#sadsongs

【Link al grupo de Telegram】 → https://t.me/+Ww1uEFot_6I2NGJh

【Canción Original】 → 僕なんかいなくても (Boku nanka Inakute mo) / With or Without Me

【Video Original】 → https://www.youtube.com/watch?v=A1XqqVWyUl4

【Créditos de la Canción Original】 → Música, Letra, Ilustración y Video: PinocchioP → Vocaloid: Hatsune Miku

【Intérprete del Cover】 → Mathieu Beaufort → https://drive.google.com/file/d/1DsREqxkfodlwuTr1t1B7rz5s4NvO_QTb/view?usp=drive_link

【Proveedor de la Voz del Intérprete del Cover】 → @GabrielUtau

【Música, mezcla, y edición de video del Cover】 → @GabrielUtau

【Base UST Original】 → Por BlandSpaghetti14 → https://www.youtube.com/watch?v=EPsLOTIahkI

【Canal de la canción original】 → PinocchioP @pinocchiop

Disclaimers: Este video es un cover realizado por Gabriel Utau, con el cantante Mathieu Beaufort, basado en la canción "With or Without Me" de PinocchioP. No poseo los derechos de la canción original ni de la animación incluida en este video.

Αυτό είναι το Mad World των Tears for Fears. Ένα τραγούδι που, πίσω από την απλότητα των λέξεων και την almost nursery-like μελωδία, κρύβει μια απίστευτα βαθιά τομή στην ψυχή της εφηβείας, στην ανθρώπινη ψυχολογία, και στην καθημερινή αποξένωση του σύγχρονου κόσμου.

Το Mad World είναι γεμάτο σιωπές. Κοιτάζει στα μάτια ό,τι οι άλλοι τραγουδιστές ντύσαν με φαντασία ή με παρηγοριά. Εδώ, δεν υπάρχει καμία απόδραση. Ο Roland Orzabal έγραψε το τραγούδι όταν ήταν μόλις 19 χρονών· αλλά δεν πρόκειται για ένα νεανικό παραλήρημα. Είναι η πιο ήσυχη κραυγή. Ο πιο ειλικρινής τρόμος που περνάει απαρατήρητος.

Ο ήρωας του τραγουδιού δεν βλέπει απλώς έναν κόσμο τρελό. Τον βιώνει από μέσα. Οι στίχοι “hide my head I want to drown my sorrow / no tomorrow, no tomorrow” είναι σχεδόν αυτοκτονικοί, αλλά δεν φωνάζουν. Απλώς καταγράφουν. Ψυχρά. Σαν να πρόκειται για κάτι συνηθισμένο. Και αυτό το κάνει ακόμα πιο σπαρακτικό.

Αυτός ο καθρέφτης του Roland έγινε καθρέφτης πολλών εφήβων τότε. Το ερώτημα όμως είναι: γιατί; Γιατί οι έφηβοι, που συνήθως προτιμούν χαρούμενα ποπ τραγουδάκια, βρήκαν παρηγοριά σε ένα τόσο σκοτεινό κομμάτι; Γιατί ένιωσαν πως αυτό το άλμπουμ – The Hurting – μιλούσε τη γλώσσα τους;

Η απάντηση, αν με ρωτάς, είναι απλή: γιατί μιλούσε ειλικρινά. Χωρίς ωραιοποιήσεις. Χωρίς αισιοδοξίες. Το The Hurting ήταν σχεδόν concept album για την εφηβεία. Ένα άλμπουμ φτιαγμένο από δύο παιδιά που μόλις είχαν βγει απ’ αυτήν. Και η αλήθεια του δεν ξεπερνιέται. Δεν ξεχνιέται.

Είναι αστείο – αλλά για μένα, το “the dreams in which I'm dying are the best I've ever had” ήταν ακριβώς αυτό που περιγράφει. Το ένιωθα πραγματικά. Όχι μελό. Όχι δραματικό. Απλώς... γεγονός. Γιατί όταν όλη σου η μέρα είναι μια μάχη με το “τίποτα”, η μόνη ελπίδα είναι το υποσυνείδητο. Και κάποιες φορές, ακόμα κι ο θάνατος στα όνειρα σου μοιάζει λύτρωση.

