyordum. Ayağımı kesen mercanlar, kalbimde derin oyuklar açtı, bağıramadım. Oluk oluk akan kanlar boşalan ruhumu doldurdu, nabzım atmamaya başladı. Nabız kuyumdan yüzünde acıyla baktı çocukluğum. Özür dilemek istedim, saf kalbine sahip çıkamadığım için binlerce kez af dilemek istedim. Sesim çıkmadı. Önüme örülen duvarları kırmak istedim, ellerim parçalandı, duvar yıkılmadı ben yine engellerimle baş başa kaldım. Sürekli bahsettikleri o uçurum kenarında ki kırılmak üzere olan dala tutunan değil de o dalın ta kendisi olduğumu çok geç anladım. Düşsem ruhum ve bedenim okyanusa karışacak, bağırsam vaveylalarım rüzgarın etkisiyle suratıma çarpacaktı. Hiçbir şey yapmadan durdum bu kez. Yüzleştim, acılarımla. Yüzleştim, güçsüzlüğümle. Yüzleştim, çocukluğumla. Yüzleştim. öfkemle. Geçer sandım, uyudum. Kâbus gördüm. Geçmedi. Canım yandı, dal kırıldı ve ben düştüm.