#lost life

Lost Life - Prologue

Potrzebuje czasu. Potrzebuje ogarnąć siebie i zmienić. Trwa to od prawie 4 miesięcy. Ale nie pozwalasz jej ciągłym proszeniem by spędzić razem czas, by okazać sobie trochę uczuć, ciągłym żałosnym błaganiem kiedy cię zauważy. Miałaś dać jej czas. Czas który miała poświęcić na odbudowanie siebie a jedynie poświęca go dla kogoś innego, całymi dniami spędzając z tą osobą. Właśnie to jest jej czas dla siebie. Ciebie już nie ma w jej życiu. Czekasz na nią tak długo, czekasz wieczorami aż wróci, a mimo to zawsze są awantury bo wtedy prosisz o czas z tobą. Nie ma go dla ciebie. Przez ten czas mogły zdarzyć się dwie rzeczy. Mogło to was wzmocnić i zbliżyć bardziej, bądź jak w tym przypadku rozdzielić na zawsze. Nie można na kogoś czekać wieczność. Można komuś dać tydzień czasu, dwa tygodnie, miesiąc w wyjątkowych przypadkach. Jednak czekać na kogoś 4 miesiące? Czekać na kogoś kto przestał cię chcieć? Już się nie liczysz dla tej osoby. Twoje uczucia są żalami ofiarki, którą z siebie robisz. Nie zasługujesz na to, by dawać Ci poczucie bezpieczeństwa. Nie zasługujesz na ochronę przed tym co cię przeraża.

Kiedy starasz się dowiedzieć kiedy wróci wszystko do normy to dostajesz w odpowiedzi, że nie będzie jak dawniej będzie na jej warunkach. A jej warunki to zostawienie jej w spokoju, wychodzenie przez nią każdego dnia, jeden dzień w tygodniu dla ciebie. Nie masz prawa liczyć na żadne uczucia, na czułość. A jak nie słuchasz się i robisz inaczej to jesteś mściwym kurestwem. Ale spokojnie to ma przecież dwa znaczenia. Nie oznacza to tego co myślisz. Bo można kogoś nazwać skurwysynem ale nie nazwać jego matki kurwa. To są dwie rzeczy. Nie możesz żądać, by przytuliła cię zawsze kiedy ty chcesz, będziesz się przytulać wtedy kiedy ona chce i na tak długo jak ona chce. Nie masz już zdania. A jak przyjdzie Ci do głowy wynieść się do innego pokoju ok ale nie masz prawa wyprowadzić się. Bo jak się wyprowadzisz to nie masz szans by wrócić do niej.

Kiedy ją poznałaś była zadziorną, troskliwą, ciepłą i oddaną, pełną zaufania osobą. Teraz jest zimna, skryta, mającą sekrety, osobą której nie umiesz już ufać. Miałyście być dla siebie zawsze. Odrzuciła cię.  Pragnęłaś mieć ją i móc z dumą mówić, że jest twoja. Ludzie nie są na własność oj ty naiwna. Nie możesz ich mieć. Co z tego, że kiedyś sama ci mówiła to samo. Kiedyś. Czas przeszły. Czasu nie cofniesz, nie odzyskasz. Teraz staraj się nie zabić swojej duszy z rozpaczy. Choć zasługujesz na popychanie, szarpanie za włosy, kopanie, wyzwiska. Nie zasługujesz na miłość. Nie zasługujesz na oddanie. Nie zasługujesz na życie z nią.

1.07.21