#pokuta

"Byłem dzieckiem, które mamie raczej nie dawało szczęścia. I pokutą za to wszystko, dziś są chyba bóle serca."

Mam ochotę się karać, karać i karać tak długo, aż uznam, że wszystko zostało odpokutowane.

Panie Żulczyk, tak bardzo miał pan rację w kwestii życzeń. Z nieśmiałego szeptu tak łatwo może powstać bezlitosna broń obosieczna. Są nieubłagane i przychodzą. W złym czasie. I żeby spełnić to dawne pragnienie trzeba byłoby pozbyć się innych spełnionych. To nie jest już kwestią odwagi, a smutku. Ile kiedyś by się oddało? Jak bardzo naiwne przeczucia okazywały się być trafnymi? Ile czasu minęło na pożegnanie tych pragnień? Jaką siłą trzeba się przekonywać, że tak było i jest lepiej? Że nie warto wracać na tamto skrzyżowanie? Smutne. Kpiące. Niewiarygodne. Prowadzące na manowce. Kiedyś wyniosło by to pod niebo. Dzisiaj powoduje wstyd i niemoc. I nie ma migających świateł ani radości. Jest smutek życia, esencjonalnie właśnie życia.