#luchtig

Ik ben altijd al heel slordig geweest in mijn huishouden. Stofzuigen, poetsen, ... allemaal nie aan mij besteed. Mijn strijkijzer zit sinds mijn verhuis 2 jaar geleden nog steeds in een doos ergens in de kelder.

Maar ik dwaal hier af. Want wassen: das echt mijn ding! Laat mij efkes uitleggen hoe wassen bij mij in zijn werk gaat: ik prop alle kleding van dezelfde kleur (donker, licht en gekleurd) samen in de machine en was alles heel standaard op 40. Daarna (als ik zin heb, anders doe ik de was nog es opnieuw) hang ik alles op het droogrek en als ik kleren nodig heb, haal ik ze eraf en doe ik ze aan. Geen energieverlies met een droogkast en geen tijdverlies met opplooien en wegleggen. Win win win win win noem ik dat.

Dat systeempje heeft heel lang goed gewerkt, tot 2 weken geleden. Ik had energie voor veel dingen, maar de was uit die stomme machine halen, was er telkens te veel aan.

Mijn handdoeken en beddengoed zijn intussen zeker 3x gewassen en 0x opgehangen. Omdat ik vandaag echt wel mijn allerlaatste slecht zittende onderbroek aanhad, heb ik die mottige handdoeken dan maar uit de machine gezwierd en uit noodzaak onderbroeken gewassen. De energie (of druk van mijn billen die een deftige onderbroek willen) om deze lading op te hangen, was er gelukkig wel.

Lang verhaal kort: ik deed de was en omwille van bovenstaan verhaal verdient dat een applaus.

Op de fiets door het stadje, passeer ik iemand die op een hoogwerker aan een boom werkt. De boom staat vlakbij een raam van een huis. Uit datzelfde huis zie ik de bewoner ietwat verontrust naar buiten stappen.

“Bent u de boom aan het snoeien?” roept de bewoner naar boven.

“We zijn aan inlichten” antwoordt de vakman vrolijk. Aan zijn stem hoor ik dat Nederlands vermoedelijk niet zijn moedertaal is.

“Die techniek ken ik niet” antwoordt de bewoner.

Ik fiets een bruggetje over waar ook iemand staat te werken bij een boom. Hij roept naar zijn collega en de bewoner, maar ze horen hem duidelijk niet.

Ik ontving dit prachtige sms’je: “Ik moet morgen even mijn agenda leegmaken want ik heb te weinig aandacht voor mijn dochter”.

Het is een bijzondere tijd. Het voelt als een uitnodiging aan de mensheid. Een uitnodiging om stil te staan. Stil te staan bij familie, vrienden, werk, jezelf. Het leven. Niet per se makkelijk, maar wel mooi. 

‘s Avonds loop ik een rondje langs een weiland. Ik zie heel veel lammetjes. Ze springen achter en over elkaar heen. Ik zie de lucht, met prachtige rood oranje kleuren. Ik zie mensen wandelen, gewoon zijn.

Voor iedereen is duidelijk dat het leven eindig kan zijn op elk moment, dat was altijd al zo, maar nu mogen we er als hele wereld gezamenlijk bij stilstaan. Ergens voelt het als een grote stilteretraite vertelde ik aan een vriendin. Er is ruimte om te kijken naar alles wat er gebeurt in stilte, en vooral wat er zich in je hoofd afspeelt. 

“Alles is opgebouwd uit gedachten waar wij in geloven. Als je er in gelooft, wordt het werkelijkheid”. Deze mooie uitspraak van Mooji hoorde ik. Zo is het met angst, geluk, alles eigenlijk.

Het is precies een jaar geleden dat ik hier wandelde. De zon schijnt en samen met mijn kindje in de draagdoek loop ik mijn favoriete wandelingetje in het groen. De route loopt via het bejaardentehuis, waar het vaste groepje oudere vrouwen van een kopje koffie geniet. Ze zitten aan hun eigen tafeltje. Ik stop voor het raam, zoals altijd, en laat zijn hoofdje zien, dat verstopt zit onder mijn jas. Ze genieten allemaal en knikken me gedag.

