Miałem się pochwalić nowy autem od razu po zakupie ale nadal mam chyba wewnętrzną walkę z social mediami, i jakoś nie potrafię się zmobilizować aby wrócić do postowania na wszystkich platformach.

Auta szukałem w sumie od początku roku i dopiero 12 Czerwca udało się mi je kupić.

Oczywiście mogłem poczekać bo aż tak bardzo mi się nie śpieszyło ale na dobre wyszło bo okazało się że jeśli bym do lipca nie kupił auta moje zniżki bezwypadkowej jazdy by przepadły (a dowiedziałem się o tym przez niemiły wypadek a raczej błąd który popełniła moja ubezpieczalnie)

Szukałem małego miejskiego autka, aby opłaty nie były za duże bo nie mam zamiaru płacić podatków za auto które większośc czasu będzie stała na parkingu. Padło na Toyotę, rozglądałem się też za Smartami bo mam do nich chyba słabość :D.

Momo, że podczas kupowania nie było planu aby jechać Tym autem na wakacje do Polski to tak się stało, że musiałem i jak się okazało mimo iż auto jest rozmiarów Smarta i typowo miejskie to podróż odbyła się spokojnie i nie było problemu aby dojechać do celu podróży.

„Nowy” samochód ratowniczo-gaśniczy przywitali druhowie z OSP Komierowo —————— #wiecbork112 #komierowo #gba #star #244 #osp

W sobotę 23 maja br, w godzinach popołudniowych druhowie z Ochotniczej Straży Pożarnej w Komierowie przywitali swój nowy nabytek. Jest to Star 244. Auto zostało pozyskane dzięki hojności sponsorów oraz pomocy mieszkańców, którzy wspierają miejscowa jednostkę z Komierowa. Warto dodać, że Star wcześniej służył w jednostce OSP Rzeszotary. Jeszcze nie wiadomo jakie numery operacyjne będzie miał nowy…

Pisałam ostatnio o podróżach, delegacjach i zepsutym samochodzie. Było o serwisach i dawno nieodwiedzanych miejscach.

Ponieważ jestem papla, powiedziałam mężowi, że tęskniłam bardziej niż kiedykolwiek, wymsknęło mi się nawet o byłym chłopaku i jakiejś tam pierwszej miłości.

Nie słuchał mnie. Tylko samochód i samochód. Że potrzebny jest nowy samochód, że jak auto było serwisowane po raz trzeci w tym roku, to już oznacza, że czas pomyśleć o kolejnym, nowym, że to jeszcze można sprzedać, że każdy diler je weźmie z takim przebiegiem i że z dnia na dzień traci na wartości. Czyli szybko sprowadził mnie na ziemię. Bo miłością dzieci do przedszkola nie zawiozę, to fakt.

Po kilku dniach o temacie zapomniałam. Zapomniałam niestety o czymś jeszcze – o rocznicy ślubu. Dzwoni do mnie mąż w południe i pyta czy dziećmi zajmie się babcia. A niby dlaczego – pytam. A bo mamy rocznicę i idziemy na kolację? – odpowiedział pytaniem zaskoczony.

W mordę jeża! Zwolniłam się z pracy, pobiegłam do galerii i wybrałam zegarek, o którym marzył. Zegarek do biegania. Jakby nie można było biegać bez zegarka, ale już, licho z tym.

Wróciłam do domu, ogarnęłam dzieci, załatwiłam babcię, zaczęłam szykować siebie. Takie szpilki! Z góry założyłam, że nie będę prowadzić – weźmiemy pewnie taksówkę. Godzina w łazience, ale efekt na twarzy zwalał z nóg. Przyszedł mąż i kazał… rozebrać się. No ok, pomyślałam – można i tak. Nie rozebrać, tylko przebrać – poprawił się. Jak to przebrać? Normalnie, jak do biura. Ekstra! Przecież marzyłam o kolacji biurowej.

Przebralam się, jak kazał. Zasmucona nieco, ale ukrywająca swe rozczarowanie zeszłam na dół, a tu pac – opaska na oczy. Czyli jednak nie będzie normalnie – uśmiechnęłam się pod nosem.

Jechaliśmy krótko. Otworzył drzwi, przeprowadził przez schody, i… otworzył drzwi jakiegoś samochodu. Wsadził mnie tam jak bandytę i kazał zdjąć opaskę z oczu. Salon samochodowy. Salon samochodowy – zabrał mnie do salonu samochodowego, czyli… kupuje mi samochód!

Jak przypuszczałam, tak było. Małe, zgrabne, czerwone miejskie autko. Na tyle jednak duże, żeby zmieściły się dziecięce foteliki i żebym nie musiała wciskać się w kierownicę. Dla mnie i tylko dla mnie, nie jak poprzednie, które miało być i na zakupy i na wyprawę wakacyjną (na którą pojedziemy pewnie za sto lat).

Na kolację były natomiast burgery. I co z tego? Trudno. Umarłam ze szczęścia, a przynajmniej tym szczęściem się upiłam, bo kiedy ja do niego o miłości, to on o samochodach – już wiem czemu.

Każdej z Was życzę rocznicy ślubu w salonie… salonie samochodowym.

Podróż z dzieckiem, nawet na krótkich dystansach, bywa niezłym wyzwaniem. Maluch za wszelką cenę próbuje wyrwać się ze szpon ograniczającego jego ruchy fotelika. Po kilku minutach już nie może wysiedzieć na miejscu i wierci się niespokojnie. Chce pić, jeść, wstać, śpiewać, sikać i bawić się.

Kupując samochód miałam na uwadze swoje dziecko. Samochód miejski koniecznie musiał być niewielki zewnątrz, a przestronny wewnątrz. Niestety parkowanie w wąskich uliczkach centrum miasta nie jest moją mocną stroną. Solidny   SUV kompletnie nie wchodziłby w grę. W aucie musiały także szeroko otwierać się drzwi. Wpięcie rozkrzyczanego kilkulatka w fotelik umieszczony na tylnej kanapie nie należy do łatwych zadań. I choć wybrane auto z założenia miało być małe to bagażnik miał być na tyle przestronny, by zmieścić całą masę szpargałów, które trzeba ze sobą zabrać nawet w krótką podróż do koleżanki mieszkającej kilka ulic dalej.

Zapakowaliśmy wszystko co trzeba, po drodze zrobiliśmy szybkie zakupy w ulubionym sklepie i w całkiem dobrych humorach wsiedliśmy do bryki. Cel podróży – urodziny mojego chrześniaka. Jeszcze przed wyjazdem z marketowego parkingu junior cały zalał się sokiem. Naprawdę nie mam pojęcia jakim cudem dał radę odkręcić bidon. Spragniony maluch krzyczał ile sił w płucach, że chce pić. W międzyczasie dobrał się do wielkiego prezentu i zdarł z niego papier. Zdjął buty i czapkę i postanowił poślinić cały pas. Krzyczał i śmiał się na przemian doprowadzając mnie do histerii. Korki, czerwona fala i roboty drogowe sprawiły, że byliśmy zmuszeni wspólnie spędzić nieco ponad pół godziny. Gdy wreszcie podjechaliśmy pod blok jubilata, mój mały krzykacz spał słodko i wcale nie zamierzał wysiadać.