Yeni açılan müslüman tomurcuklarına merhamet gösterin..

Burun deliklerinden içeri süzülen portakal çiçeği kokusuyla uyanmak güne. Varyanttan inerken ya da birkaç adım ötede caddeye çıkar çıkmaz mor salkımın rayihasına boca olmak. Bahar rehavetinden, çalışma motivasyonunu camekân kütüphaneye gitmekte bulduğunda; çocukken devlere benzettiğin, şimdi bile devasa gelen çam ağaçlarının o tazeleyici kokusuna gark olmak. Aşağıya, deniz seviyesine indiğindeyse çam kokusunun, bayrağı okaliptüse devretmesi. Güneş ve meltem de varsa şayet, yakınında durmuşsan dalgaların bir süre, tuzlu damlaların nüfuz ettiği tenini ve saçlarını yakan güneşin kavruk kokusu da sinmişse hele... Homojen değil; hepsi müstakil, apayrı hislere hitap eden kokular. Şehre ait, eve, adını koyduğun ya da koyamadığın anılara. Hayata içkin, onun özünden gelen. Hulasa, kokular mühim.

Geçmişi canlandırmak, şimdiyi doyurmak, belki geleceğe göz kırpmak için. Ama en çok da şimdi. Çoğumuzun ıskaladığı, yaşamaktan imtina ettiği, doyasıya deneyimlemek varken kaydetmek çabasıyla noksan kaldığı ‘şimdi’. Hani derler - deriz - ya; ‘keşke fotograf misali kokuları kaydedip paylaşmak da mümkün olsa?’ Alkolün can verdiği şişelenmiş olanlar dışında, insanın bunu henüz başaramamış olması mutlu ediyor bir yandan. Ne de olsa bir o kaldı duyularımız arasında teknolojinin yorucu yanına teslim olmayan, ânı yaşatan. Dediğim gibi, koku mühim; biricik. Kalıcılığı olmasa da, belki kalıcı olmadığı için bilhassa, en kıymetlilerden.

Tuhaf. Tuhfe. Hediye. ‘Hediyeler’ anlamındaki ‘tuhaf’ sözcüğünün buradaki hediye göndermesinin bendeki anlamı boş değil. O çok sevdiğin, belki de en sevdiğin yerde ağacın reçine kokusuyla uyandığın yetmezmiş gibi kapıyı açıp taptaze kekik kokusuyla karşılaşmak ve ağaç kulübenin çamaşır ipinden salınan yeni toplanmış kekiklerin, yanı başında kokusunu zarafetle bastırdığı adaçayını bulmak mesela, en güzel hediye. 

Bir akşam odanın kapısını açıp içeri girdiğinde seni kucaklayan portakal çiçeği rayihası peki? Mart sonu, baharın başı bir akşam. Anne düşüncesi, düşüncenin inceliği.

"Boo-zaa" diye seslenirken, içinden geçen duyguların evlerde oturanlara geçtiğinin hem gerçek olduğunu, hem de tatlı bir hayal olduğunu da biliyordu Mevlut. Bu âlemin içine gizlenmiş başka bir âlem olduğu ve ancak kendi içine gizlenmiş kişiyi dışarı çıkarabilirse hayalindeki âleme yürüye yürüye ve düşüne düşüne ulaşacağı da doğru olabilirdi. Mevlut şimdi bu âlemler arasında seçim yapmayı reddediyordu. Resmi görüş de doğruydu, şahsi görüş de; kalbin niyeti de haklıydı, dilin niyeti de... Bu da reklamlardan, afişlerden, bakkal vitrinlerine asılmış gazetelerden ve duvarlara yazılmış yazılardan çıkan kelimelerin Mevlut'a yıllardır söylediği şeylerin gerçek olabileceği anlamına geliyordu. Şehir ona kırk yıldır bu işaretleri ve kelimeleri yolluyordu. Mevlut da çocukluğunda yaptığı gibi, şehrin kendisine söylediği şeylere bir cevap verme dürtüsü duyuyordu içinde. Şimdi konuşma sırası kendisine gelmişti sanki. Mevlut şehre ne söylemek isterdi? s.464 .. Şehre söylemek, duvarlara yazmak istediği şey şimdi aklına gelmişti işte. Bu hem resmi, hem şahsi görüşüydü; hem kalbinin hem de dilinin niyetiydi:

"Ben bu âlemde en çok Rayiha'yı sevdim," dedi Mevlut kendi kendine. s.466