Ik loop door, langs de ramen van de kamers van ouderen. Een jaar geleden bezocht ik spontaan een van de ouderen, een man die mij altijd vrolijk gedag knikte, en bracht ik hem spontaan een bloemetje. Meneer Vrolijk bleek hij te heten, een naam die hem erg paste. Hij woonde er net, zo vertelde hij, en wachtte op een rugoperatie zodat hij weer kon wandelen achter de rollator. Sinds mijn zwangerschap ben ik regelmatig langsgelopen, maar zijn stoel bleef altijd leeg.

Nu een jaar later loop ik langs en zie ik dat zijn kamer is uitgeruimd. Dat doet me iets. Ik loop verder naar een bankje aan het water. Kijk naar de bomen, de vogeltjes die vliegen, mensen die hun hond uitlaten, en sluit dan mijn ogen. Mediterend (met een meditatie van Mooji, een guru die ik graag volg) neem ik de tijd om bij het leven stil te staan, terwijl ik het jonge nieuwe leven dichtbij me draag.

Met veel waardering voor het leven, loop ik daarna terug, langs het raam van meneer Vrolijk. Ik denk even aan hem. In de volgende kamer zit een mevrouw, die ik ook vaak groet en die regelmatig bezoek heeft. Ze wenkt me en loopt naar de glazen deur die ze opent.

“Zit daar een baby in?” zegt ze nieuwsgierig. Ze wijst naar mijn jas.

Ik doe hem een klein stukje open en laat mijn kindje zien dat diep slaapt.

“Zo lief”, zegt ze.

“Weet u wat er met uw buurman is gebeurd?” vraag ik.

“Nee, hij is er al heel lang niet meer. We knikten elkaar vroeger altijd gedag maar hebben elkaar niet echt gesproken.”

“Hoe vindt u het wonen hier?”

“Heel fijn, ik kom hier niet vandaan maar mijn dochters wonen hier.”

“Hoe gaat het met je kindje?” vraagt ze geïnteresseerd. 

“Goed, hij groeit heel hard!”

“Ik moest 6 jaar wachten, en toen kreeg ik ineens vier kinderen. De laatste twee waren een kadootje, een tweeling”.

“Wauw” antwoord ik. “Hoe was dat?”

“Dat ging heel goed. Ja ik was in die tijd gezinsverzorger. Dat beroep bestaat nu niet meer, dan heb je het ook over 60 jaar geleden. Dan paste ik op gezinnen van wel 10, dat ging me dan makkelijk af. Dus een tweeling was geen probleem”.

Ik ben onder de indruk en even stil.

“Mag ik u vragen, wat u geleerd heeft over het leven?”

Ze kijkt me lachend aan. 

“Ik ben heel positief. Ik denk dat ik daarom al zo oud ben geworden. Mijn vader is 95 geworden, en hij is door een ongeluk overleden, kan je nagaan hoe oud ik kan worden.” Ze lacht even.

“Een kindje is zo puur, en als hij opgroeit leren wij hem eigenlijk alleen maar dingen af” vertelde een vriend laatst. “Dit mag wel, dit mag niet, zo hoort het”. Hoe interessant.

In november is ons zoontje geboren, wat een geluk en een eer om zo de eerste levensdagen van iemand heel dichtbij te mogen meemaken. Heel bijzonder dat hij bij ons is geboren en we zo mogen ontdekken en genieten samen.

“Wat heerst hier een rustige ontspannen sfeer in jullie huis”.

Het voelde direct heel fijn om echt de tijd te nemen. Voor alles. Al snel zijn er zoveel dingen waar je aan blootgesteld wordt in onze maatschappij wat blijkbaar ‘zo hoort’. Je ‘hoort’ te weten hoeveel weken je zwanger bent, het lijkt bijna normaal te weten of je een jongen of meisje krijgt en ook vermoeden veel mensen dat je het ‘zwanger zijn zat bent’ tijdens je negende maand. 

Samen met mijn vriend vonden we onze eigen weg, om de tijd los te laten, het ‘weten’ los te laten. Meer leven in het nu-moment. Dat deden we al tijdens mijn zwangerschap. We hielden niet bij hoelang ik zwanger was, we wisten niet het geslacht van het kindje en we hadden geen zwangerschapsapp. Dat voelde voor ons heel goed. Nu merk ik dat ook na je bevalling het pas ‘echt’ lijkt te beginnen. Zoals de vrouw zei die ons een workshop gaf in draagdoek knopen:

“Een kind krijgen lijkt een vrijbrief voor mensen om zich erover te mogen uitspreken.”

