“ Ja na przykład rozumiem, że ani sam już nie będę tak szczęśliwy, jakbym mógł być kiedyś, ani jej nie dam zupełnego szczęścia. Jedyną zaś pociechę mam w tej myśli, że spotkamy się w innym, lepszym świecie, gdzie oboje będziemy młodzi “

W swym człowieczeństwie, Chrystus uczynił modlitwę koniecznością i przywilejem. Sam znajdował pociechę i radość w obcowaniu z Ojcem. A jeżeli Zbawiciel ludzkości, Syn Boży, odczuwał potrzebę modlitwy, o ileż bardziej my grzeszni, słabi ludzie, powinniśmy rozumieć konieczność stałej żarliwej modlitwy.

Kiedy ręka Życia staje się ciężka, a nocami nie słyszymy pieśni, pociechę przynosi nam jedynie wiara i ufność pokładana w miłości.

W imię Prawdy! C. D. 386