#mastoid

In mijn enthousiasme zwiep ik de deur net iets te hard open. Klabats, zo tegen Harry aan. Als ik om de deur kijk, zie ik dat hij zijn hoofd verliest. Letterlijk. De plastic schedel van het educatieve skelet kletste op de grond in drie delen uiteen. Gelukkig precies de delen die opzettelijk demontabel waren gemaakt: de onderkaak, de schedelbasis en de schedelkap. Hij was dus nog te redden. Zorgvuldig zette ik de schedel weer in elkaar. Ongemerkt nam ik de anatomie in mij op.

Wie het kleine niet eert…

Toen ik net begon met verzamelen, nam ik iedere botsplinter mee naar huis. Alleen al het feit dat het fossiel was, was voldoende, daar was is hartstikke blij mee. Maar naarmate ik meer vond, werd ik kieskeuriger. Op een gegeven moment liep ik de splinters gewoon voorbij. Doodzonde want later kwam ik er achter dat sommige fragmenten buitengewoon interessant kunnen zijn. Bijvoorbeeld omdat ze bewerkt zijn, vraatsporen hebben of toch aanknopingspunten bevatten om ze te determineren.

Tegenwoordig bestudeer ik ieder fragment dat voor mijn voeten komt dus aandachtig daarna besluit ik of het mee naar huis gaat. De stelregel is: het moet bewerkt of ogenschijnlijk te determineren zijn.

Een botsplinter dat vanwege de vorm mee naar huis ging.

Dat iets te determineren is, wil niet zeggen dat dat ook lukt. Soms heeft een stuk een aantal kenmerkende elementen maar kom je er toch niet uit. Zelfs niet na ampel onderzoek. Wanneer me dat overkomt, belandt zo’n stuk in een daarvoor bestemde la: komt tijd, komt raad.

Een voortschrijdend inzicht

Zo eens in de zoveel tijd trek ik die la open in de hoop op een voortschrijdend inzicht. Vaak gaat de la vervolgens onverrichter zake weer dicht, maar soms gaat er ineens een lampje branden. Zo ook toen ik onlangs de la weer eens opende.

In de la lag een stuk dat ik herkende een stuk uit de schedelbasis van Harry. Als ik het goed had dan kwam het stuk overeen met een onderdeel van het slaapbeen het educatieve skelet. En dus met die van een menselijke schedel. En als dat zou kloppen dan was dit een fantastisch vondst!

De volgende dag nam ik het stuk mee naar mijn werk om het een op een te vergelijken.

Vergelijkend onderzoek.

En wel wis en waarachtig! Het paste precies. Het door mij gevonden fossiel was een deel van het slaapbeen. Zonder twijfel het pars mastoidica oftewel het mastoid.

Mesolithisch

Gezien de zwarte kleur en de vindplaats, de Zandmotor, is het zeer aannemelijk dat het bot afkomstig is van een mesolithische jager-verzamelaar. Andere vondsten van de Zandmotor met een dergelijke kleur en conservering zijn namelijk als zodanig gedetermineerd. Het betreft de stoffelijke resten van mensen die in het in de Noordzee verdwenen Doggerland leefde.

Het stuk mastoid in de oorspronkelijke positie.

Onderzoek

Op dit moment wordt er door Eveline Altena van het Leids Universitair Medisch Centrum en Luc Amkreutz van het Rijksmuseum van Oudheden en de Faculteit der Archeologie van de Universiteit Leiden in samenwerking met een DNA-lab in Leipzig onderzoek gedaan naar het DNA van deze bewoners van Doggerland. Daarom wordt uit de Noordzee verzameld menselijke materiaal gebruikt. Het doel is de genetische variatie van jagers-verzamelaars in kaart te brengen. Dit levert namelijk informatie op over bijvoorbeeld hoe groot die groepen mensen waren, of ze veel of weinig contact met elkaar hadden en hoe ze veranderden in de loop van de tijd.

We remember that we have 3 systems that keep us upright in the gravitational plane: The visual system, The vestibular system and the proprioceptive system. As we age, we seem to become more dependent upon the visual system to maintain stability of the head (which is largely under the purview of the vestibular system).  Older folks seem to be less stable than younger ones....At least when it comes to head stability.

This study looked at the neuromechanical mechanisms of head stability in younger and older women during gait initiation, a time when we employ the visual system for things like balance and foot placement. The visual system  in this case is king and trumps the other systems in that it will do whatever it need to to keep the eyes level with the horizon.

They used a  stereophotogrammetric system to measure angular displacement and acceleration and surface emg (no, not the best) to look at activation latencies of neck (particularly the SCM), trunk and pelvic muscles. Older women had higher variability in angular displacement of the head (possibly age related breakdown of the vestibular system?), decreased ability to attenuate accelerations in the saggital (forward) plane, and increased SCM activation latencies.

The bottom line?

Make sure the older women you are working with have:

- better functioning joints - better functioning muscles (appropriate skill, endurance and strength) - better proprioception

You could help these by:

- manipulating and mobilizing joints that have pathomechanics - improving muscular function through endurance and strength based exercises of the neck as well as core -improving muscular function through modalities you use -give them more proprioceptive based exercises, especially ones which incorporate the head, like head repositioning exercises, -encourage them to engage in proprioceptive heavy activities, like rock climbing (which also works the axial extensors), cross country skiing, bike riding, etc

Maslivec A, Bampouras T, Dewhurst S, Vannozzi G, Macaluso A, Laudani L.  Mechanisms of head stability during gait initiation in young and older women: A neuro-mechanical analysis. J Electromyogr Kinesiol. 2017 Nov 23;38:103-110. doi: 10.1016/j.jelekin.2017.11.010. [Epub ahead of print]

Musculus sternocleidomastoideus

aus DocCheck Flexikon, dem Medizinlexikon zum Mitmachen

von lateinisch: sternum – Brustbein von griechisch: kleidos – Schlüssel; mastoeides – Brust Synonym: Kopfnicker Englisch: sternocleidomastoideus muscle, sternomastoid muscle

Inhaltsverzeichnis

1 Definition

2 Verlauf

2.1 Ursprung

2.2 Ansatz

3 Topografie

4 Innervation

5 Funktion

1 Definition

Der Musculus…