#larry pl

- Hejka, Gem! – Szesnastoletni Harry wskoczył do auta. Jego pucołowate policzki były zaróżowione od zimna, czekoladowe loki upchnął pod szarą czapką. Chłopiec był wprost uroczy. – Już myślałem, że nie przyjedziesz.

- Nie oddałabym cię nikomu.

Harry uśmiechnął się, ukazując dołeczki w policzkach, które Gemma od zawsze sekretnie kochała, a potem zaczął majstrować przy włączniku ogrzewania. Patrzyła na chłopaka z czułością, świadoma tego, jak bardzo go uwielbia. Był idealny.

- Jak poszła próba zespołu?

- Świetnie. Will prawie już potrafi zagrać solówkę do ,, Teenage dirtbag”, więc niedługo będziemy mogli wystąpić.

- Cieszę się. Zapnij pas.

- I wyprostuj plecy!

- Oj spadaj – trzepnęła go lekko w tył głowy, słysząc jego śmiech. Uruchomiwszy silnik samochodu, wyjechali na ciemną ulicę. Prowadząc, Gemma zerkała na Harry’ego, który przysypiał na sąsiednim fotelu z wydętymi wargami. Jego szkolny mundurek był przesiąknięty deszczem. Znalazła go. Tym razem odebrała go po próbie, więc był bezpieczny. Wszystko miało być dobrze.

Wjechała na podjazd przed ich domem i lekko potrząsnęła ramieniem chłopaka.

- Harry, jesteśmy na miejscu.

Otworzył turkusowe oczy; takiego koloru tęczówek nie widziała u żadnej innej osoby. Były przepiękne.

- Och, dobrze – Harry usiadł i ziewnął. Potem pochylił się, żeby dać jej buziaka w policzek. – Kocham cię, Gem.

Typowy Harry… bywał irytujący do granic możliwości, a jednocześnie przesłodki. Gemma obserwowała, jak wysiada z samochodu, zanim sama nie poszła w jego ślady.

- Pospiesz się, jesteśmy już spóźnieni – ponagliła.

Chłopak zarzucił sobie plecak na ramię i odwrócił się do siostry, rzucając jej bezczelny uśmieszek… A potem rozpłynął się w powietrzu.

Nie! Nie tak miało być! Tym razem zrobiła wszystko poprawnie, odebrała go! PRZECIEŻ GO NIE ZOSTAWIŁA!

Sparaliżowana lękiem podbiegła do drzwi pasażera, gorączkowo szukając chłopaka, a serce w jej piersi biło tak mocno, jakby w miało wyskoczyć na zewnątrz.

- NIE! Proszę nie, nie róbcie mi tego drugi raz! Harry! Harry, gdzie jesteś?! Harry!

Jej krzyk był desperacki, dochodził z głębi trzewi… Jednak nie doczekała się odpowiedzi, nie było śladu po Harrym… Został tylko jego plecak z urwanym paskiem porzucony na ziemi. Gemma porwała go, obracając się i krzycząc w ciemność:

- HARRY!

Drgnęła, budząc się ze łzami płynącymi po policzkach. Nie mogła złapać oddechu, leżała ze wzrokiem wbitym w sufit. Minęły cztery lata, a wciąż prawie każdej nocy śnił jej się ten sam koszmar… Znajomi na uniwersytecie dziwili się, że ma takie problemy ze snem. Gemma skopała z siebie pościel, która zawinęła się wokół jej nóg i podniosła się łóżka. Stanęła przed drzwiami, za którymi czas się zatrzymał. Przez chwilę rozważała, czy wejść do środka, jednak ból po stracie był zbyt duży. Wiedziała, że ich matka czasami tam zagląda… kładzie się na jego niepościelonym łóżku, zaciągając się zapachem poduszek, gdzie wciąż był wyczuwalny jego zapach, muska palcami ubrania w szafie, próbując sobie przypomnieć, kiedy miał je na sobie po raz ostatni – jak w nich wyglądał, co robił… Gemma nie potrafiła z nią o tym rozmawiać.  

Zeszła schodami na dół do kuchni i napełniła czajnik wodą, stawiając go na gazie, a potem wyjęła kubki z szafki. Poruszała się na autopilocie, wrzucając do każdego torebkę z herbatą i dolewając mleka… Aż nagle zamarła.

