#ojciec

1. „Przestań płakać.” = Kara za okazywanie emocji. Tak zaczyna się tłumienie uczuć i emocji.

2. „Bo tak powiedziałem/am i tak ma być.” = Autorytet bez wyjaśnienia. Uczy strachu, nie zrozumienia.

3. „Jesteś zbyt wrażliwy/a.” = Gaslighting twojej emocjonalnej rzeczywistości. Sprawia, że zaczynasz wątpić w swoje uczucia.

4. „Ale z ciebie panikarz/panikara.” = Umniejszanie twojemu bólowi. Trenuje cię, byś sam/a się uciszał/a.

5. „Inni mają gorzej.” = Unieważnianie twojego doświadczenia i uczuć. Ból nie musi być porównywany, żeby istniał.

6. „Poświęciłem/am dla ciebie wszystko.” = Poczucie winy udające miłość. Sprawia, że miłość staje się długiem emocjonalnym.

7. „Nie poradzisz sobie beze mnie.” = Kontrola emocjonalna. Podważa twoją samodzielność.

8. „Jesteś taki/a sam/a jak twój ojciec/matka.” = Porównanie jako broń. Wzbudza wstyd związany z tożsamością.

9. „Powinieneś/aś być mi wdzięczny/a.” = Wdzięczność użyta jako knebel. Wymazuje prawdziwe potrzeby i rany.

10. „Nie mów nikomu, co dzieje się w tym domu.” = Tworzy tajemnicę i izolację. Uczy milczenia wokół dysfunkcji. I trwania w bólu zamiast szukania pomocy.

11. „Myślisz, że jesteś teraz lepszy/a ode mnie?” = Kara za rozwój. Wzbudza poczucie winy związane z sukcesem.

12. „To przez ciebie jestem nieszczęśliwy/a. To przez ciebie tak się czuję” = Obciążenie emocjonalne. Sprawia, że czujesz się odpowiedzialny/a za cudze uczucia.

13. „Nawet nie uderzyłem/am cię tak mocno.” = Gaslighting twojej pamięci. Zachęca cię do podważania i zmniejszania własnego bólu i emocji.

14. „Zawsze wszystko psujesz/niszczysz.” = Etykietowanie oparte na wstydzie. Niszczy poczucie własnej wartości.

15. „Dlaczego nie możesz być jak twój brat/siostra lub koleżanka/kolega z klasy?” = Trauma porównania. Ciągle powtarzana tworzy dożywotnie zwątpienie w siebie.

16. „Nie masz prawa tak się czuć, wyolbrzymiasz.” = Unieważnianie emocji. Oddziela cię od twojej własnej prawdy.

17. „To dla twojego dobra.” = Przemoc sprzedawana jako ochrona. Myli miłość z kontrolą.

18. „Nie przynoś mi wstydu.” = Uczy cię stawiać potrzeby innych ponad własne.

19. „Będę cię kochać tylko, jeśli będziesz się dobrze zachowywać lub przynosić dobre oceny.” = Miłość warunkowa. Niszczy poczucie bezpieczeństwa w przywiązaniu.

20. „Jesteś mi winny/a za to, co dla ciebie zrobiłem/am.” = Roszczeniowość przebrana za rodzicielstwo. Miłość nie jest transakcją.

To od niego uczy się, jak wygląda miłość od mężczyzny.

To on pokazuje jej, czy jest ważna, czy można jej ufać, czy zasługuje na bliskość.

Ale co się dzieje, kiedy ojciec jest nieobecny?

Kiedy nie ma go fizycznie albo emocjonalnie?

Albo kiedy patrzy na córkę chłodno, surowo, krytycznie?

Wtedy w sercu dziewczynki powstaje rana.

Taka rana, która nie znika z wiekiem.

Taka, którą nosi w sobie nawet jeśli na zewnątrz wygląda jak dorosła, silna kobieta.

Kobieta, która miała niedostępnego ojca, często dorasta z niskim poczuciem własnej wartości.

Często nie czuje się wystarczająca.

Często wchodzi w trudne, skomplikowane relacje z mężczyznami, gdyż powtarza znany jej schemat.

Kiedyś nauczyła się, że miłość to czekanie.

Że miłość to zasługiwanie.

Że bliskość boli.

Że to rany.

