#reedgrass

Plant of the Day

Friday 20 November 2020

These seed heads make a great late autumn combination with the linear, pale Calamagrostis varia (reed grass) and the dark droplet-shaped Rudbeckia fulgida var. deamii (Deam's coneflower). The grass is a European native which will spread but is not invasive and the herbaceous perennial forms erect clumps of foliage and flower stems.

Canon 200D, Takumar 55 f/2

[EN] You already know where this photo was taken. Once again, the same corner. The same route. But that’s just how it goes — when you’ve seen a place fifty times, you start looking for something else. A different frame. A new perspective. A moment of light that surprises you, just once.

And I think that’s exactly what happened yesterday. One of my photos was featured on a photography platform.

Funny, because just a few days ago I was wondering when something of mine might be recognized again. And then I told myself — there’s no point in wondering. Because it almost always happens when I least expect it. I was right.

Now, for the next two days, I get to bask in glory. The comments are pouring in with congratulations. I’m getting invited to themed groups. People are browsing my profile to see what else I’ve got to show.

In two days, it’ll all go quiet again. And I’ll go back to quietly archiving my photos — until another one, unexpectedly, reaches a wider audience.

Well… not entirely quiet. Every time this happens, it leaves a mark: new followers. My account grows, just a bit.

Fun fact: If I had the same “market share” on Instagram, I’d have 367,000 followers today. Meanwhile, my Insta barely crawls past 2,300.

Why? Because that platform is full of photography enthusiasts. Instagram? Not so much anymore.

So I’ve got decent traction among fellow photographers, and nearly none among the general public. Oh well.

But enough about me — what’s new with you?

[PL] Dobrze wiecie, gdzie powstała ta fotografia. Znów ten sam zakątek. Ta sama trasa. Ale tak to już jest — kiedy widzi się miejsce po raz pięćdziesiąty, zaczyna się szukać czegoś innego. Innego kadru. Innej perspektywy. Innego światła, które choć raz zaskoczy. Czasem udaje się spojrzeć na znane miejsce przez zupełnie nowy pryzmat.

I chyba właśnie to wydarzyło się wczoraj. Jedno z moich zdjęć trafiło do polecanych na jednej z platform fotograficznych.

Zabawne, bo dosłownie kilka dni temu zastanawiałem się, kiedy znowu coś zostanie wyróżnione. A potem stwierdziłem, że nie ma sensu się zastanawiać — bo niemal zawsze dzieje się to wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewam. Miałem rację.

Teraz przez dwa dni czeka mnie splendor i chwała. Pod zdjęciem sypią się komentarze z gratulacjami. Dostaję zaproszenia do grup tematycznych. Moje konto jest przeglądane przez rzesze użytkowników, którzy sprawdzają, co jeszcze mam do pokazania.

Za dwa dni wszystko ucichnie. Będę dalej spokojnie archiwizował swoje fotografie — aż któraś znów niespodziewanie trafi do szerszego grona.

No, może nie do końca tak cicho. Po każdej takiej sytuacji zostaje ślad: nowi obserwujący. Konto znów lekko urośnie.

Ciekawostka: gdybym miał taki sam udział „w rynku” na Instagramie, to miałbym dziś 367 000 obserwujących. A tymczasem — moje konto na Insta żyje raczej na kroplówce. Nie dobija nawet do 2300 osób.

Dlaczego tak jest? Bo tamta platforma skupia ludzi zainteresowanych fotografią. A Instagram? Cóż, już niekoniecznie.

Więc mam spore zainteresowanie wśród entuzjastów fotografii i znikome wśród szerokiej publiczności. No cóż. Trudno.