#moonlove

Reblog if you love Amethyst! 🔮

Bazen insan, en çok güvendiklerinden darbe yer. Beklemediğin bir anda, hiç ummadığın birinden gelen bir söz, bir hareket… İçine oturur, yüreğini sıkar. Kalbinin bir yerinde bir çatlak oluşur, zamanla büyür, derinleşir. Sonra bir bakmışsın, o kalp artık eskisi gibi değil.Ne olur yanıma kimse gelmesin diyorsun içinden. Çünkü artık yorgunsun. Güvenmekten, sevmekten, inanıp yanılmaktan yorulmuşsun. Yüzüne gülüp arkandan konuşanlar, seni seviyorum deyip gözyaşlarını umursamayanlar, yanında gibi görünüp en zayıf anında seni bırakanlar… Hepsi yüreğinde bir iz, bir yük.Dargınsın… Yalan sözlere, sahte yüzlere, seni içten içe tüketen her şeye dargınsın. Kendi kendine soruyorsun bazen, "Ben mi fazla inandım, yoksa insanlar mı fazla iki yüzlüydü?" Cevabı bulamıyorsun ama hissettiğin şey değişmiyor: Kırılmışsın.Ama bilir misin, kırılan yerler zamanla daha güçlü olurmuş. İnsan da öyle… Belki şimdi dargınsın, belki herkese küskünsün ama gün gelecek, kendini toparlayacaksın. O zaman anladığında, kimlerin gerçekten yanında olup olmadığını, artık daha güçlü olacaksın. Çünkü bu hayatta en büyük zafer, kırıldığın yerden daha sağlam kalkabilmek.Şimdi bırak dargınlığın içinde biraz dinlen, ama orada kaybolma. Çünkü hak edenler, senin küskünlüğüne değil, en güçlü haline şahit olmalı.

4/22/25.

I can't really imagine how Sukpatch "Lite Hits" was welcomed in the early 1990s. Really, this sounds like an LP that arrived about 30 years too early. Today, this would fit nicely next to releases from either Mo Troper (listen to those vocals) or Cindy Lee. Some of the beats make me think of The Go! Team.

~edb little bird