A przecież ojciec powinien dać córce coś zupełnie innego.

Powinien być jej pierwszym wzorem, który pokazuje:

-Jesteś ważna, jesteś wartościowa, jestem przy Tobie.

To on powinien przygotować ją do wejścia w świat, pomóc przejść z ciepła domu w wymagania życia.

Jeśli tego zabrakło, to dziewczynka próbuje potem sama.

Bo to mój ojciec.

Ale przecież wyrządził Ci tyle zła. Dlaczego go bronisz?

Nie bronię go. Nie usprawiedliwiam jego czynów. One pozostaną jego, tak jak blizny, które mi zostawił, pozostaną moje. Ale jest różnica między pamięcią a nienawiścią. Jedno jest jak szlak, który prowadzi cię przez życie, ucząc ostrożności i siły. Drugie to łańcuch, który wiąże cię z przeszłością, nie pozwalając iść naprzód.

On był moim ojcem od chwili, gdy się urodziłam. Nieważne, jak wiele błędów popełnił, jak bardzo mnie skrzywdził – nic nie zmieni faktu, że jest częścią mojego życia. Wymazanie go z serca byłoby jak próba wymazania fragmentu mnie samej. A przecież to nie ja dokonałam tych wyborów, to nie ja wyrządzałam krzywdę. Dlaczego więc miałabym pozwolić, by jego błędy definiowały mnie na zawsze?

Nienawiść wydaje się łatwa. Czasem myślę, że byłaby jak pancerz – chroniłaby mnie przed wspomnieniami, przed bólem. Ale w rzeczywistości to nie jest tarcza. To ogień, który wypala od środka. Można go trzymać w dłoniach przez jakiś czas, ale prędzej czy później zacznie cię parzyć, pochłaniając wszystko, co w tobie dobre.

Nie chcę być spalona przez własne uczucia. Życie już i tak rzuciło mi wyzwania, których nie mogłam uniknąć. Noszę w sobie blizny jak ciche świadectwo tego, co przeżyłam. Ale te blizny, choć bolesne, nie muszą być ciężarem. Mogą być lekcją. Mogą być przypomnieniem, że mam wybór.

On się zestarzeje. Wszyscy się starzejemy. Kiedyś nadejdzie dzień, kiedy nie będzie już czasu na naprawianie czegokolwiek – ani na złe, ani na dobre relacje. I kiedy to się stanie, chcę wiedzieć, że zrobiłam, co mogłam, by wybrać drogę pokoju. Nie dla niego. Dla siebie.

Bo widzisz, wybaczenie to nie akt miłosierdzia wobec drugiej osoby. To wyzwolenie siebie z więzów, które wiążą nas z przeszłością. Kiedy nienawidzisz, karmisz tę więź, wzmacniasz ją. A ja nie chcę być związana. Chcę iść przez życie wolna, z sercem, które ma miejsce na miłość, współczucie i nadzieję.

Czasem myślę o tym, co mi zrobił. Ten ból nie zniknie. Nie ma słów ani gestów, które cofnęłyby to wszystko. To część mnie, którą muszę zaakceptować. Ale to, co z tym bólem zrobię, jest wyłącznie moim wyborem. Mogłabym przekształcić go w gniew, w chłód wobec świata. Mogłabym zamknąć się w skorupie. Ale wtedy stałabym się kimś, kogo sama nie mogłabym kochać.

On wybrał zło. To była jego droga. Ja wybieram inną. Wybieram światło, bo wiem, że ciemność nie uleczy ciemności. Wybieram miłość, bo wiem, że nienawiść tylko pogłębia rany. Wybieram wybaczenie, bo chcę, żeby moje serce było pełne życia, a nie wspomnień, które ranią.

Wiem, że to trudne. Każdy krok jest jak wchodzenie pod górę z kamieniem w plecaku. Czasem czuję, jakby te emocje chciały mnie wciągnąć z powrotem w przeszłość. Ale wiem też, że każdy krok naprzód przynosi ulgę.

To jest moja decyzja. To moja wolność. Wybaczam, bo chcę żyć lekko, z czystym sercem i otwartymi ramionami na to, co jeszcze przede mną. Nie z nienawiścią. Nie z bólem. Ale z nadzieją, że dobro, które wybieram, poprowadzi mnie tam, gdzie chcę być.

To boli.