#osmanli

The First Battle of Gazzah took place on March 26, 1917 CE (2/3 Jumada al-Thani, 1335 AH).

The Ottomans successfully defended the city on this occasion and again in April 1917 CE (Jumada al-Thani 1335 AH) at the Second Battle of Gazzah, but thereafter lost the Third Battle of Gazzah in November 1917 CE (Muharram 1336 AH).

By December 1917 CE (Safar 1336 AH), the Ottomans then lost Al Quds (Jerusalem) ending their 400 year old rule (1517-1917 CE) of modern-day Falasteen and their custodianship over Bayt al-Maqdis (Al Aqsa).

Evvela şu konuda tarikatçılardan başka yazan çizen yok, onlarda 1'e 1000 katarak "iftira" atıyorlar.

En başta nasıl bilmediklerinin düşmanı olup vurun abalıya kafasıyla hareket ettiklerine bakalım;

Hemen her yerde şu fotoğrafı görmeniz mümkün. Google'da Muhammed bin Abdulvehhab bile yazsanız wikipedia resmi olaraj dahi şu ortada ayaktaki zevat çıkıyor. AMA BU İMKANSIZ.

Çünkü adam 1792'de ÖLDÜ. Fotoğraf makinesinin icadını ise en fazla 1802'ye kadar geri götürebilirsiniz. Yaşamayan birinin, hele de genç halinin fotoğraf çekilmesi muhaldir.

Şimdi gelelim diğer efsanaye; "Lawrance" . Bu adam da 1888'de doğdu. Ölümüyle arasında neredeyse 100 yıl olan birini nasıl gidip "mezhep kurması" için ikna edebilirdi?

Meşhur sarı kapaklı İFTİRA kitabı olan "İngiliz Casusun İtirafları" kitabında ise Hempher adı geçmekte. Bu kitap ise baştan sona uydurma;

Her ne kadar kabirperestlerin tarihçilerinden olan Ekrem efendi konuyla alakalı birşeyler yazmış olsa da, hepsi çürük savunmalar, zira hem kitabın orjinali yok , çünkü "istihbarat raporları ortada gezmez" diyor hem de gazetede yayınlandı diyor :)))

Yani insan merak ediyor, orjinal İngilizce basımı, elyazması olmayan bir kitabın "varlığını" ve "doğruluğunu" nasıl savunabiliyorsunuz diye. Hele şu ben falancadan duydum, filanca şöyle dedi deyip, yine elle tutulur birşey ortaya koyamamaları :)

Gelelim bir Şii'nin "neden" böyle bir kitap uydurma ihtiyacı duyduğuna, el-cevap; Muhammed b. Abdulvehhab'ın tabiilerinin ilk saldırdığı yerlerden biri "Kerbela" olmuştur. Günümüzde hala Suud-İran gerginliği aleni bir durum. Tabii ki karalayacak, iftira atacak :)

Şimdi asıl meseleye gelelim, yani 1.Dünya Savaşı'nda İngilizlerle, Osmanlı'ya karşı ittifak kurup savaşanlara;

Fotoğraf gördüğünüz zevatlar "Şerif Hüseyin ve oğulları"

Şerif Hüseyin, Rasulullah ﷺ'in soyundan geliyordu, bu yüzden "Şerif" unvanı var. Yavuz Sultan Selim'in Memlükler'i yenip, topraklarına hakim olmasından sonra Harameyn'de Osmanlı egemenliğine geçmişti. Ancak Osmanlı oraya vali atadığı gibi Harameyn'e özel bir statü vermiş ve Rasulullah ﷺ'in soyundan gelenler orayı yönetmeye devam etmiştir. Bu yöneticiler payitahttan atanıyordu. Şerif Hüseyin ve ailesi de İstanbul'da Osmanlı elitleri gibi büyümüş, klasik Osmanlı bürokratlarıyla aynı meşrepteydi. Ancak Şerif Hüseyin Arabistan'da hakim olmak istiyordu, bunun içinde bölgedeki diğer Osmanlı yöneticileriyle sürekli çatışma halindeydi. Evvelinde Osmanlı'ya isyan edip, bu sayede Mısır'da kendi özerkliğini ilan eden bir diğer aile olan Hidiv ailesine oğlu Abdullah'ı 1912'de Kahire'ye yolladı. Britanya temsilcisi Lord Kitchener ile de ilk defa burada temas kurdu. Bu sırada da Osmanlıları oyalama devam ediyordu.

Savaş başladığında göndermesi gereken kuvvetleri çeşitli bahanelerle göndermediği gibi, 1915'te Hicaz'daki kuvvetlerin Kanal harekatı için Mısır'a kaydırılmasını fırsat bildi. Bu sırada oğlu Faysal'ı niyetini gizlemek için Suriye'ye Cemal Paşa'nın yanına yollamıştı.

