#mtpulag

I was just scrolling through my gallery today and biglang lumabas 'tong mga 'to. Fresh na fresh pa rin sa memory ko yung lamig kahit 2026 na! Mt. Pulag you were a literal fever dream.

Bago kami sumabak sa trail, we gathered around the table at the base. Siyempre, may naglabas ng pampainit... alcohol daw to condition the body sa sobrang lamig. I don’t really drink and di ko na maalala if I actually took a shot (baka kape?!) but the warmth definitely came from the conversation. Strangers kami nung una but we became teammates after those late-night talks.

Syempre, hindi mawawala yung mandatory Eagle and Eye hand signs sa Ambangeg office. Requested ng guide namin na sobrang bait! Fresh pa kaming lahat dito. Di pa namin alam na yung pagpapakulo ng tubig sa malaking kaldero (yung pang-carenderia!) ay aabutin ng siyam-siyam bago uminit. The cold was burn-your-skin levels na talaga!

Eto yung plot twist.... I ended up trekking with a policewoman (yung naka-red bonnet). Jusko, akala ko chill hike lang! Niyaya ba naman akong mag-advance at tumakbo ahead of the others. Iba yung training niya, pang-Marawi! 😂 Dahil sa bilis namin, we reached the base camp way faster than expected.

Pero nung narating ko na yung summit ng 6:00 AM, literal na gumagapang na ako sa pagod. And there it was... the sound of betrayal! Napunit yung pants ko sa gitna!

Standing at the highest point in Luzon with a giant hole in my pants? Iconic.

The Squad & My Hair Strategy

Si Engineer na relaxed lang in red. Si Teacher naman our Selfie/Groupie Queen na hindi titigil hangga't walang wacky shot. And Me... standing there with my lumalaban hair. Dahil sa gel, hairspray and hair cream mula Pasay, wind-proof na yung buhok ko. Di ako nakapag-shampoo kasi feeling ko magyeyelo ako sa banyo!

Our guide in blue... conqueror pala siya ng highest peaks even outside the Philippines! I remember him constantly calling me nung nasa van pa lang kami and even pagkarating. Sabi niya, may sasabihin daw siyang seryoso but he never got to say it because biglang may lumapit sa amin. Hanggang ngayon, mystery pa rin sa akin kung ano dapat 'yun.

Akala namin tapos na nung nakababa kami. Pero sa Pangasinan, malapit sa CityMall, nasiraan pa kami ng gulong! 2 hours kaming nakatambay sa labas, just scrolling through these very photos habang inaayos yung van.

My Mt. Pulag Journey. 🤍

March 18, 2024. Sa Mt. Pulag.

Magkasama na naman tayo sa grupo pababa ng summit. Yung guide, si Sir Rudy, ikaw, at ako. Nauuna nga akong maglakad sa inyo eh kaya noong paglingon ko ng isang beses sa inyo, nakakatawa kasi tatlo kayong nakahilera sa matataas na damuhan para jumingle. Sana pwede ko ring gawin yun.

Naalala ko nga na nabanggit mo kung kanino na dinala mo sa summit yung hiking bag mo nang walang laman kundi tuwalya para pagdating sa picture, magmukhang binuhat mo hanggang summit yung mga gamit mo. Eh ang totoo naman ni maliit na ecobag, pinabuhat mo sa guide. Hahahaha

Pero ewan ko ba bakit ba madalas na magkasama tayo sa grupo sa trail?

-----

Pababa na ang grupo natin sa Mt. Pulag ng bandang 9 AM at halos magkasunuran lang tayo sa trail. Ang bilis bilis din maglakad ng mga kagrupo natin pero nakakahabol naman ang lahat.

Naalala ko sabi mo pa nga, may pasok ka na kaagad kinabukasan sa trabaho at siguradong bangag ka pag pumasok ka. Sinabi mo rin na marami kang gagawin kaya hindi ka pwedeng magleave.

Nung nasa Camp 1 na tayo, magkakasama tayong tatlo nila papa habang nagkekwentuhan yung ibang mga kagrupo natin sa di kalayuan. Humanga ka pa nga kasi nalaman mo sa kwentuhan niyo ni papa na 32 years in service na siya sa company na pinapasukan ninyo at hindi ka pa pinapanganak nung mga panahon na yon. Ibig sabihin, di nagkakalayo ang edad natin. Sabi ko naman literal na yung company na yun ang nagpaaral sa amin.

Nalaman ko rin na 5 years ka palang pala doon at sa R&D Dept. ka nakaduty. Ahh, malamang engineer 'to. Sabay pa nga kayong sumagot ni papa nung tinanong ko yun eh.

Tuloy na ulit sa paglalakad pababa at magkasama pa rin tayo sa grupo. Naalala ko pa nga nagjojoke ka na sana may zipline na lang pababa para di na tayo naghihirap. Ang arte talaga. Hahaha

Pero bakit ba naririnig ko mga sinasabi mo noon? Ganoon ba kalapit ang mundo natin nung panahon na yon? Madaldal ka lang talaga kaya siguro naririnig kita.

-----

Noong nakababa na ang grupo bandang tanghali, nagstay muna ang lahat sa isang bahay doon kung nasaan yung mga gamit natin pati na rin yung mga Grandia. Nag-aayos palang tayo ng gamit sa labas bago magpunta sa mga paliguan noong nagtanggal ka ng damit pang-itaas. Di ko inakala na fit ka naman pala.

Oo, nagsinungaling ako nung nagpag-usapan natin yon nitong nakaraan lang. Nakita nga kita noon pero syempre dumaan ka lang naman sa paningin ko kasi wala pa nga akong pakialam sa'yo noong mga panahon na iyon.

