#magandaako

Naranasan mo na bang maiwan?

Yung puntong naiwanan ka nang sinasakyan mong bus o di kaya yung oras na hindi ka naka abot sa flight mo papaunta sa ibang lugar na gustong gusto mong puntahan? 

Paano naman yung moment na sinabi ng kaibigan mo na ayaw na niya sa iyo dahil mas gusto niyang makipagkaibigan sa ibang tao? At eto pa, yung iniwan ka nang mahal mo dahil hindi ka na niya kayang makasama kagaya ng sapatos na nasira kanina na halos magdadalawang taon na sa akin.

Kahit na ano, kahit na sino basta iniwan ka nalang bigla na kahit gustohin mong balikan ka niya ay hindi mo mahingi hingi dahil naaalala mo parin ang moment na iniwanan at naiwan ka niya. 

Ang sakit di ba? Yung parang kung naaalala mo yung sadaling iniwan ka mapapaisip ka nalang bigla at masasambit ang katagang “Anak ng tokneneng naman o! Para naman niyurakan ang pagkatao ko. Iwanan ba naman ako nang wala namang pasabi. Nakakababa naman nang self-confidence :3″ Yung mga ganong level na kadramahan.

Tapos may mga panahon pa na maalala mo ang mga alaala at moments ninyo together. Halimbawa nalang yung mga times na kahit masulyapan mo ang sahig na kung saan nakabalandra ang sapatos ko o di kaya makita mo ang libro na hinampas hampas mo sa mukha ng kaibigan mo. 

Kahit anong pilit mong mag move-on hindi mo parin magawa gawa dahil kahit naman papanoý naka apekto sila sa buhay mo at naging parte nito. Kaya nga di ba? Na kahit matagal tagal na ay hangang ngayon ay nagsisisi parin tayo sa mga moments na pinalampas natin. Na sa mga moments na iyon ay iba ang ginawa natin na what if inagahan ko ang pagpunta sa terminal, di sana ako nalate sa klase. Kung sana tumakbo ako papunta sa gate ng NAIA sana naka abot na ako sa flight ko patungong Japan para magYOLO. 

Kung sana pagkatapos sabihin ng kaibigan kong impakta  na hindi naya akong feel na maging kaibigan ay sinabihan ko agad siya nang “Duh! Mas maganda ako sayo. Ang feeling mo naman na gusto kitang maging BFF forever eh hindi ka naman kagandahan. Pwe!” O di kaya what if inalagaan ko yung sapatos ko ay baka hangang ngayon ay magagamit ko parin yun. 

Pero oh well, puro what if nalang ba talaga? Di ba mas okey kung ang isipin natin ay yung mga nangyari pagkatapos nang masalimuot na nagyari sa buhay natin? Kagaya ko na noong sandaling  iniwan ako ng bus ay nakita ko naman at nakasabay ang ultimate crush ko. At kahit naiwan ak ng eroplano ay nakakwentuhan ko naman ang dating kaklase kong gwapo. At eto pa!  kahit noong parang feel rejected ako sa friend’s society ay nagpasalamat nalang ako at accepted ako sa pretty academy.