Bu olaylar yaşanırken o çoktan tarihe McMahon-Şerîf Hüseyin mektupları adıyla geçen müzakereleri başlatmıştı (14 Temmuz 1915 - 30 Ocak 1916)

En nihayetinde İngilizlerle anlaştı, o sırada Mısır'da genç bir subay olan Lawrance'n Şerif Hüseyin'in yanına gönderilmesine karar verildi. Bilinenin aksine 1.Dünya Savaşı'nda Osmanlı, Suudlarla savaşmadığı gibi, Şerif ailesine karşı, başında Mehmet Akif Ersoy'un ve Kuşçubaşı Eşref'in olduğu bir heyet yollayarak, kendisine destek vermesini yahut en azından karşı durmamasını istedi. Ayrıntılar bu kitaplarda.

Ki Eşref'in hayatını anlatan kitap, onun günlüklerinden, ailesine yazdığı mektuplardan ve yayınladığı hatıralarından. Medine Müdafaası kitabının yazarı ise o sırada Medine kalesinde hekimlik yapan bir subaydı. Bizatihi olayları içeriden gören birinin hatıraları yani.

Yine bu dönemle alakalı olarak, Lawrance ile yan yana teşrik-i mesaisi bir hayli bol olan oğul Abdullah'da bir hatırat yayınlamıştı, başlığı ise manidar "Biz Osmanlı'ya Neden İsyan Ettik" ihanet dememişte... :)

Ayrıca Şerif Hüseyin penceresinden anlatılan bir kitap daha mevcut.

Hasılı kelam, bu zevat İngilizlerin kendisine gerçekten Arabistan'dan başlayıp Irak'a kadar uzanan bölgede bağımız bir Arap krallığı kurmasına izin vereceklerine inanıyordu :)

Savaş sonrası kendini Halife ilan edip, bağımsızlık isteğini açıktan belli edince, İngilizler O'nuda alaşağı ettiler.

Normalde düşmanlarına karşı desteklemeleri gerekirken, kendisine verilenle yetinmediği için ellerini çektiler ve zaten çatışma halinde olduğu Abdulaziz İbn Suud'a yenildi

Kıbrıs'a sürgün gönderildi ve öldüğü zaman oğlu Abdullah tarafından Kudüs'e gömüldü.

Bunlar olurken iki oğlu; Abdullah Ürdün Kralı, Faysal ise çoktan Irak Kralı yapılmıştı.

Faysal, Irak Kralı ilan edilirken. Sağ omzu üstündeki ise Lawrance.

İhanetleri sadece Osmanlı'yla bitmeyen bu aile, daha sonra Filistin'de İsrail varlığına giden yolu açan kişiler olmuştur. Nitekim savaştan sonra Faysal ve daha sonra Dünya Siyonist Teşkilatı'nın başkanlığına gelecek olan Chaim Weizmann Ürdün'de buluşmuştu.

Faysal-Weizmann anlaşması olarak tarihe geçen bu anlaşma, 1.Dünya Savaşı'ndan kaynaklanan anlaşmazlıkların çözüme kavuşturulması amacı ile toplanan 1919 Paris Barış Konferansı kapsamında, 3 Ocak 1919 tarihinde imzalanmıştır.

Paris Konferansı'nda, Siyonistler tarafından teklif edilen Yahudi devletinin sınırlarını gösteren haritanın, günümüzdeki sınırlar üzerine yerleştirilmiş hali.

Daha sonra Sykes-Pycot anlaşması, uygulanması, Siyonistlerin İngilizlere dahi karşı çıkartan açgözlülükleri ve onlara yaptıkları saldırılar, bu saldırılarda yer alan tanıdık isimler, İngilizlerin Suriyeli isyancıları Fransa'ya karşı desteklemesi ve yaşanan diğer olaylar için;

Kral Abdullah, Filistin'in bölünüp, içerisinde İsrail devleti kurulmasının da sorumlularındandır. Zira O, bölünmüş Filistin'de İsrail'in payından kalanların hepsinin kendisine bırakılacağını hesaplıyordu. Neticesinde Aksa'da Cuma namazı çıkışı bir Filistinli tarafından öldürüldü.

-Born around 1500, Mahidevran Sultan is a Circassian Princess and Sultan Suleyman's first legal wife. -Mahidevran was described to be extremely beautiful, with enchanting green eyes and golden hair. Her beauty was why Suleiman named her Gulbahar Mahidevran, which means Spring Rose. -Ambassador Bernardo Navagero mentionied that Sultan Suleyman was side to side with his wife Mahidevran Sultan, but around the year of 1526 he gave his attention to Hurrem Sultan. -He sent her son, Şehzade Mustafa, to Manisa and his time there as regent was truly spectacular. Mahidevran Sultan managed his harem, ensured his education, and went to extreme efforts to protect him from poisoning. -Mahidevran Sultan renewed Valide Ayşe Hafsa's mosuqe and reinnovated it, and started many foundations to help the poor in Konya and Amasya. -Mahidevran Sultan from the beginning of her son's life to the end of it spent her time protecting her son from his rivals, and ambassador Tevesano in the year of 1553 said that the day Şehzade Mustafa was executed, his mother had sent a messenger to warn her son about his father's plans. -Mahidevran Sultan is mother of Şehzades Mustafa, Ahmed, and Abdullah. Also mother to Raziye and Fatma Sultan. -She was a pure hearted woman, who never stained her hands with blood. Children of Mahidevran Sultan from Sultan Suleyman: -Şehzade Mustafa (1515-1553) -Şehzade Ahmed (1518-1520) -Fatma Sultan (1521-1572) -Şehzade Abdulla (1522-1525) -Raziye Sultan (1525-1570) All there roles were excluded dramatically, except for Şehzade Mustafa and Raziye Sultan who was included as Nazenin Hatun’s daughter in the fourth season of the series.