At saka, bakit nga ba kasi kung nasaan ako eh nandoon ka rin?

Pagkatapos ng halos 2 oras, handa na ang lahat para umalis. Naisip ni papa na lumipat kami ng upuan sa likuran ng van natin dahil dalawa kami sa mga huling ihahatid pauwi. Hindi ko maalala kung saan ko narinig pero nalaman ko na taga-Sto. Tomas, Batangas ka pala. Kaya nagkatabi tayo sa upuan pero doon tayo nagkataong maupo sa row na may espasyo sa gitna. Kaya di pa rin tayo magkadikit pero tamang magkatabi lang. Si papa kasi gusto sa gilid para maiunat niya ang mga binti niya kaya napunta rin ako sa gitna. Wala naman talaga akong pakialam noon pero pag naaalala ko 'to, natatawa ako.

Nandito Pa by Feel Day

March 16-18, 2024. Sa Mt. Pulag.

Tayo ang nagkasama sa grupo ng mababagal umakyat. Si papa, yung mag-asawa, yung guide, ikaw, at ako.

Sabi mo nung tinanong kita, first time mong sumama at umakyat ng bundok. Di mo ineexpect na ganun naman pala kahirap yon. Ako rin, first time ko rin na umakyat ng bundok talaga tapos Mt. Pulag pa, the highest peak in Luzon.

Narinig ko pa nga sabi mo doon sa kasamahan natin, na walang gamit ang paggigym niyo kasi nahirapan ka pa rin sa pag-akyat sa bundok. Tapos bigla kong sabi, "Hindi ata aerobic ang exercise ninyo, baka puro buhat. Dapat yung exercise na hihingalin kayo." Tumingin ka lang naman sakin nun. Siguro same tayo ng iniisip. Nako, nagsalita ang akala mo naggigym.

Isa sa mga pinakapangit na itsura ko yung nasa bundok tayo. Walang makeup, puro pawis, walang ligo, nakashirt at leggings, tapos mas lalong halata yung tinaba ko. May bitbit akong sling bag na mabigat, isang 32 oz na Aquaflask sa kaliwang kamay, at tungkod sa kanang kamay naman. Marami akong bitbit pero di hamak na mas malakas naman ako sa akyatan. Mas kita ko yung hirap mo kahit maliit na ecobag lang naman ang bitbit mo hahahaha. Tinawanan kita sa isip ko nun lalo na nung nag-alok yung guide na kunin yung maliit na pulang ecobag na yun. Ang arte pala neto, sabi ko sa isip ko lang.

Nung nasa camp naman tayo, di naman gaanong nagkrus ang landas natin. Naka dalawang shots lang naman ako ng whisky tapos bumalik na sa tent namin ni papa. Ikaw ata sumama naman sa inuman ng mga katrabaho ninyo ni papa. Pero ang di ko makakalimutan eh nung nakita kong mag-care sa iyo si Sir Egay. Hinahanap ka niya kasi di ka raw niya makita kung saan. Nasa tent ka ata nun, di ko lang sure kasi nga wala naman akong pakialam pa sa'yo that time.

Kahit nga nung paakyat na rin sa summit nung madaling araw, di naman tayo nagkausap kasi nga focus lang ako sa pag-akyat nun. Hindi ko talaga akalain pagkatapos ng bundok, magiging magkaibigan tayo. Eh di sana inayos ko man lang ang sarili ko nung nandun tayo, kasi mapapansin mo pala ako kahit ganun ang gulo gulo ng buhok ko. Oh baka kaya napansin mo ako kasi nga ang gulo gulo ng buhok ko?

Ilang2x by Ang Bandang Shirley

Fourth time conquering the highest peak in Luzon and the playgroud of the gods. Still in awe. 💓

First of all, thanks be to God for His majestic wonders and for keeping us safe and still alive from the recent hike. I have been having a hard time trying to think about how I could express my thoughts from the full experience of witnessing the sea of clouds. It’s still feels like a surreal thing and the imagination only lives in my mind for a long time.. but now, I really have been there, I’ve experienced and witnessed it. And yes, Lord, i owe it all to You. The past few days I have a lot of loneliness that I have been feeling in my heart that I can’t speak about since I feel like I’m not in the position to say so. Sometimes, when I am alone I feel lonely and sad and in need of a company or someone I could speak and share my unbearable thoughts with and even during the climb I’ve been imagining things like what if I am with someone while I walk on this rocky journey and someone that’ll hold my hand while I slide to those slippery trails but then I get to realized as well just before finishing the almost 9 hrs trekking experience that I could do it. I can finish this season and enjoy it alone. I might feel that moment of weakness but I know that I have to feel that loneliness. I’ve been thinking a lot of how I’m turning 25 a month from now. I’ve been questioning my decisions if I made the right choices or should I just let the society’s demand rule my life? I’ve been thinking about how I could pursue literature and music whilst having the responsibility of taking care of my parents. I’ve been feeling a bit of having a stagnant phase in my life whereas I’m entering a new era of a paradigm shift. However, from the recent climb I have also realized that God has been guiding me and not letting me walk alone this path. That He is answering my secret prayers and making my dreams come true little by little. He mysteriously moves and healing my inner child. In my conclusion, the things that we are facing today whether it makes us happy or sad. Everything has its own purpose. Surround yourself with people that loves God and that embraces the different types and versions of yourself. Expect the worst yet when you pray about it trust God’s response to it. Age is just a number, it does not mean life ends but there are some parts of us we had to let go in order for us to continue to be the best version of ourselves not for the society, but for the Uppermost High. The reason of everything.