“Zostałem psychoterapeutą, bo byłem popieprzony. To znaczy, oczywiście, że chciałem pomagać ludziom. Było to jednak celem drugorzędnym – zwłaszcza wtedy, gdy podjąłem naukę. Kierowała mną czysto egoistyczna motywacja. Dążyłem do tego, by pomóc sobie. I uważam, że dotyczy to większości ludzi, którzy zajmują się zdrowiem psychicznym. Ten konkretny zawód przyciąga nas, bo jesteśmy zepsuci – studiujemy psychologię, by uzdrowić siebie. Czy jesteśmy gotowi się do tego przyznać, to już zupełnie inna sprawa.”

“Chciałem się rozpłakać, lecz nie mogłem. Byłem zablokowany od środka, zatkany błotem i gównem.”

“Miałem ochotę ją uderzyć. Rzucić się na nią i okładać ją pięściami. Chciałem zdemolować pokój, roztrzaskać meble. Chciałem szlochać, wyć i rzucić się w jej objęcia. Nie zrobiłem nic z tych rzeczy.”