#midnightwriting

Herkesin zihninde bambaşka cehennemler var. Ve bazılarımızı o yangından çekip çıkaran bir el… Cehenneminin sıcak olması için büyük acılar gerekmez üstelik. Basit bir hayat da lav akıtabilir insanın içine. Birkaç küçük şeytan, birkaç tekrar eden düşünce yeter. Seslerini biraz açarsın; sonra susturmak zorlaşır. Zeki olmaya da gerek yok cehennem için. Zihin, öyle matah bir hayat beklemez. Sen evrenini kurarsın, o içini karıştırmayı bilir zaten.

Huzur, mutluluk… Hepimiz hayatta bunu istediğimizi söylüyoruz, değil mi? Ama gerçekten istediğimiz bu mu? Senin huzurun nereden geçiyor mesela? Ne olması gerekiyor huzurlu hissetmen için? Bir arkadaşım dün huzurlu yaşamı şöyle tarif etmişti: Sabah hayvan sesleriyle uyandığım bir çiftlik evi. Beyaz bir at mutlaka. Kuş cıvıltıları. Hepsiyle ilgilenecek biri. Etraf yeşil, çiçekli… Ben sadece bakmak istiyorum, dedi. Sanırım çok fazla sorumluluktan yorulmuş.

Ben kendime soruyorum her gün: Huzuru nasıl bulacaksın? Neye inanıyorsun? Yıllarım, yapmaktan gerçekten keyif aldığım şeyleri aramakla geçti. Öyle çok içime baktım ki… Bunca kırıklığa rağmen, her defasında kendimi dönüştürmeye çalıştığım yerler oldu. Lütfen bana baktığınızda onu görün. Hangi hâle geldiğim önemli değil artık. Bana sunulan, diretilen, beklenen ve kendime yüklediğim onca saçmalıktan sonra geriye kalan birkaç şey var. Gerçekten sevdiğim. Ve onları yapmak bana iyi geliyor.

Huzur belki de bu şeyleri sürdürmekte. Ama bazen “öylesine” yapmak yetmiyor. Çünkü değer verdiğim insanlara dokunarak yapabilmenin tadını da biliyorum. Paylaşılan bir anın, tek başına kazanılmış bir huzurdan daha derin olduğunu…

Benim de yorulduğum yerler var. Sürekli bağımsızlık mücadelesi vermekten, kendimi ispatlamak zorundaymışım gibi hissetmekten yoruldum. Emek vermeyi seviyorum; sevgiyi böyle öğrendim, böyle inşa ettim. Ama sonunda anlaşılmak istiyorum. Birinin, niyetimi açıklamama gerek kalmadan hissetmesini istiyorum.

Bana ait bir yer istiyorum. Bana ait bir hayat. Seçtiğim şekilde yaşamak istiyorum. Sabah neşeyle uyanabilmek… Evimde yabancı hiçbir şey istemiyorum. Hayatımda ait hissetmediğim tek bir çöp bile. Kalabalık istemiyorum. Yorulmak, iş yükü, ev sorumlulukları çocukluğumdan kalma yükler; zaten yapışmış üzerime. Kendim için yapmak zor gelmiyor bana. Yorulurum ama yaparım. Hep yaptım.

Yine de bazen biri hafifletsin istiyorum. Mecbur olduğum için değil; paylaşıldığında daha insani olduğu için. Elimden düşmeyen yükleri bir anlığına alsın, “Dur, ben buradayım” desin. Benim onunla ilgilendiğim gibi, o da benimle ilgilensin istiyorum. Gücümü azaltmadan, bağımsızlığımı eksiltmeden… Sadece yanımda olsun. Hayatı omzumdan biraz indirsin istiyorum.

Her şeyi tek başıma yapabilirim, biliyorum. Ama her şeyi tek başıma yapmak zorunda olmamak istiyorum artık. Bazen biri çayı koysun. Bazen sessizliğimi fark etsin. Yorulduğumu ben söylemeden görsün. Paylaşmak ihtiyaçtan değil, yakınlıktan doğsun istiyorum. Gerekmese de ilgilenilen biri olmanın sıcaklığını istiyorum.

İş dönüşü sevdiğim çiçekleri ve atıştırmalıkları alıp evimde keyif yapmak istiyorum. Ruh hâlime göre gecelik seçmeyi, yumuşacık pembe TV battaniyelerini, loş ışıkları, evin yumuşatıcı kokmasını seviyorum. Bazı günler yataktan hiç çıkmama özgürlüğünü… Susmayı, kendi kendime konuşmayı, zıtlıkları… Bazen yapacak çok işim olmasını ve yorgunluktan nefes alamamayı bile seviyorum. Yaşamaktan keyif almayı da, bazen ondan nefret edebilmeyi de.

Tüm bunları dinleyebilen ve anlayabilen insanlara sahip olabildiğim için huzura erişebileceğime dair inancım bu yıl daha güçlü. Tüm talihsizlikleri bir kenara bırakıp bir hayat kuracağım. İçinde ben olduğum için huzurlu olacağına söz veriyorum.

i see you with her

you might be in love i hear

but where your skin touched mine; all those promises,

they are losing hope

i feel my heart strings begin to tear

reminding me of a frayed rope

you gave back my broken heart mended so terribly

life has a sense of irony

oh my darling your heart still remains with me

By,

Soulmates. It is something odd. To be honest, I don't believe in them. Yet they are real. My whole life long, I tried to cover my timer, but sometimes I still see a glimpse of it. The seconds slowly ticking away until the moment I shall meet my soulmate.

