#nostalgio

Sonĝoj en kasedoj.

Ĉe malgranda urbo, kie la tempo ŝajnis esti haltinta, vivis Gustavo, pasia kolektanto de kasedoj. Lia amo por ĉi tiuj malgrandaj plastaj rektanguloj komenciĝis kiam li estis infano, trovante skatolon plenan de ili en la subtegmento de sia avo. Ekde tiam, ĉiu bendo, kiun li trovis, estis trezoro, fenestro al sona mondo, kiu permesis al li vojaĝi tra la tempo kaj spaco.

Gustavo havis sanktan rutinon ĉiun sabatan matenon. Li leviĝis frue, preparis tason da kafo kaj iris al sia plej ŝatata angulo de la domo: malgranda ĉambro plena de bretoj ŝtopitaj per kasedoj. Tie, kun sia fidela walkman kaj paro da aŭdiloj, li mergiĝis en sia rito de aŭskultado de muziko. Ĉiu bendo havis sian historion, kaj Gustavo ĝuis ĉiun kvazaŭ ĝi estus la unua fojo.

Tiun matenon, Gustavo decidis aŭskulti bendon, kiun li lastatempe trovis en antikvaĵa vendejo. La kovrilo estis eluzita, sed ankoraŭ legeblis la titolo: "Rememoroj de somero". Zorgeme, li enmetis la bendon en sian ŭalkmano kaj premis la butonon de ludo. La unuaj akordoj de akustika gitaro plenigis liajn orelojn, sekvitaj de milda voĉo kantanta pri sunaj tagoj kaj stelnoktoj.

Dum la muziko fluis, Gustavo fermis la okulojn kaj lasis sin porti de la rememoroj. Li povis imagi sin promenanta laŭ dezerta plaĝo, kun la sono de la ondoj rompiĝantaj milde ĉe la bordo. La mara brizo karesis lian vizaĝon, kaj la suno varmigis lian haŭton. Estis kvazaŭ li estus tie, en tiu fora somero, vivante ĉiun momenton tra la muziko.

Subite, malsama sono interrompis lian revoŝtaton. Estis kraketo, sekvita de malpeza zumado. Gustavo malfermis la okulojn kaj rigardis sian ŭalkmano. La bendo estis blokita. Zorgeme, li elprenis la bendon kaj ekzamenis ĝin. Ĝi ŝajnis esti en bona stato, sed io en la mekanismo de la ŭalkmano ne funkciis bone. Determinita ne lasi tion ruinigi sian matenon, Gustavo iris al sia laborejo, kie li konservis siajn riparilojn.

Gustavo lernis ripari kasedojn kaj ŭalkmanojn pro neceso. Kun la tempo, li fariĝis eksperto, kapabla ripari preskaŭ ajnan problemon. Pacience, li malmuntis la ŭalkmanon kaj ekzamenis ĉiun parton. Li trovis la problemon: malgranda dentita rado estis eluzita. Feliĉe, li havis anstataŭan parton. Kun lertaj manoj, li anstataŭigis la radon kaj rekunmetis la ŭalkmanon.

Kun la ŭalkmano riparita, Gustavo revenis al sia angulo kaj rekomencis la bendon. Ĉi-foje, la muziko fluis sen interrompoj. Li fermis la okulojn denove kaj lasis sin porti de la melodioj. La voĉo de la kantisto parolis al li pri perditaj amoj kaj forgesitaj revoj, kaj Gustavo sentis sin konektita kun ĉiu vorto.

Horojn poste, kiam la bendo finiĝis, Gustavo restis en silento, ĝuante la eĥon de la muziko en sia menso. Li sciis, ke li travivis ion specialan, sperton, kiun nur veraj amantoj de kasedoj povis kompreni. Kun rideto, li metis la bendon en sian breton kaj promesis al si daŭre serĉi pli da sonaj trezoroj.

Gustavo leviĝis de sia seĝo kaj streĉis sin, sentante kiel liaj muskoloj malstreĉiĝis post horoj de sona mergiĝo. Li decidis, ke estis tempo por eliri kaj promeni. Li surmetis sian jakon, metis sian ŭalkmano en la poŝon kaj eliris al la strato. La freŝa matena aero klarigis lian menson kaj donis al li novan energion.

Li promenis ĝis la proksima parko, loko kiu ĉiam inspiris al li trankvilon. Li sidiĝis sur benko kaj denove surmetis la aŭdilojn. Ĉi-foje, li elektis alian bendon, unu kiu enhavis miksaĵon de liaj plej ŝatataj kantoj de la 80-aj jaroj. La muziko komencis soni, kaj Gustavo lasis sin porti de la kapteblaj ritmoj kaj la nostalgiaj tekstoj.

Dum li aŭskultis, li observis la homojn preterpasi. Estis familioj promenantaj, infanoj ludantaj kaj homoj ekzercantaj. Gustavo ridetis vidante grupon de junuloj sidantaj sur la herbo, dividante porteblan radion kaj ĝuante la muzikon kune. Tio rememorigis lin pri siaj propraj junaj tagoj, kiam li kaj liaj amikoj kutimis kunveni por aŭskulti kasedojn kaj paroli pri siaj plej ŝatataj bandoj.

Subite, konata melodio komencis soni en liaj aŭdiloj. Estis kanto, kiu ĉiam tuŝis lian koron, balado, kiu parolis pri amo kaj perdo. Gustavo fermis la okulojn kaj lasis la muzikon ĉirkaŭi lin. La rememoroj pri pasinta amo inundis lian menson, kaj dum momento, li sentis sin transportita al tiuj feliĉaj kaj doloraj tagoj samtempe.

