#pazury

                          17.10 2009r.        To był dzień jak każdy. Niczym nie różnił się od poprzedniego, tego sprzed miesiąca, roku, czy też czterdziestu lat. Poranna kawa miała postawić mnie na nogi, obudzić do nowego dnia. Już dawno pogodziłam się z tym, że radości życia to ona mi nie doda, ale  łudziłam się, że tym razem będzie inaczej. Oczywiście nic mnie nie zaskoczyło . Obudziłam się... i tyle.

        Snułam się po domu i dziękowałam Opatrzności, po raz chyba milionowy, za mój wrodzony optymizm i niespotykaną odporność psychiczną, jak również siłę charakteru. Nie obawiałam się, że nie udźwignę codzienności. Prędzej spodziewałabym się, że mój choleryczny charakter da o sobie znać podczas starcia z ukochanym, acz wyjątkowo nieznośnym kocurem rudej maści, który trafił kilka lat temu do mojego domu mając wtedy zaledwie cztery tygodnie. Taki błąkający się po złomowisku kociak trafił do domu, który dał mu miłość, opiekę i wyrozumiałość. I zdawać by się mogło, że będzie wdzięczny za przygarnięcie kochając nas miłością łagodną i ciepłą. A jednak geny dzikich przodków, którymi został obdarzony w nadmiarze, wyryły swój wizerunek w jego wyglądzie, wielkości i charakterze. One to sprawiły, że Bandyta kipiał energią, polował na nas bez opamiętania nie panując na zębami i pazurami, i … kochał nas bardzo manifestując to rzadko i mało wylewnie.   Niejednokrotnie toczyliśmy zaciekłe pojedynki, bowiem nie tolerował podniesionego tonu w konwersacji z nim. A że był wyjątkowo upierdliwy i złośliwy, a ja gwałtowna w reakcjach, jak przystało na rasowego choleryka, zawsze kończyło się to bójką. Ze starcia on wychodził zwycięski, a ja pogryziona i podrapana. Sapaliśmy na siebie przez dłuższą chwilę, po czym to ja musiałam położyć uszy po sobie. No chyba, że chciałam oberwać więcej. On był gotów do kolejnej konfrontacji. Ja miałam dość.