Diyelim ki her şeyi geri kurtardın sonra ne olacak..???

Masiva bırak direk bileklerimden Rayihamı miske bezemek elzem, Ben sözümden dönmem

This collection is a direct extension of and fills a gap between several previous Canary collections, namely the two volumes of 1912-16 performances in Turkish, Armenian, and Kurdish (And Two Partridges), the collection of 1916-17 performances by Kemany Minas (When I See You), and it ties them together with the two volumes of 1920s independent Armenian-American label releases (O My Soul and Very Sweet). Taken together with this collection and performances several other collections (Why I Came to America, Two What Strange Place, and I Am Servant of Your Voice), we have been able to present about 150 performances of late-Ottoman folk music recorded in the United States before the Second World War, a significant percentage of what was produced and a reasonable cross-section for use by interested listeners or future researchers.

The peak of production of recordings by and for Anatolian immigrants, the vast majority of whom were Armenian and Greek, by the two major U.S. record companies, Victor and Columbia, coincided with WWI and its immediate aftermath and the massive, catastrophic, and genocidal loss of life in their communities and families and the widespread destruction of the homelands of the performers and their audiences. It is necessary to hear these performances in that context.

Karekin Proodian (b. 1884) was a seasoned veteran of the recording studio when he recorded the sides presented here, having having already recorded 14 songs in Turkish and Armenian for Columbia between December 1915 and June 1916 (half of them collected on the Canary album And Two Partridges Vol 2). These sides, four of the six he made for Victor, are especially notable for the inclusion of the great Kemany Minas as his violin accompanist. He recorded about a dozen more sides around 1921 for independent labels (half of those collected on the Canary album Oh My Soul).

Two apparent sessions in February 1917 yielded not only an extraordinary series of performances by Kemany Minas (see the Canary album When I See You) including his best-selling lament for the massacre at the village of Egin in eastern Turkey, but also a half-dozen recordings by his cohort including oudist and singer Garabet Merjanian (who went on to record again a decade later by which time he was working in the shirt collar factory in Troy, New York), the superb, classically-trained violinist Harry Hasekian (whose performances were issued not only anonymously but as having been "Recorded in Europe" on the disc's label - they were not), and the otherwise unrecorded Armenian clarinetist and oudist whose names were given respectively as Takis Zakas and Tambouri Looder.

A forthcoming project by our friend and colleague Harout Arakelian will present context and biographical details of the Armenian singer Helen Paul. Suffice it to say for now that she recorded only two sides, both patriotic and in support of Amenian revolutionaries. Her recordings were made for Columbia between the two session recorded by the great Armenian-American soprano and philanthropist Zabelle Panosian.

The oudist and singer Jemal Bey remains an obscure figure, having recorded only four sides, accompanied on violin by Avny Bey. Avny Bey we know was born Hassein Avny on August 24, 1896 in Smyrna (now Izmir, Turkey), arrived at Ellis Island Aug. 11, 1914, trained as an electrician, and lived at 52 Rivington St., the heart of the Jewish Lower East Side. He recorded at sessions of one Sinem Effendi (maybe Sinem Hojaian who likely plays kanun on a Feb. 1917 session and Leadet Hanim, the first woman to have recorded in Turkish in the U.S. - see And Two Partridges Vol 2) in September 1915. He lived briefly in Pittsburgh in 1918 working as a porter, was naturalized as a U.S. citizen in 1920, and married Marion Meehan, an Irish Catholic, in June 1930 in NYC. The kanunist with whom he worked, T. Kappas, continued to record into the 40s with several of the Balkan/Me Re circle of performers including Marko Melkon and Nick Doneff.

Tom Stathis was born April 15, 1882. in present-day Kirklareli, Turkey (eastern Thrace, north of Istanbul). He recorded four songs pseudonymously (two Turkish folks songs and two patriotic Greek songs) before recording four songs for Gennett Records in 1924 that were rejected for release and another four on January 28, 1925 that were released by Gennett (all in Turkish). By 1940 he had been married to a woman from his home town named Soultana Bilber and was single again when he had an address at 743 W North Ave in Chicago at which time he had recently been farming in Culver, Indiana. Shortly thereafter, he relocated to Hot Springs, Arkansas, where he lived for three years before he died October 3, 1944 in St. Joseph's Infirmary after a stay of 8 days of "physical exhaustion" accompanied by a bacterial infection at the age of 62.

Columbia and Victor both ceased recording immigrants in the Armenian (and Arabic) languages around 1920 and stopped recording in Turkish except for a few rare instances. They did, however, continue to keep many titles from their back-catalog in print well into the early 1930s and issued imported recordings for the immigrant population into the 1940s. (See the Canary album Notes From Home Vol 2).