Kiam la kanto finiĝis, Gustavo malfermis la okulojn kaj rimarkis, ke juna virino sidis apud li sur la benko. Ŝi ankaŭ portis aŭdilojn kaj ŝajnis ĝui sian propran muzikon. Li ridetis al ŝi kaj ŝi redonis la rideton. Sen diri vorton, ambaŭ dividis momenton de konekto tra siaj aŭdiloj, ĉiu mergita en sia propra sona mondo.

Post iom da tempo, la juna virino demetis la aŭdilojn kaj turnis sin al Gustavo. "Kion vi aŭskultas?" ŝi demandis scivoleme. Gustavo montris al ŝi la kovrilon de la bendo kaj ŝi kapjesis kun aprobo. "Mi amas tiun bandon," ŝi diris. "Ili havas unikan sonon."

Gustavo kaj la juna virino komencis paroli pri muziko, dividante siajn gustojn kaj rekomendojn. Ili malkovris, ke ili havis multon komunan kaj ke ambaŭ valoris la aŭtentikecon kaj varmon de la analoga sono. La konversacio fluis nature, kaj antaŭ ol ili rimarkis, ili pasigis horojn parolante.

Fine, la juna virino leviĝis kaj etendis la manon al Gustavo. "Mi nomiĝas Laura," ŝi diris kun rideto. "Estis plezuro koni vin. Ĉu vi ŝatus daŭrigi paroli pri muziko iam?"

Gustavo premis ŝian manon kaj ridetis. "Kompreneble, mi ŝatus. Mi estas Gus. Ĉu vi pensas, ke ni povus renkontiĝi ĉi tie la venontan sabaton?"

Laura kapjesis kaj adiaŭis per gesto. Gustavo rigardis ŝin foriri, sentante sin pli lerta kaj feliĉa. Li metis sian ŭalkmano en la poŝon kaj komencis promeni reen hejmen, kun nova bendo en la menso por sia sekva aŭskulta sesio.

La sekvan sabaton, Gustavo alvenis al la parko kun antaŭĝojo. Li kunportis elekton de siaj plej ŝatataj kasedoj, fervora por dividi ilin kun Laura. Li sidiĝis sur la sama benko kaj atendis, ĝuante la matenan sunon kaj la trankvilan etoson de la parko.

Ne pasis multe da tempo antaŭ ol Laura aperis, kun radia rideto kaj sako plena de kasedoj. "Saluton, Gus!" ŝi salutis, sidante apud li. "Mi kunportis kelkajn el miaj plej ŝatataj bendoj. Mi esperas, ke ili plaĉos al vi."

Gustavo kaj Laura pasigis la matenon interŝanĝante kasedojn kaj aŭskultante muzikon kune. Ĉiu el ili dividis rakontojn kaj rememorojn asociitajn kun la kantoj, kreante specialan ligon tra siaj muzikaj spertoj. Ili malkovris novajn bandojn kaj rediskovris malnovajn melodiojn, ĝuante ĉiun momenton.

Dum la tago progresis, ili decidis promeni tra la parko. Kun siaj ŭalkmanoj kaj aŭdiloj, ili marŝis laŭ la vojetoj, dividante unu bendon post alia. La muziko fariĝis la fadeneto de ilia konversacio, kondukante ilin paroli pri siaj revoj, aspiroj kaj gravaj momentoj de siaj vivoj.

En unu momento, ili haltis apud lago kaj sidiĝis ĉe la bordo. Laura elprenis specialan bendon el sia sako kaj donis ĝin al Gustavo. "Ĉi tiu estas unu el miaj plej ŝatataj," ŝi diris kun rideto. "Mi volas, ke vi aŭskultu ĝin."

Gustavo enmetis la bendon en sian ŭalkmano kaj premis ludi. La muziko komencis soni, kaj li lasis sin porti de la mildaj melodioj kaj la emociaj tekstoj. Estis kolekto de kantoj, kiuj parolis pri espero, amo kaj rezilienteco. Dum li aŭskultis, li sentis profundan konekton kun Laura kaj kun la muziko, kiun ili dividis.

Kiam la bendo finiĝis, Gustavo demetis la aŭdilojn kaj rigardis Laura. "Ĝi estas bela," li diris sincere. "Dankon pro dividi ĝin kun mi."

Laura ridetis kaj kapjesis. "La muziko havas specialan manieron unuigi homojn," ŝi diris. "Mi ĝojas, ke ĝi plaĉis al vi."

Ekde tiu tago, Gustavo kaj Laura fariĝis nedisigeblaj amikoj. Ĉiun sabaton ili renkontiĝis en la parko, dividante kasedojn kaj ĝuante la muzikon kune. Ilia amikeco kreskis kaj fortiĝis, kaj ambaŭ trovis en la alia kunulon por dividi sian pasion por kasedoj kaj muziko.

Kun la tempo, ili komencis organizi malgrandajn kunvenojn ĉe la domo de Gustavo, invitante aliajn amantojn de kasedoj aliĝi al ili. Baldaŭ, ilia grupo de amikoj kreskis, kaj la kunvenoj fariĝis regulaj eventoj, kie ĉiuj dividis siajn plej ŝatatajn bendojn kaj malkovris novajn muzikajn gemojn.