#pagdarasal

Panginoong Diyos, iniaalay namin sa Iyo

sa araw na ito ang lahat ng aming iisipin,

gagawin at sasabihin.

Punuin Mo ang aming mga puso ng biyaya,

Upang ang lahat ng aming gagawin o

hindi magagawa ay maaayon sa banal Mong kalooban.

Tulungan Mong mahalin Ka namin

nang buong puso,

nang buong kalooban,

nang buong pag-iisip at nang buong lakas.

Nawa'y maging inspirasyon namin

sa aming mga gawain

ang halimbawa ng Mahal na Birhen,

ang mapagkumbaba Mong lingkod,

at ang lahat ng mga santo

na matapat na naglilingkod sa Iyo.

Nakakalungkot isipin, na hindi tayo pantay-pantay dito sa mundo. Pero para sa Diyos, oo naniniwala akong pantay-pantay ang tingin niya sa atin. Tayo lang naman ang may gawa kaya walang equality dito sa mundo. Papaano? Isang dahilan ang media. Yung mga taong pinapalabas nila at napapanuod natin ay nagsilbing standard, na kung katulad mo man sila, tataas ang tingin ng marami sa'yo at kung hindi mo man sila katulad, marahil magiging mababa ang tingin sa'yo.

Tatanggapin ko bang push-over ako? Oo, tanggap ko yun dahil totoo naman yun, sa ngayon. Pero, hindi totoong wala akong ginagawa para ma-solusyunan ito. Ang nakikita ko lang namang solusyon dito ay ang simpleng pagsunod sa kagustuhan ko. Kung ayaw kong gawin 'to, di hindi ko gagawin. Kung pwede naman nilang gawin, bakit kailangang ako pa ang gagawa.

Pero, ang problema ko naman dito ay mabilis akong makonsensya. Tsaka, ayokong makatatanggap ng mga comment na, nagbago ka na. 

Nakasanayan na namin yan. Palagi ako ang nagdadasal, kaso ang problema iisa lang ang sinasabi ko. "Marami pong salamat sa aming kakainin, In Jesus' name, amen". Buong buhay ko ganyan ang dasal ko bago kumain. Nagiging mechanical tuloy or nagiging isa itong bagay na ginagawa natin without putting any thought behind it.