Herkesin zihninde bambaşka cehennemler var. Ve bazılarımızı o yangından çekip çıkaran bir el… Cehenneminin sıcak olması için büyük acılar gerekmez üstelik. Basit bir hayat da lav akıtabilir insanın içine. Birkaç küçük şeytan, birkaç tekrar eden düşünce yeter. Seslerini biraz açarsın; sonra susturmak zorlaşır. Zeki olmaya da gerek yok cehennem için. Zihin, öyle matah bir hayat beklemez. Sen evrenini kurarsın, o içini karıştırmayı bilir zaten.

Huzur, mutluluk… Hepimiz hayatta bunu istediğimizi söylüyoruz, değil mi? Ama gerçekten istediğimiz bu mu? Senin huzurun nereden geçiyor mesela? Ne olması gerekiyor huzurlu hissetmen için? Bir arkadaşım dün huzurlu yaşamı şöyle tarif etmişti: Sabah hayvan sesleriyle uyandığım bir çiftlik evi. Beyaz bir at mutlaka. Kuş cıvıltıları. Hepsiyle ilgilenecek biri. Etraf yeşil, çiçekli… Ben sadece bakmak istiyorum, dedi. Sanırım çok fazla sorumluluktan yorulmuş.

Ben kendime soruyorum her gün: Huzuru nasıl bulacaksın? Neye inanıyorsun? Yıllarım, yapmaktan gerçekten keyif aldığım şeyleri aramakla geçti. Öyle çok içime baktım ki… Bunca kırıklığa rağmen, her defasında kendimi dönüştürmeye çalıştığım yerler oldu. Lütfen bana baktığınızda onu görün. Hangi hâle geldiğim önemli değil artık. Bana sunulan, diretilen, beklenen ve kendime yüklediğim onca saçmalıktan sonra geriye kalan birkaç şey var. Gerçekten sevdiğim. Ve onları yapmak bana iyi geliyor.

Huzur belki de bu şeyleri sürdürmekte. Ama bazen “öylesine” yapmak yetmiyor. Çünkü değer verdiğim insanlara dokunarak yapabilmenin tadını da biliyorum. Paylaşılan bir anın, tek başına kazanılmış bir huzurdan daha derin olduğunu…

Benim de yorulduğum yerler var. Sürekli bağımsızlık mücadelesi vermekten, kendimi ispatlamak zorundaymışım gibi hissetmekten yoruldum. Emek vermeyi seviyorum; sevgiyi böyle öğrendim, böyle inşa ettim. Ama sonunda anlaşılmak istiyorum. Birinin, niyetimi açıklamama gerek kalmadan hissetmesini istiyorum.

Bana ait bir yer istiyorum. Bana ait bir hayat. Seçtiğim şekilde yaşamak istiyorum. Sabah neşeyle uyanabilmek… Evimde yabancı hiçbir şey istemiyorum. Hayatımda ait hissetmediğim tek bir çöp bile. Kalabalık istemiyorum. Yorulmak, iş yükü, ev sorumlulukları çocukluğumdan kalma yükler; zaten yapışmış üzerime. Kendim için yapmak zor gelmiyor bana. Yorulurum ama yaparım. Hep yaptım.

Yine de bazen biri hafifletsin istiyorum. Mecbur olduğum için değil; paylaşıldığında daha insani olduğu için. Elimden düşmeyen yükleri bir anlığına alsın, “Dur, ben buradayım” desin. Benim onunla ilgilendiğim gibi, o da benimle ilgilensin istiyorum. Gücümü azaltmadan, bağımsızlığımı eksiltmeden… Sadece yanımda olsun. Hayatı omzumdan biraz indirsin istiyorum.

Her şeyi tek başıma yapabilirim, biliyorum. Ama her şeyi tek başıma yapmak zorunda olmamak istiyorum artık. Bazen biri çayı koysun. Bazen sessizliğimi fark etsin. Yorulduğumu ben söylemeden görsün. Paylaşmak ihtiyaçtan değil, yakınlıktan doğsun istiyorum. Gerekmese de ilgilenilen biri olmanın sıcaklığını istiyorum.

İş dönüşü sevdiğim çiçekleri ve atıştırmalıkları alıp evimde keyif yapmak istiyorum. Ruh hâlime göre gecelik seçmeyi, yumuşacık pembe TV battaniyelerini, loş ışıkları, evin yumuşatıcı kokmasını seviyorum. Bazı günler yataktan hiç çıkmama özgürlüğünü… Susmayı, kendi kendime konuşmayı, zıtlıkları… Bazen yapacak çok işim olmasını ve yorgunluktan nefes alamamayı bile seviyorum. Yaşamaktan keyif almayı da, bazen ondan nefret edebilmeyi de.

Tüm bunları dinleyebilen ve anlayabilen insanlara sahip olabildiğim için huzura erişebileceğime dair inancım bu yıl daha güçlü. Tüm talihsizlikleri bir kenara bırakıp bir hayat kuracağım. İçinde ben olduğum için huzurlu olacağına söz veriyorum.

Reverse

See it comes full circle

I shoulda been a better man

I shone with the sun, like rays I never bend

My body left broken, still shines with melanin

The scars left on my psyche by fractured and bittermen

See hell is in my way

To heaven I've never been

Stormy, cold and distant

We'll weather the weather in

Like hot, dry, persistence can't predict it like weather men

Like goddesses dripped in gold, we call it honey will never end

With feathers dipped in euphoria, rolling  in estrogen

See God's errors been cured, evolved into better men

Become the different breed, the future, the talisman

No more symbols or lies, forever

No longer be prey to them

No more of the wicked worship

No more will we pray to them

M the twisted letter, the cursive of mangled plot

The kettle feeling at fault and projecting it to the pot

The pressure of nooses loosen, the noose no longer a knot

The neck feels free

No longer captivated to rot

The further I sink love, the deeper I feel clarity

Remixing the meat of words the burger of sincerity

The murder of love, deep it sinks in prosperity

Do you get it, the picture ? Did that clarify the fractured memory ?

The ebony goddess fell for hypocrisy's heavy heart

The fragile wound of anarchy seeping into the foolish thought

The truth sought by society, the mockery that they brought

The irony of the monarchy scars are what they wrought

The fractured psyche of people

Brings anxiety to the purple past

Vibranium, mental focus

Titanium covered glass

Fears, shame and oppression becoming my enemy

Just like it's in reverse

Now everything will pray to me

Now that the Holy era has risen

The Godly error is fixed

The sinner became a saint

And heavenliness awaits

The weather they change in seasons

The love in the air, it faints

The honey-dipped feathers, Like Hera she still awaits .

I was told to love in any weather.

Now that I see the sun

Eyes no longer heavy

I see it clearer

I see the ebony night sky moonlit bright eyed