#outerview

Je kan jezelf nogal snel verliezen (in details, in een roes, in luiheid), dat is geweten. Iets moet je motiveren, of iemand. Een oude man, een jonge vrouw, een traditie — iets drijft je. En daar moet je naar op zoek.

Het komt er volgens mij op neer dat je zoekt naar duidelijkheid. Waarom doe je wat je doet? En waarom zou je het blijven doen? Waarom zou je willen veranderen?

Waarom ik?

Wat ik niet begrijp, is waarom mensen daar niet vaker over praten, en dus over nadenken. Is dat niet het allerbelangrijkste? Vraag je je niet elke dag af waar de oorzaak ligt — bij wie de schuld — van wat je overkomt? Ik wel.

Dat is een vorm van traagheid, dat geef ik toe. Ik kan uren twijfelen over een leesteken, of dagen denken over een lege blik in andermans richting (terwijl ik mij verlies in goeie, ouwe muziek). Ik kan een leven verspillen aan mezelf. Maar voor mij is dat normaal.

(Is dat misplaatst? Te trots, of ijdel? Eén van de Zeven IJdelheden?)

Muss ich mein Leben ändern?

Ik weet niet of ik dat echt wil, veranderen. Dat wil zeggen: ik weet het wél, maar ik doe het niet. Iets houdt me tegen. Schrik om alleen te zijn?

***

Wat ik niet begrijp, is hoe je bepaalt wanneer je iets voor jezelf doet, en wanneer voor een ander. G/een ander. Les Autres, c’est moi.

Ik weet in elk geval wel waar ik het meest zin in heb. Waar ik het meest naar verlang wanneer ik het niét aan het doen ben. En dan het hardst over foeter, als ik er eindelijk wél aan begin. Ik wil schrijven. Ik wil schrijver worden. En nu heb ik dus (bijna…) tijd, om daaraan te werken.

Moet ik mij, in afwachting, onthouden, om er met optimale goesting aan te beginnen? Of moet ik net zoveel mogelijk voorbereidend werk doen, schetsen verzamelen, om van bij aanvang meteen in het ritme te zitten?

Ritme. Belangrijk.

(Moet ik nu al kiezen welke muziek mij zal vergezellen, zodat ik geen tijd verspil, met daarnaar te zoeken?)

Moet ik een onderwerp kiezen?

Dat ga ik dus niet doen. Ik laat de onderwerpen mij kiezen.

Ik wil vooral de passie van het schrijven combineren met het genot van het lezen — een kruising tussen binnen- en buitenwereld. Ik vind dat ik eerlijk moet kunnen zijn, én fictief. Consistent, én wisselvallig.

Is wie voortdurend verandert authentieker dan wie dat nooit doet?

***

Wat ik niet begrijp, is waar de waarheid zit.

Ze is mysterieuzer dan je denkt. Wie denkt haar echt te hebben gevonden, heeft nog veel te leren. Verlangen bijvoorbeeld. De waarheid is de ware erotiek.

Je kan natuurlijk kiézen om iets waar te vinden. Ik denk dat de meeste mensen dat ook doen — niet alleen online. Ook in verhalen, in romans en poëzie. In columns, en essays, en syllabi. Zelfs in interviews. En overal zie je dezelfde combinatie opduiken: smaak gaat in zee met ethiek, en laat zich besturen door het geheugen. Zoiets. (Hierover wil ik het bijvoorbeeld graag oneens zijn met mezelf, in de nabije toekomst.) De onheilige drievuldigheid.

Soms wordt waarheid ook verward met feitelijkheid. Dat zal het internet zijn, dat verwarring zaait.

Ik wil me in elk geval niet aan geschiedenis bezondigen. Ik geloof niet in een onfeilbaar geheugen — ik ben geen zondaar tegen de herkenning — het is de toekomst die altijd gelijk zal hebben. De toekomst heeft meer verbeelding dan het verleden.

***

Soms schrijf ik dingen die ik zelf niet begrijp.