En inderdaad, iedereen heeft een mening. Ik betrap mijzelf er ook op als ik terugkijk, dat je snel een oordeel hebt over opvoeding van anderen. Iedereen komt immers uit een familiesysteem, met bepaalde gewoontes, zoals ik in mijn opleiding over systemisch werk uitgebreid leerde. 

En nu zijn we zelf aan de beurt. Zodra je kindje is geboren staat de kraamzorg klaar om je te helpen, en ook op hun manier te ondersteunen. Zo dichtbij in je huis, in je leven. 

“Jullie zijn geen doorsnee gezin”. Dat is een zin die onze kraamzorg uitsprak. Na een dag samen in huis geleefd te hebben merkte ik dat ik me helemaal krampachtig voelde, hoe kwam dat? En nog belangrijker: hoe spreek je dat uit? 

Stiekem dacht ik gelijk aan al het teamwerk dat ik nu al jaren begeleid vanuit CreaVisie, en hoe alles mensenwerk is. Het uitspreken naar elkaar van gevoelens op werk, in je relaties en nu.. Dat is zo belangrijk.

“Hoe was deze dag voor jou?” vroeg mijn vriend aan haar. Waarop zij antwoordde dat we geen doorsnee gezin waren. “Wat bedoel je daarmee?” vroeg ik geïnteresseerd. Ze werd stil, staarde even omhoog en zei toen: “Jullie zijn zo..zo..relaxt!”. Ze leek verbaasd door haar eigen antwoord. “De meeste gezinnen waar ik kom zijn in de stress dat ze sneller willen voeden, dat de luier sneller om moet. En ik vind het fijn om hen daarin bij te staan door structuur te brengen. Maar jullie lijken er helemaal geen last van te hebben, jullie nemen overal de tijd voor”.

De volgende ochtend hebben we in goed overleg de kraamzorg gewisseld. Dat voelde goed, voor ons en voor haar. Een heel mooi gesprek volgde, waarin we aangaven dat we zeker wisten dat er voor haar een betere klik is met een ander gezin, waarin ze zoveel kan bijdragen. “Ik ben blij dat jullie mij dit persoonlijk vertellen, de meeste mensen durven het niet uit te spreken en dan worden we in de auto afgebeld”. Het voelt inderdaad goed, om het uit te spreken zonder nare gevoelens, en dat iedereen op zijn eigen plek is.

Ook naar onze ouders en vrienden hebben we uit leren spreken hoe we graag leven, en waarom dat goed voelt. Ook dat opende de meest bijzondere gesprekken, ookal voelde het als het moeilijkste om te doen omdat je juist je naasten niet wil kwetsen. Gelukkig merkte ik dat juist hierdoor de band nog hechter is geworden en er ruimte ontstaat.

De weken na de geboorte stelden we kraambezoek zoveel mogelijk uit, de kaartjes hebben we weken later pas verstuurd, en ook dat bleek een hele fijne keuze voor ons. Zo konden we echt in onze ‘bubbel’ blijven, hechten, en een gezin vormen. Dat is namelijk zo nieuw en onbekend! Ook op zo’n keuze kwamen gelijk uitgesproken reacties: “Wauw wat slim, echt goed om de tijd te nemen, wij werden echt helemaal geleefd door al het kraambezoek” of “Je moet ze nu wel versturen, die en die wacht al heel lang op een geboortekaartje, zo hoort het niet”. 

Iedereen heeft goede bedoelingen, en ik merkte dat ik het heel lastig vond daarin echt bij mijn gevoel te blijven. Dat is een kunst (nog steeds). Het voelt heel fijn en natuurlijk om niets te plannen, het leven zijn gang te laten gaan. Dat gebeurt bij ons kindje ook, die heeft geen planning. Kent geen tijd. Hoeveel kunnen we daar wel niet van leren? Gewoon te zijn in het nu.