Znowu to zrobiła.

Na blacie kuchennym stały cztery kubki. Jeden dla niej, drugi dla matki, trzeci zarezerwowany dla ojczyma, a czwarty… dla kogoś, kto mógł nigdy nie wrócić do domu. Widzicie, w tym tkwił problem. Kiedy wyjeżdżała na studia, mogła udawać, ze wszystko było tylko złym snem, że Harry jest w domu z mamą i Robinem, chodzi do szkoły, gra w piłkę nożną i śpiewa w tym głupim zespole, który założyli z kolegami… Potem wracała w rodzinne strony i Harry’ego nie było, a wtedy żałoba miażdżyła ją z siłą rozpędzonego pociągu. Gorsza od urojeń była wyłącznie niewiedza, ponieważ człowiek, który nie wie na pewno może wciąż mieć nadzieję, że Harry odnajdzie się cały i zdrowy, że któregoś dnia pojawi się w progu – jeśli nie dzisiaj, to jutro albo pojutrze, albo jeszcze dzień później… Tego rodzaju nadzieja mogła doprowadzić do szaleństwa.

Nie chciała, aby matka zauważyła czwarty kubek, więc porwała go i wylała zawartość do zlewu w tej samej chwili, w której rozległ się dzwonek do drzwi. Otworzyła je szarpnięciem i wybałuszyła oczy na widok mężczyzny o piaskowych włosach i nerwowym uśmiechu.

- Niespodzianka!

- Chris! C-co tu robisz? Jest ósma rano w sobotę, jak w ogóle…

- Mieszkam w sąsiednim hrabstwie, zapomniałaś? I tęskniłem. Dlatego poprosiłem Sarah o twój adres. Chciałem ci zrobić niespodziankę.

Pochylił się, żeby ją pocałować, jednak Gemma uchyliła się szybko.

- Mówiłam, że chcę spędzić czas z rodziną… - zaczęła.

- Gemma? Z kim rozmawiasz? – Za plecami Gemmy stanęła matka ubrana w szlafrok. Kiedyś była piękną kobietą, jednak smutek nieodwracalnie zmienił jej rysy. Wyglądała starzej, a jej oczy straciły dawny blask i zaszły mgłą; niegdyś gładkie czoło i okolice ust poorały zmarszczki, ciemne włosy zwisały brudne i przetłuszczone… Dzięki lekom zaczęła przynajmniej sypiać.

- Ach, to mój chłopak ze studiów, Chris… Chris, a to jest moja mama Anne.

- O, jak cudownie! Gemma nie wspominała, że ma chłopaka! – Matka zepchnęła ją z drogi. – Wejdź do środka, no wchodź!

- Nie, Chris… Nie trzeba… Mamo…

Matka zignorowała jej słowa, wciągając chłopaka do środka. Ojczym Gemmy, Robin, pojawił się na schodach w piżamie.

- Co tu się dzieje? Kto to?

Matka posłała mu maniakalny uśmiech.

- Rob, poznaj chłopaka Gemmy! Znają się ze studiów i przyjechał w odwiedziny!

Robin i Gemma wymienili zaniepokojone spojrzenia. ,,Pomóż” – powiedziała bezgłośnie do ojczyma, który zbiegł po schodach.

- Kochana, może damy im chwilę dla siebie…?  

Ale Anne zdążyła już go popchnąć do salonu.

- Siadaj, siadaj! Gemma, kochanie, nie bądź niegrzeczna i przynieś herbatę!

Chris wydawał się zaniepokojony jej dziwnym zachowaniem, ale może jeśli usiądzie, dadzą radę odciągnąć kobietę… Gemma nabrała głęboko powietrza do płuc, chcąc się uspokoić.

- Dobrze… pójdę nastawić wodę w czajniku,

Ruszyła do wyjścia, rzucając Robinowi znaczące spojrzenie. 

- Spróbuj ją uspokoić – szepnęła, na co mężczyzna skinął głową.

Wtedy usłyszeli wrzask.

- NIE SIADAJ TAM, TO JEGO MIEJSCE! NIE TWOJE!

