#reprezentacja

Mam wrażenie, że częściej mówi się o fryzurze Tomasza Fornala niż o jego grze, a wg mnie gra fantastycznie! Być może to dlatego, że chwalić by go trzeba było w każdym meczu; wiadomo, że to jeden z najlepszych siatkarzy świata i chwalić nie wypada, bo po prostu wymaga się od niego najlepszej gry. W każdym razie mam wrażenie, że jego gra do tej pory była niedoceniana.

W statystykach rundy zasadniczej zaś:

w przyjęciu wypada nie gorzej niż libero, a przyjmuje więcej,

w ataku lepiej od atakującego, a atakuje więcej,

idzie łeb w łeb w zagrywce z Huberem, ale zagrywa najwięcej, co oznacza, że drużyna przy jego zagrywce zdobywa najwięcej punktów,

w bloku na drugim miejscu, za Huberem oczywiście,

ogólnie - najlepiej punktujący drużyny.

Nawet kiedy bierze się za wystawę, robi to znakomicie. Widzi wszystko, czyta grę przeciwnika, a wachlarz jego zagrań jest przeogromny.

W statystykach jednak nie zobaczymy tego, co najważniejsze w siatkówce. Kto kończy najtrudniejsze piłki, ostatnie piłki, kto przyjmuje najmocniejsze zagrywki, kto serwuje asy w końcówkach i kto trzyma drużynę w słabszych momentach. Tak, to Fornal.

Ostatnio bardzo bacznie mu się przyglądam w lidze, bo w reprezentacji jednak zapamiętałam go jako świetnego zmiennika, który wchodzi z ławki i przyjmuje bomby w punkt. Przyglądam mu się nawet kiedy nie uczestniczy bezpośrednio w akcji, bo to czysta przyjemność :)

Uwielbiam, kiedy przed zagrywką kolegów niemalże zawsze jest odwrócony do zagrywającego, zagrzewa oklaskami razem z kibicami i obserwuje całą zagrywkę. W trakcie akcji jest ciągle w ruchu, zmienia, poprawia pozycję w zależności od przebiegu akcji. To pewnie dlatego broni tak wiele piłek. W każdej akcji jest go pełno na boisku, jego zaangażowanie jest nie do przecenienia.

Równie ważna jest postawa Fornala po akcjach, szczególnie w tych słabszych momentach. Nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek rozkładał ręce w geście pretensji, żeby w jakikolwiek sposób wyrażał niezadowolenie z gry swoich kolegów. Wręcz przeciwnie - uspokaja drużynę, nierzadko zbiera ją w kółeczko i zagrzewa do walki. Nie boi się brać odpowiedzialności za niepowodzenia na siebie i za wszelkie błędy przeprasza kolegów. To wszystko oczywiście to stałe elementy gry siatkarskiej i zachowania większości klasowych zawodników. Jednak w trudnych momentach wszystkim potrafią puścić nerwy, opaść ręce i zwiesić się głowy. U Tomasza widać niezmiennie tylko skupienie i zaangażowanie.

Kadra Polski na mistrzostwa świata w Rosji:

Bramkarze: 12. Bartosz Białkowski (Ipswich Town), 22. Łukasz Fabiański (Swansea City), 1. Wojciech Szczęsny (Juventus).

Obrońcy: 5. Jan Bednarek (Southampton FC), 18. Bartosz Bereszyński (Sampdoria Genua), 4. Thiago Cionek (SPAL), 15. Kamil Glik (AS Monaco), 3. Artur Jędrzejczyk (Legia Warszawa), 2. Michał Pazdan (Legia Warszawa), 20. Łukasz Piszczek (Borussia Dortmund).

Pomocnicy: 16. Jakub Błaszczykowski (VfL Wolfsburg), 6. Jacek Góralski (Łudogorec Razgrad), 11. Kamil Grosicki (Hull City), 10. Grzegorz Krychowiak (West Bromwich Albion), 21. Rafał Kurzawa (Górnik Zabrze), 8. Karol Linetty (Sampdoria Genua), 17. Sławomir Peszko (Lechia Gdańsk), 13. Maciej Rybus (Lokomotiw Moskwa), 19. Piotr Zieliński (SSC Napoli).

Napastnicy: 23. Dawid Kownacki (Sampdoria Genua), 9. Robert Lewandowski (Bayern Monachium), 7. Arkadiusz Milik (SSC Napoli), 14. Łukasz Teodorczyk (RSC Anderlecht).