#opluchting

Alsof er een brok in je keel, die je nooit was opgevallen, uit je wordt gezogen

Je hart van snel kloppend, naar jouw oude vertrouwde ritme transformeert

Alle zorgen die je had bedacht in je hoofd, voordat je maar ook iets zeker wist, vervagen

Van een verdrietig en angstig gevoel, ontstaat er een prachtige lach op je gezicht

Titel: “Revolutie in de Toilettradities: Het Wegwerp WC-papier” Slide 1: Achtergrondafbeelding: een fris en modern toiletdesign Tekst: “Welkom bij de presentatie van een nieuw tijdperk in de toilettradities: Het Wegwerp WC-papier!” Slide 2: Achtergrondafbeelding: een wc-rol op een houder Tekst: “Het probleem: Hergebruik van WC-papier is onhygiënisch en onpraktisch.” Slide…

&Zus update #16 een heleboel zorgen en opluchting

En het is weer maandag, na een hele spannende dag heb ik eindelijk tijd om jullie bij te praten over afgelopen week en vandaag. 2 weken geleden begonnen de zorgen om Jewel. Het ene was weg, kwam er 2 dagen later het volgende voor terug, maar nu is er opluchting!

(more…)

Als we alle drie zitten schuift onze varende boomstam langzaam de woeste rivier op, omhoog welteverstaan (hulde aan de mensen die deze attracties maken). Ik hoor Maarten achter me gillen. ‘Hou je goed vast’ roep ik, in gedachten zie ik zoon gekatapulteerd worden, recht de ‘gekke rivier’ in. Bovengekomen draait onze boomstam zich plotseling om, in vliegende vaart gaan we achteruit naar beneden. Het feestje is begonnen. Joehoehoehoe! De adrenaline stroomt, we zijn wakker, ik hoor zoon achter me ratelen van de spanning. ‘Oh nee, oh nee, dit is niet meer leuk, dit gaat niet goed, we gaan dood, neeee!’ Blijven lachen Maarten, het komt goed, schreeuw ik. Met een noodgang draait ons bakje zich nog een keer om, we kijken recht de diepte in. Razendsnel storten we naar beneden, suizen het kolkende water af. Ik hoor zoon krijsen, gil zelf hard, aan het eind van deze dolle vlucht komen we met een smak neer, het water golft in mijn gezicht. We lachen hard van opluchting. Bedaard kabbelt ons bootje naar de uitgang, waar we in de ogen kijken van de rij wachtenden, die ons onderzoekend opnemen. ‘Ik wil nog een keer’ roept zoon uitgelaten.  

Overal in het park horen we kreten van doodsangst afgewisseld met gierende lachsalvo’s van opluchting. Vond jij het ook een beetje eng papa, vraagt zoon, als we even pauze houden met een bak frites binnen handbereik. ‘Eerst ben je bang dat je dood gaat, daarna dat je blijft leven’ vat zijn vader het samen.

We kijken een tijdje naar de attractie Space Shot. Je zit met een stel mensen rondom een grote raket, als een astronaut, ieder in zijn eigen stoel. Beugel over je heen, gordels vast. De tijd tikt, er klinkt een stem die aftelt als was het een reis naar de maan, muziek…. Pang! met moordende kracht schiet de Space shuttle naar boven. Drie gesluierde vrouwen, van de rechter slechts de ogen zichtbaar, gillen het uit, hun zwarte djellaba’s wapperen vervaarlijk mee. Dan zakt de raket weer, iets minder meedogenloos snel. Misschien durf ik deze wel, zeg ik hardop. Gaan jullie met me mee? ‘Nee’ Maarten rent weer naar de botsauto’s. ‘Saai, alleen recht op en neer’ zegt T.  

Even later in het reuzenrad, hoog bovenin, blijf ik me ongemakkelijk voelen. Ik kijk ver weg. Vanaf deze hoogte zien we de Space Shot nog eens goed. Hij schiet weer omhoog, we horen schreeuwen van angst. Daar wil jij in, mama? Je vindt dit al eng, hij wiebelt uitdagend op zijn stoel zodat ons open kooitje begint te schommelen. ‘Maarten’ sis ik, hij lacht triomfantelijk.