#mensbeeld

In elke mens een stille bron,een kern die ouder is dan naam of tijd.Mystici fluisteren door de eeuwen heendat wij meer zijn dan losse golven op de zee.Het licht dat door de ramen valtverkleurt in vormen, maar blijft hetzelfde licht.Boeddha onder de boom, Eckhart in zijn cel,het zijn sporen van één en dezelfde stilte.Niet van een kerk, niet van een leer,maar van een ruimte die ons allen draagt.Wie…

Eltje Doddema

Kiezen voor menswaardig bestaan Traditiegetrouw brengt de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) in december een eindejaarspublicatie uit. In het essay Machtige mensbeelden wordt stilgestaan, daar waar mensbeelden een grote rol kunnen spelen: bij politieke en beleidsmatige keuzes in de Nederlandse verzorgingsstaat. Zo is de bijstand als vangnet tegen armoede tot stand gekomen,…

Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 8 januari 2019.

Een pleidooi voor een positief mensbeeld.

De albumhoes van het folkpunkalbum Probably nothing, possibly everything prijkte ook vooraan het oorspronkelijk artikel, omdat ie lekker veel geweld uitstraalt.

Door: Frank Teeuwen

In de afgelopen twee jaar heb ik erg in twee werelden geleefd. Na mijn MBO-opleiding ben ik gaan werken in Zwitserland. In een prachtig oud kuuroord waar nu een ‘budget’ hotel is gevestigd. Voor Zwitserse begrippen is het goedkoop. Dit kuuroord ligt in een vallei die is bekroond tot de mooiste van Zwitserland. Voor mijn werk ging ik vaak een boek lezen bij mijn favoriete steen langs de beek. De steen was zo gevormd dat mijn rug er mooi in paste en mijn gezicht altijd in de zon zat. Dit totdat de zon om vijf uur achter de berg verdween, dat is het nadeel van het leven in een dal. Het enige waar ik mij op zo’n moment aan ergerde, was de zoveelste vlinder die op mijn vinger ging zitten terwijl ik de bladzijde probeerde om te slaan. In het hotel is altijd een gemoedelijke sfeer. Niemand heeft haast en heeft altijd tijd voor een praatje. De gasten brengen zelf hun vaat naar de keuken en helpen vaak met de afwas. We zitten samen op de berg, ver weg van het dichtstbijzijnde dorp en afgesloten van alles wat zich daar afspeelt. Het internet werkte prima toen er maar een aantal computers in het gebouw waren, maar nu zit de jeugd altijd in de hoek waarvan zij zeggen dat de ontvangst het beste is. Het is een internetkastje dat hier in Nederland gebruikt zou worden voor één huishouden en kan dus niet 240 gasten onderhouden. Maar wie zich daaraan overgeeft heeft eindelijk de rust teruggevonden. Iets wat sommige mensen al een tijd kwijt waren.  

Hierna vertrok ik naar Azië. Ik had mijn Zwitserse Franken in mijn zak en was van plan lang weg te blijven. Ik kan mij de dag dat ik in Bangkok aankwam nog goed herinneren. Wat een nachtmerrie. Ik had de nacht doorgehaald, want ik kon niet slapen in het vliegtuig, en opeens stond ik daar in een miljoenenstad. Ik was nog nooit buiten Europa geweest en dit was dan ook echt een cultuurshock. In paniek zocht ik naar mijn hostel, maar daarvoor moest ik eerst door een paar steegjes waar ik gretig werd aangekeken door een paar lady-boys: “hey pretty blond boy. Where are you going?”. Eenmaal bij mijn hostel aangekomen ben ik de hele dag niet meer naar buiten gegaan. Gelukkig wendde alles en begon ik een echte reiziger te worden. De constante verandering van het leven was hetgeen wat nu normaal was geworden. Kortstondige vriendschappen en daarna nooit meer wederzien, het hoort er allemaal bij. Een jaar lang heb ik gedaan waar ik zin in had. Ik leefde het leven zoals ik hem wilde leven. Ik reisde alleen en hoefde met niemand rekening te houden. Het is absoluut het mooiste jaar uit mijn leven geworden. Natuurlijk was er angst om terug te keren naar het gewone leven, maar ik had er ook wel zin in. In plaats van alleen maar geld uitgeven, eindelijk weer geld verdienen. Het idee hebben dat je aan je toekomst werkt.

