#masuria

A "gathering of storks" on the Wkra River, Poland.

Sony ZV-1

[EN] Yesterday I took the same route as usual. For a moment I wanted a different one. I wanted a twist. A turn. A change! But I changed my mind. On the way back, already after dark, I saw something moving on the road ahead of me. Of course, I had already passed darting deer and moose, but this was something different. Something on the road. Something unclear in the dim light of my flashlight set to minimum. I clicked the switch twice, switching to turbo mode. Three thousand lumens flooded the road and the roadside. A moment for my eyes to adapt — and I saw… a butt. Some woman was just clumsily getting up. I dimmed the light back down to minimum and kept walking, slowly catching up with the woman who was moving slower than me. She walked slower because she had a can of beer in one hand and a cigarette in the other. Though mostly because she was fighting gravity. A slim blonde in a turquoise dress. I wondered who she might be. At first, I thought of Gabrysia, who sometimes jogged along this path. But not with a can of beer — and certainly not with a cigarette. The woman looked back, then turned as I was already fairly close. I aimed the flashlight at the ground so as not to blind her. I just wanted to pass by and keep walking my way, without disturbing her. A strange place to drink beer, but what’s it to me? And yet, I was greeted. “Good evening,” the woman said. She had an Eastern accent. I replied in kind as I walked past her. Who she was, I have no idea. Where she came from — no clue either. I rarely pass anyone on my route. At least not on that stretch. And I definitely didn’t expect to encounter a staggering woman from the East.

Well! That was my little adventure last night. Just right for a blog post. Warm greetings, my friends.

[PL] Polazłem wczoraj tą samą drogą co zwykle. Przez chwilę chciałem inną. Chciałem zrobić twist. Skręt. Odmianę! Ale się rozmyśliłem. Wracając już po zmroku zobaczyłem, że coś przede mną na drodze porusza się. Oczywiście mijałem już po drodze czmychające sarny i łosie, ale to było coś innego. Coś na drodze. Coś niewyraźnego w świetle latarki ustawionej na minimum. Kliknąłem włącznik dwa razy, przechodząc w tryb turbo. Trzy tysiące lumenów zalało drogę i pobocza. Moment na adaptację wzroku i dojrzałem... dupę. Jakaś pani właśnie wstawała nieporadnie. Zmniejszyłem strumień światła z powrotem do minimalnego poziomu i szedłem dalej, powoli zbliżając się do kobiety idącej wolniej niż ja. Szła wolniej, bo trzymała puszkę z piwem w jednej dłoni i papierosa w drugiej. Choć przede wszystkim dlatego, że walczyła z grawitacją. Szczupła blondynka w turkusowej sukience. Zastanawiałem się, kto to może być. W pierwszej chwili pomyślałem o Gabrysi, która czasami tędy chodziła na jogging. No ale nie z puszką piwa, a tym bardziej z papierosem. Kobieta obejrzała się za siebie, a potem obróciła, kiedy byłem już dość blisko. Celowałem latarką w ziemię, żeby nie oślepiać. Chciałem ją minąć i iść zwyczajnie w swoim kierunku, nie niepokojąc jej. Przedziwne miejsce na picie piwa, ale co mi do tego? Jednakże zostałem przywitany. „Dzień dobry” padło z ust kobiety. Miała wschodni akcent. Odpowiedziałem tym samym, mijając ją. Kim była, nie mam pojęcia. Skąd się wzięła – też nie. Rzadko mijam kogokolwiek na mojej trasie. Przynajmniej na tym jej etapie. A już na pewno nie spodziewałem się zataczającej się kobiety ze wschodu.

PL:

Piramida w Rapie

To unikalny grobowiec pruskiego rodu baronów von Fahrenheid, wybudowany na początku XIX wieku, prawdopodobnie w 1811 roku, choć niektóre źródła podają wcześniejsze daty, jak 1795 czy 1808. Zlokalizowana jest w mazurskiej wsi Rapa, na bagnistym terenie, gdzie zbudowano specjalną groblę prowadzącą do piramidy. Budowla wzorowana jest na piramidach egipskich, co widać w jej kształcie i dokładnym kącie pochylenia ścian (51°52'), identycznym jak w piramidach Cheopsa. Ma wysokość około 16 metrów, a podstawa to kwadrat o boku 10,4 metra.

Pomysłodawcą i fundatorem piramidy był baron Friedrich Heinrich von Fahrenheid, pasjonat starożytnego Egiptu i mecenasa sztuki, który zafascynowany egipską kulturą i ideą życia po śmierci, postanowił wybudować mauzoleum dla swojej rodziny. Pierwszą osobą pochowaną w piramidzie była jego trzyletnia córka Ninette, zmarła na szkarlatynę w 1811 roku. Ciało dziewczynki zostało starannie zabalsamowane, a grobowiec miał sprzyjać mumifikacji zmarłych, co rzeczywiście miało miejsce - trumny z ciałami siedmiu członków rodziny, w tym samego Friedricha, zachowały się w zadziwiająco dobrym stanie.

Piramida w Rapie zaczęła stopniowo popadać w zapomnienie pod koniec XIX wieku, po przejęciu majątku przez inną rodzinę. Podczas obu wojen światowych grobowiec był wielokrotnie dewastowany przez żołnierzy, poszukujących kosztowności. Po wojnach miejsce to padło ofiarą wandalizmu, a nawet miejscowi turyści naruszali trumny. Dopiero w XXI wieku lokalne władze zabezpieczyły wejście do piramidy. Dziś jest to jedna z najbardziej zagadkowych budowli na Mazurach, ciesząca się zainteresowaniem ze względu na unikatowy charakter i tajemniczą historię.

EN:

Pyramid in Rapa, Poland

It is a unique tomb of the Prussian baronial family von Fahrenheid, built in the early 19th century, probably in 1811, although some sources suggest earlier dates such as 1795 or 1808. It is located in the Masurian village of Rapa, on marshy terrain, where a special embankment was constructed leading to the pyramid. The structure is modeled after Egyptian pyramids, visible in its shape and the precise angle of the walls’ slope (51°52’), identical to that of the Great Pyramid of Giza. The pyramid is about 16 meters high, with a square base measuring 10.4 meters on each side.

The initiator and patron of the pyramid was Baron Friedrich Heinrich von Fahrenheid, a passionate admirer of ancient Egypt and an art patron, who, fascinated by Egyptian culture and the idea of life after death, decided to build a mausoleum for his family. The first person buried in the pyramid was his three-year-old daughter Ninette, who died of scarlet fever in 1811. Her body was carefully embalmed, and the tomb was designed to promote mummification, which actually took place—the coffins of seven family members, including Friedrich himself, have been preserved in remarkably good condition.

Königsberg Cathedral