I am walking down the street, slowly. Observing the people on the street. I always observe people, I don't know why, I just do it. Like most of the times, I see a lot of couples, timers on zero. Soulmates. I don’t believe I’ll ever find mine, I just feel I won’t. Out of curiousity, I look down, at my timer. I see the seconds ticking away. One minute and seventeen seconds. Impossible, I won’t find my soulmate, I just know it. But why am I so exited then? Maybe it’s natural.

I keep on walking down the street, observing. The seconds keep ticking. I feel a spark of hope. Maybe I will find my soulmate after all. Thirty seconds, it will happen in thirty seconds. Nothing can go wrong now. Right? I keep on observing. Wondering who my soulmate is. Most people out here have already found their soulmate.

Suddenly, I see the most beautiful woman I have ever seen in my life. Her smile lights up the whole street. Her raven hair falls perfectly around her charp cheekline. Her skin is dark like chocolate. It must be her. She is my soulmate. My heart is racing. I can’t believe this is happening. Nothing can go wrong.

Our eyes cross as she smiles at me. I cross the street without paying attention. I hear tires. A car. I brace myself for impact, but it never comes. I open my eyes, wich I didn’t know I had closed. There she is. Lying on the street where I should be lying. Her body in weird angles. Bleeding. No life left in her dark eyes. She pushed my out of the way and got hit by the car.

People are crowding all around us. I am checked for injuries. But I don’t care at the moment. All I care about is her. Is she still alive? I stand up and push myself trough the crowd. The ambulance arrives. The doctor pushes everyone away. Including me. I start to panic. I can’t leave her! This is all my fault! I go back to her body. ‘Dead’ is all I can hear the doctor say. I break down. I never got to meet her. She was my soulmate. The tears kept coming.

when i never held you before

how can i miss the warmth of you

when my skin never rested against yours

how can i miss the rumbling of your body when you laugh

when i haven’t said something humorous face to face

how can i crave the sound of your breathing

when i am between sleep and wake

how can i miss your habits

when i never have held you close

the distance sometimes my heart can’t take

¿Que hay de las tetas pequeñas?

Hay un placer singular en eso... claro, amo sentir como al succionar con mi boca el pezon de una teta que se derrama con su carne alrededor de mis labios, quedando mi rostro casi totalmente cubierto por una semejante gigante teta, existe una cualidad de las tetas mas "normales" o pequeñas, y es que precisamente, al caber en mi boca completamente. Resulta cansado para mi boca abrir la boca tanto al punto de ahogarme con una teta de mediano tamaño que entra en mi boca para succionarla; algo divertido y sensacionalista puede ocurrir dentro, y es como uso mi lengua para pasear no solo por el pezon, sino por la teta entera, rodearla, dibujar su contorno, deslizarla por toda la piel de la mama, la areola y el surco inferior que guarda un borde muy suave. Es increiblemente tierno la sensación que puede llegar a sentir un acto asi.

La ciudad parecía vibrar con una energía que nunca antes había sentido. Esa noche, algo en el aire era diferente, una electricidad que me recorría la piel mientras caminaba sin rumbo fijo por calles que normalmente serían silenciosas a esas horas.

No tenía destino, solo una necesidad inexplicable de explorar, de sentir el pulso nocturno de la urbe. Cada esquina que doblaba me sumergía más profundamente en un mundo que parecía haber despertado solo para mí.

Fue entonces cuando lo vi. Al final de una calle estrecha, un mar de cuerpos en movimiento se agitaba. Mujeres de todas las formas y tamaños vestían prendas que apenas cubrían lo necesario algunas con las tetas expuestas.

Mi corazón comenzó a latir con fuerza en mi pecho. Me sentía como un explorador que acaba de descubrir una civilización perdida. Avancé lentamente, absorbido por el espectáculo que se desarrollaba ante mí.

Me encontré rodeado, inmerso en un festival de carne y deseo. El aire era denso con perfume barato y una sensualidad abrumadora. Cada paso que daba me acercaba a nuevas escenas que alimentaban mi excitación.

Sentí una mezcla de euforia y asombro. Era como si hubiera cruzado un umbral hacia otra realidad, una donde el deseo era moneda corriente y los cuerpos se celebraban sin vergüenza. Me movía entre ellas como en un sueño, cada imagen grabándose en mi memoria con una claridad abrumadora.

Las horas pasaron como minutos. Perdí la noción del tiempo, completamente absorto en ese universo de sensualidad desenfrenada. Cuando finalmente el alba comenzó a teñir el cielo de tonos grisáceos, me sentí como si estuviera despertando de un sueño increíblemente vívido.

Regresé a mi habitación con el corazón todavía latiendo con fuerza, mi mente llena de imágenes que nunca olvidaría. Esa noche había descubierto algo sobre mí mismo, sobre el mundo, sobre la belleza que existe en los lugares más inesperados. Y sabía, con una certeza absoluta, que volvería.