Gemma obróciła się na pięcie, a w tym samym momencie Chris poderwał się z fotela w rogu, na oparciu którego wciąż wisiała kurtka Harry’ego. Obok leżały rozrzucone trampki, dokładnie tak, jak je zostawił chłopak…

- P-przepraszam, ja…

- NIE SIADAJ W TYM MIEJSCU! NIKT NIE MOŻE TAM USIĄŚĆ!

Robin pośpiesznie złapał Annie za przedramię, zamykając w objęciach wyrywającą się kobietę.

- To JEGO krzesło! Nie można nic zmieniać! Musi być tak, jak teraz, gdy wróci! On wszystko popsuł, Robin!

- Cichutko – Robin ujął jej twarz w ogromne dłonie, żeby ją uspokoić. – Ciii, Annie, już dobrze. Uspokój się.

Chris obserwował z wyraźnym przerażeniem scenę, która się przed nim rozgrywała.

- B-bardzo przepraszam, nie chciałem… - zająknął się, a wtedy Gemma przemaszerowała przez pokój, żeby złapać go za rękę.

- Chodź, Chris. Spadajmy stąd.

Poprowadziła go na korytarz, po drodze zrywając płaszcz z wieszaka i zarzucając go na swoją piżamę. Potem wyszli na dwór.

- Gemma, czy z twoja mamą wszystko w porządku? Gemma!

- Jesteś samochodem?

- Tak, stoi tam – Chris wskazał niedużego Forda Fiestę w kolorze czerwonym, który stał zaparkowany na chodniku po drugiej stronie ulicy. – Gemmo, odpowiedz.

Zatrzymała się, odwracając do niego z westchnięciem.

- Odpowiem, tylko… najpierw mnie stąd zabierz, dobrze?

Na to przytaknął.

Po drodze nie było chwili, w której mijane miejsca w niedużym miasteczku nie przywodziłyby wspomnień o jej bracie, dlatego kazała Christowi zatrzymać się nad rzeką nieopodal mostu kolejowego. Na jednym z filarów tego mostu wciąż wyryte było imię Harry’ego. Gemma zapadła się głębiej w oparcie siedzenia.

- Masz fajkę?

- No. – Przeszukał kieszenie, żeby podać dziewczynie paczkę papierosów i zapalniczkę. Zapaliła jednego, otwierając okno, przez które wypuściła dym na lodowate powietrze poranka. Siedzieli w milczeniu przez kilka minut.

- To dlatego nigdy nie zapraszałaś mnie do domu – westchnął w końcu Chris. – Twoja mama jest chora.

- Ma chorobę dwubiegunową – przytaknęła. – Załamała się kilka lat temu.

- Och. Bardzo mi przykro. Szkoda, że mi nie powiedziałaś.

Odwróciła się do niego. Chris i te jego wielkie, niebieskie oczy i miły uśmiech. Chris, który był uprzejmy, zabawny, słodki… Który budził ją pocałunkami i śmiesznie tańczył, żeby ją rozbawić… Ten, który kiedyś przejechał cały szmat drogi do Kornwalii w sobotę, aby mogła popluskać się w morzu… Był jej ostoją w ciemności, gdzie nie czuła żalu i bólu, jedną z nielicznych osób, które nie znały prawdy i chciała, aby tak pozostało… Ale wiedziała, że to niemożliwe. Ponownie zaciągnęła się papierosem.

- Okłamałam cię. – Chris wpatrywał się w Gemmę wielkimi oczami. – Nie jestem jedynaczką… nie do końca. Miałam kiedyś brata… miał na imię Harry.

- Ile miał lat?

- Szesnaście.

- Jak umarł?

- On nie… znaczy, nie wiem…

- Nie wiesz, jak umarł twój brat? – Chris patrzył ze zdziwieniem.

- Nie, nie wiem CZY umarł. – Dokończyła papierosa i wyrzuciła peta przez okno, a potem opatuliła się mocniej płaszczem, zagryzając usta. – Widzisz… on zaginął.

- Zaginął? Masz na myśli…?