Het is vrijdag, een mooie lentedag met 17 graden, en ik zit voor de deur in onze straat met kat op schoot. In de verte hoor ik prachtig gefluit mijn kant op komen. Ik kijk om en zie de buurman aankomen.

“Mooie dag gehad?”

“Ja hoor!” zegt hij vrolijk.

We wonen nu een paar maanden op een nieuwe plek, wederom in een fijn straatje in het oude centrum waar je heel gemakkelijk contact hebt met alle buren. Deze buurman vind ik er altijd uitzien als zo’n gezellige vrolijke oom.

“Misschien had ik het al gevraagd, maar waar werk je eigenlijk?

“Lelystad”

“Bij het vliegveld?”

“Nee, bij de afvalverwerking”

Direct ben ik geinteresseerd. Afvalverwerking, dat is iets waar we allemaal veel aan ‘geven’ maar waar je eigenlijk verder niets van ziet.

“Wat voor afval allemaal?”

“Van alles, van glas tot asbestplaten worden bij ons gebracht”

“Is het gevaarlijk voor je gezondheid?”

“Nee het zit allemaal goed verpakt”

“En hoe ziet jouw werk eruit?”

“Ik werk op de shovel”

“Shovel?”

Even hoor ik de stem van mijn vriend in mijn hoofd. Hij komt uit Brabant, heeft ruime ervaring in bijbaantjes op het platteland, en spot altijd met mij bij dit soort onderwerpen. Met een amsterdams accent vertelt hij mensen graag: “Ze is geboren in Amsterdam en noemt een tractor al een ‘agrarisch ding’”

“Hoe ziet dat eruit?” vraag ik mijn buurman

“Ik heb een foto want ik heb net een nieuwe!” vertelt hij enthousiast.

Hij pakt zijn mobiel, vraagt nog even uitleg waar de galerie app te vinden is, en dan verschijnt een filmpje. Een gloednieuwe grote machine rijdt tussen de afvalhopen. Vrolijk commentaar van een collega die het filmt klinkt door de telefoon “Jaa daar gaat ie”.

“En die is nu van jou?”

“Ja daar werk ik mee” zegt hij trots.

“Heb je dan ook een foto van je vrouw erin staan” zeg ik denkend aan de vrachtwagenchauffeurs.

“Nee, haha dat niet”

“Ik kan me echt voorstellen dat dit een droom is die uitkomt” zeg ik als ik het beeld zie van de stoere machine.

“Nou, mijn droombaan was om loodgieter te worden, maar dat is niet gelukt”

Op dat moment komt een andere buurvrouw aan en gaat het gesprek naar de gezondheid van een buurvrouw die in het ziekenhuis ligt. Het is bijzonder om te merken hoe betrokken iedereen is in deze straat, en voor elkaar klaar staat.

Het is een prachtige ochtend, over het water hangt een laag mist waar de zon net doorheen schijnt. Ik ben extra vroeg opgestaan om wat werk af te maken en dan naar een yogales te gaan.

Bij de yogazaal aangekomen zie ik een dichte deur, de les is verplaatst naar de andere zaal waar ik niet meer op tijd kan zijn. Aangetrokken door de vogelgeluidjes buiten, besluit ik heerlijk een rondje te gaan lopen en mijn voeten te volgen.

Zo loop ik langs de Vecht, zie ik meerkoetjes, eenden en een fuut in het water spelen. Een aantal bouwvakkers zitten op een bankje en eten rustig een boterham voor ze verder gaan met hun werk. Af en toe gooien ze wat brood naar de eendjes.

“Moguh” “Goedemorgen”

Ik kom uit bij een speeltuin, met mijn favoriete speeltoestel: de kabelbaan. Ik spring op het zitje en vlieg lekker door de lucht voor een paar seconden, boven mij zie ik de boomtakken waar dauwdruppels aan hangen. Af en toe valt er een druppel vanaf.

Als ik verder loop kom ik bij het parkje voor het verpleeghuis. Ik loop altijd graag langs de ramen om wat ouderen die binnen zitten te groeten. Als ze mij zien, zwaaien ze altijd blij terug. In het parkje zit een oudere man op een stoel aan het water. Hij is bezig met zijn hengel en kijkt vriendelijk op.