Το Mad World με συνόδευσε στην πιο "καταθλιπτικά ήρεμη" περίοδο της ζωής μου. Το The Hurting ήταν εκεί κάθε βράδυ. Κάθε φορά που δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Κάθε φορά που ήθελα να ξαναβρώ τον εαυτό μου κάπου που να έχει νόημα. Και είναι περίεργο, γιατί ακόμα και σήμερα επιστρέφω σ’ αυτό. Ξανά και ξανά. Το τραγούδι δεν έχει μείνει στάσιμο. Μαζί μ’ εμένα ενηλικιώθηκε κι εκείνο. Άλλαξε πρόσωπο. Έγινε λιγότερο εφηβικό, περισσότερο υπαρξιακό. Αλλά δεν έχασε τίποτα από την αλήθεια του.

Α, και όχι – δεν δέχομαι την άποψη πως ο Gary Jules το διασκεύασε καλύτερα. Είχε βέβαια τον γυαλισμένο μινιμαλισμό που άγγιξε πολλούς, αλλά δεν μπορείς να πεις καλύτερα κάτι που είναι καθαρά βιωματικό για τους δημιουργούς του. Οι Tears for Fears δεν το ερμήνευσαν. Το έζησαν.

Τελικά, Mad World δεν είναι απλώς ένα τραγούδι. Είναι ένα ανοιχτό παράθυρο. Σου επιτρέπει να κοιτάξεις έξω – ή μέσα. Και αυτό που βλέπεις δεν είναι ποτέ χαριτωμένο. Είναι σκοτεινό, μονότονο, κυκλικό. Όπως λέει κι ο στίχος:

“When people run in circles, it’s a very, very mad world.”

Όλα γυρνάνε. Ξανά και ξανά. Και κάποιοι από εμάς, απλώς καθόμαστε και το κοιτάμε – βουβά. Μέχρι το επόμενο “Happy Birthday” που δε σημαίνει τίποτα. Μέχρι το επόμενο μάθημα, όπου ο δάσκαλος θα κοιτάξει μέσα από εμάς. Μέχρι το επόμενο όνειρο στο οποίο θα πεθάνουμε – και θα νιώσουμε, έστω για λίγο, ζωντανοί

English version below ⬇️

This is Mad World by Tears for Fears. A song that, behind its simple words and almost nursery-like melody, cuts deep into the heart of adolescence, human psychology, and the daily disconnection of modern life.

Mad World is full of silence. It looks straight into everything other singers dressed up with fantasy or comfort. Here, there’s no escape. Roland Orzabal wrote it when he was just 19. But this isn’t a teenage rant. It’s the quietest scream. The most honest terror that goes unnoticed.

The song’s narrator doesn’t just see a mad world. He lives inside it. Lines like “hide my head I want to drown my sorrow / no tomorrow, no tomorrow” are nearly suicidal — but they're not loud. They’re just observed. Coldly. Like it’s normal. And that’s what makes them so devastating.

Roland’s mirror became a mirror for so many teenagers back then. But why? Why did teens — who usually go for catchy, happy pop songs — find comfort in something so bleak? Why did this album — The Hurting — speak their language?

The answer, if you ask me, is simple: it spoke the truth. Without filters. Without optimism. The Hurting was almost a concept album about adolescence. And it was made by two kids who had just come out of theirs. That kind of truth doesn’t fade. It doesn’t get old.

And it’s funny — because to me, “the dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had” felt exactly right. I really meant it. Not in a dramatic way. Just... fact. When your entire day feels like a fight with nothingness, your only hope is your subconscious. And sometimes, even death in your dreams feels like relief.

Mad World accompanied me during the most “calmly depressive” time of my life. The Hurting was there every night. Every time I couldn’t breathe. Every time I needed to find myself somewhere with meaning. And the strange part is — even now, I go back to it. Again and again. The song hasn’t stayed still. It’s grown up with me. Changed shape. It’s less teenage now. More existential. But it hasn’t lost an inch of its truth.

And no — I don’t accept the opinion that Gary Jules did it better. Sure, his version had a polished minimalism that touched many people. But you can’t sing something better than the ones who lived it. Tears for Fears didn’t just perform this song. They were this song.

In the end, Mad World is not just a song. It’s an open window. You can look out — or in. And what you see is never cute. It’s dark, monotonous, circular. Like the line says:

“When people run in circles, it’s a very, very mad world.”

truth be told I’m in a dead sprint,

so lost I’m in my head again,

I walk this earth all by myself,     

just trying to unwind whats in my mind,

going through these changes inside and out, 

gotta trust myself now.

For all my sad babes out there, keep going inward. Make those changes you know you need to. Be kind to yourself. You are loved. <3