#prozaik

Niby nie tak dawno Cię poznałem, czy już dawno Ciebie znałem? Od dawna szukałem, w myślach, choć chciałem, byś Ty była Tu właśnie Ty. Nikt nie zastąpi mi Ciebie, myśle tak serio szczerze. Nie długo jak Cię poznałem, serce moje Ci oddałem. Kruche, w kawałkach, w strzępach całe, tylko Tobie na tyle zaufałem. Narazie odległość nas dzieli, chce się już być obok, budzić sie w jednej pościeli. Puki co jak byśmy mocno nie chcieli Poczekać na sibie będziemy musieli. “Je t’aime" Tobie wysłałem, no i tak sam siebie sprzedałem. Na początku chyba odwagi nie miałem, żeby powiedzieć do Ciebie kochanie, a co dopiero że się zakochałem.. Mam nadziję że bez słów Ci to pokazuje, codziennie Ci to mówię i też pokazać próbuje.

Chciał bym tak dzisiaj, mieć już cos dzisiaj tu i teraz pewne. Miec oparcie w Tobie, albo miec sile w sobie by żyć bez Ciebie. Chyba tak nie mogę, nie umiem i nie chce, chyba sie gubie. Daj mi pewnosc ze to wszystko, cale czekanie ma sens. Że na końcu tego wszstkiego jestes Ty gdzies.. Napisz mi czasem dobranoc przed spaniem, chce czuć że tam jestes kochanie..

Wróć do mnie znów rano, ja już tęsknię. Chce zasypiać przy Tobie, czuć twoje serce. Sprawdzić jak na mój widok zabije. Jak mnie zobaczysz, rzucisz mi się na szyję? Ja o tym marzę, nawet tej nocy. Przed zaśnięciem patrzyłaś mi w oczy. Jeju tak słodko, dziś wyglądałaś. Przepraszam Cie, że przeze mnie płakałaś. Ja chce do Ciebie, przyjść i się wtulić. Zapomnieć o świecie, i dostać buzi. Przecież wygrałem, było mi trudno. Jeju ja chce przy Tobie dziś usnąć. Leże sobie i dzisiaj marzę, jak to by było, się z Tobą zestarzeć. O boże, czy ja przesadzam? Czy tego sama też chciałaś? Sam już nie wiem, czy ja schizuje. Czy ja za bardzo, do Ciebie coś czuję. Tak sobie myślę, Ty to przeczytasz. Dowiesz się o czymś, a nie powinnaś. Sam w sumie nie wiem czy dobrze robię, Zbieram się niby, a powiedzieć nie mogę. Więc Ci napiszę, będzie mi łatwiej. Takie malutkie, Kocham Cię skarbie.

Nie umiałem sobie pomóc.. Sobie..? Kim jestem..?   Kimś kto przez chore gierki i manipulację pomaga innym? Kimś kto nie wie czego chce, kim tak naprawdę jest? Doprowadzenie siebie do obecnego stanu, przez łzy, krew i nieprzespane noce. Trwanie w stanie, w którym moje serce bije szybko, oddech zwalnia, a źrenice rozszerzają się.. Strach przed byciem złym człowiekiem.. Strach przed byciem człowiekiem.. Próba ucieczki od samego siebie, w świat który nigdy nie istniał, a nawet jak istniał to chyba tylko w mojej głowie.. Idealizowanie samego siebie, swoich decyzji. Przeświadczenie o nieśmiertelności mnie zabijało, każda oznaka bycia człowiekiem wzbudza we mnie przeraźliwy lęk. Lęk bycia człowiekiem, bycia kimś złym.. Bo przecież ludzie są źli... Nie chce być zły.. Nie chce być człowiekiem.. Nie chce być.. Boję się żyć.. Boję się być.. Boję się śmierci. Boję się Boga, on mnie kiedyś zabije.. A ja nie chce umierać, bo jeszcze nie zacząłem żyć..

Nie martw się,rano wymyślę 1oo nowych powodów żeby wytłumaczyć sobie że to moja wina.