“Goeiemorguh”

Vrolijk zwaait hij naar mij vanaf de andere kant van het water. Ik blijf even staan op het bruggetje.

“Wat een mooie plek hier, zit je hier vaker?”

“Ja, nou het is een beetje heiig vandaag, en hier heb ik goed zicht. Ook komen in dit stukje geen boten langs, dus dat is lekker rustig”

Hij heeft een sterk, gezellig Amsterdams accent.

“Vang je hier veel vissen?”

“Ja, nou joh, heel wat! Maandag had ik er een boel, jah, nou wel van die kleinere hoor, maarre ja, zodoende”

“Wat vind je het leukst aan vissen?”

“Ja… dat is het relaxen he? Gewoon relaxen.”

Hij blijft even stil.

“Het is eigenlijk net zoals voetballen of biljarten”

Hij lijkt weer even te wachten, alsof hij kijkt of ik dat herken. Dan vervolgt hij:

“Dat zijn eigenlijk mun hobbies allemaal”

Hij gooit nog wat brood in het water, pakt zijn hengel en gooit hem uit. Terwijl hij relaxt op zijn stoel op dit mooie plekje aan het water zit.

“Hele fijne dag vandaag meneer”

We zijn op een van de eilanden van Nederland. Het is oktober en prachtig weer, 25 graden.

“Kijk maar achter je, ik sta op het strand”, hoor ik door mijn telefoon.

We staan bij een Vliegerschool in de duinen, een houten huisje, en ik bel het nummer wat op een bordje staat. In de verte zie ik op het brede strand een jongen met een oranje shirt blij zwaaien.

“We zouden graag met z’n zessen willen blokarten, kan dat later nog?”

We hebben eerder deze kleine autootjes met een zeil over het strand zien scheuren, en willen dat graag zelf proberen. De eigenaar van deze school informeert mij vanaf deze afstand over alle opties, er is veel mogelijk.

Bij het houten huisje tegen de duinen aan kijken we even rond. Een klein touwtje hangt voor de trap ‘niet betreden, we zijn zo terug’. Je zou er zo overheen kunnen stappen als je wil. Dat is het mooie van de eilanden, alles hoeft niet op slot zoals in een grote stad.

“Je hebt geen rem, je stuurt gewoon met je kart naar de wind toe, laat je touw los en dan heb je een remtijd van 10 meter”, legt een tweede jongen uit.

De volgende dag staan we met mijn ouders, vriend, en broer en vriendin op het strand in de heerlijke zon. Klaar om te gaan racen. Er is ook een autootje voor 2 mensen, die vrijwel net zo hard kan. Ideaal voor mijn moeder die liever niet alleen gaat.

“Hiiieeehaaaah”

Mijn vriend en vader maken er een wedstrijd van. Ze racen zo hard dat bij de volgende bocht, mijn vriend lachend omwaait.

Na een uur is het tijd om te stoppen. We mogen afrekenen bij het houten huisje. Als we daar aankomen staat de jonge eigenaar te beachvolleyballen met zijn vriendin. Heel relaxt allemaal.

“Je kan binnen ook pinnen”

Terwijl we betalen kijk ik even rond. Ik vraag me af hoe zijn leven eruit ziet.

“Kan je rondkomen van alleen deze verhuur op het eiland?” vraag ik hem.

“Ja, dat lukt”

“Je hoeft niet ook online nog allemaal dingen te verkopen?” vraag ik wat ongelovig.

“Nee, de zomerverhuur is voldoende. Ik leef heel licht.”

Ik ben even stil want het is een mooi antwoord. Het is ook maar net hoe je zelf leeft, waar je allemaal geld aan uit wil geven.

“Binnenkort start ik mijn 5 maanden vakantie”

Het klinkt supermooi. We zeggen hem gedag. Terwijl we weglopen wijst mijn vader op het gedicht dat op het huisje staat geschreven:

En vergeet niet dat de aarde het heerlijk vindt je blote voeten te voelen en de wind ernaar hunkert met je haar te spelen.

“Iemand vergeet zijn schoenen”, roept de jongen ons na.

Ik draai me om, en daar staan ze inderdaad in het zand. Op blote voeten loop ik terug.