Het was nog een tijdje spannend of ik wel zou worden aangenomen op school, want het zat bepaald niet mee. De persoonlijkheidstest had ik gemaakt terwijl ik in een oorlogsgebied zat zonder stroom. De capabiliteitstest was drie dagen nadat ik was terug gekomen en ik was brak. Ik werd ingedeeld in lotingsklasse E, de laagst mogelijke lotingsklasse. Ik was al weer druk bezig met het uitzoeken van een nieuwe reis, het zou Canada worden. Toch hoorde ik dat ik toch was aangenomen. Nu zit ik halverwege mijn eerste jaar en ben ik weer druk bezig met het werken aan mijn toekomst. Het voelt goed. Ik doe veel en ik vind het leuk. Ik ben verhuisd naar Utrecht en woon nu met zeven andere in een oud stadspand aan de rand van park Lepelenburg.

Op de een of andere manier heb ik alles weer precies voor elkaar gekregen. Mijn ouders en broer vinden dat ik geluk heb. Misschien is dat ook wel zo, maar geluk komt niet uit de lucht vallen.

Toch ben ik sinds ik heb gereisd in een tweestrijd. Wanneer ik een goede, gemotiveerde periode heb werk ik mij helemaal het laplazerus en raak ik in een tunnelvisie, iets wat mij altijd erg heeft tegengestaan. Ik merk dat ik dan geen gedag meer zeg tegen de buschauffeur, loop veel te snel, ben minder grappig, zit te veel op mijn telefoon voor ‘zaken’, heb meer behoefte aan alcohol, word bot en neem niet meer de tijd voor dingen én mensen. Terwijl ik dit allemaal niet ben. Ik houd ervan om via de achteruitkijkspiegel van de buschauffeur hem in de ogen te kunnen kijken en hem te groeten. Hij heeft er weer voor gezorgd dat ik heelhuids thuis ben gekomen. Ik houd ervan om rustig lopen, want dan kan je alles in je opnemen. Van nature ben ik grappig en zorg ik er voor dat er een goede sfeer is. Er gebeurd genoeg om je heen, daar is geen scherm voor nodig. Oké, alcohol blijft een dingetje, maar bot zijn is onpersoonlijk, dat zou ik nooit willen uitdragen. Niemand verdient het om bot aangesproken te worden, tenzij diegene heeft bewezen dat hij dat verdient. Ik leef naar mijn agenda. Wanneer ik iemand tegenkom op de gang moet ik in 20 seconden bewijzen dat ik leuk, intelligent en bedachtzaam ben en dat ik hem niet wil afkappen. Maar ik moet toch echt door. Als je alleen maar aan het gaan bent is er geen tijd voor bezinning. Geen rustig moment waarbij je alles op een rijtje kan zetten. Geen tijd om weer de persoon te zijn die ik eigenlijk wil zijn.

Ik wil heel graag dingen bereiken in het leven, maar er moet toch een manier zijn waarbij ik niet in een botte, saaie lul verander? Is dit waarom rijke mensen vaak als bot en onpersoonlijk worden gezien? Zouden zij geen tussenweg kunnen vinden? Zouden zij ook deze vragen aan zichzelf hebben gesteld of was het al direct duidelijk? Carrière boven persoonlijkheid? Soms denk ik weleens dat ik gewoon in de zorg moet gaan werken. Mensen écht helpen. Mijn sociale en empathische vaardigheden gebruiken om andere mensen ergens weer bovenop te helpen. Misschien een mentale push kunnen geven (en een ander groot voordeel is dat ik dan met heel veel vrouwen mag werken).