- Szesnastego lutego dwa tysiące dziesiątego roku Harry wyszedł z domu swojego kolegi po próbie zespołu… i nigdy nie wrócił. Ja… - Zawahała się na ułamek sekundy, rozważając wyznanie mu prawdy; najgłębszego, najmroczniejszego, najtragiczniejszego sekretu, jaki ukrywała… Ale co jeżeli przestanie ją kochać? A Gemma potrzebowała jego miłości, jako odskoczni od bólu. – Sąsiad zauważył go stojącego przed sklepem, pisał do kogoś w telefonie jakieś dziesięć minut po wyjściu od Willa. A potem zniknął. Odbyły się poszukiwania na szeroką skalę, cała wieś przyszła z pomocą. Koleżanka mamy pracuje w telewizji, więc zaangażowano media: pojawiały się reportaże, konferencje prasowe i wiele innych. Znaleźliśmy jego szkolny plecak w żywopłocie przy drodze, ale ani śladu Harry’ego. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek zapomniała o dniu, w którym policja przyszła nam powiedzieć, że przeszukają rzekę, bo może ktoś wyrzucił do niej ciało.

- Och, Gemmo. – Chciał złapać ją za rękę, a Gemma nie zaprotestowała.

- Ale w rzece nic nie znaleźli, żadnego ciała. Jakby rozpłynął się w powietrzy. Tamtego dnia odwiozłam go do szkoły i wtedy widzieliśmy się po raz ostatni. Sprawa jest w toku, nie zamknęli poszukiwań. Kiedyś często przychodzili z nowymi tropami, ale żaden do niczego nie doprowadził. Teraz już nie przychodzą.

- Jaki on był?

Niespodziewanie Gemma zalała się łzami.

- Harry był idealny, aż doprowadzał mnie tym do szału… Dobry we wszystkim, czego spróbował. Łatwo nawiązywał przyjaźnie i był naprawdę popularny w szkole. Wszyscy go uwielbiali. Powinnam go była nienawidzić, ale nie potrafiłam. Kochałam go na zabój. Oczywiście kłóciliśmy się czasami… ale był moim młodszym bratem. Zazwyczaj dogadywaliśmy się bez problemu, był moim najlepszym przyjacielem i tak bardzo za nim tęsknię. Na samo jego wspomnienie nie mogę oddychać, więc wolę nie myśleć o nim w ogóle…

- Może wciąż żyć, tego nie wiesz.

- To samo twierdzi moja matka i planuje jego powrót: co poda do herbaty, co mu powie, jak będzie się zachowywać. Chce, żebyśmy udawali, że nigdy nie zaginął. Nie przyjmuje do siebie myśli, że Harry mógłby nigdy nie wrócić do domu.

- Cóż… a jakie jest twoje zdanie?

- Mam nadzieję, że umarł.

- Co? – Chris wypuścił jej rękę, zszokowany.

- W-wiem jak to brzmi, jakbym była potworem. – Potarła twarz – Ale posłuchaj. Harry był szczęśliwy, miał wielu przyjaciół, osiągał świetne wyniki na egzaminach… Nie było powodu, dla którego chciałby uciec z domu. A kiedy zniknął, znaleźliśmy wiele śladów… Mama i Robin nie mogli sobie z tym poradzić. Urwany pasek plecaka, jakby ktoś siłą zerwał mu go z ramienia. Telefon leżał rozgnieciony na chodniku. Krew. Niewiele, kilka kropel, ale należała do niego. Były ślady walki… Na skraju trawy w błocie odbite podeszwy trampek w rozmiarze 11… takie nosił Harry. I ślady męskich butów roboczych.

- Został porwany.

Gemma przytaknęła.

- Zaczęłam szukać informacji. Większość dzieci w wieku od pięciu do siedemnastu lat zostaje porwana w celach seksualnych… Harry, jak na swoje szesnaście lat, był dosyć niepozorny i naiwny. Po prostu nie mogę znieść myśli, że coś takiego mogło go spotkać, że jest tam gdzieś i przechodzi przez to sam. To zabrzmi strasznie, ale wciąż mam nadzieję, że z kimś się pokłócił i doszło do tragedii, albo ktoś go potrącił samochodem, spanikował i ukrył ciało… A jeśli porwali go, żeby zrobić mu krzywdę, to mam nadzieję, że szybko było po wszystkim, nawet jeśli faktycznie został zabity dla wyciszenia sprawy. Większość pedofilów krzywdzi i zabija swoje ofiary w przeciągu czterdziestu ośmiu godzin… Wolę, żeby był martwy, niż musiał znosić takie coś bez końca. – Nie zdawała sobie sprawy, że płacze, dopóki Chris nie otarł jej łez rękawem. Bez słowa przygarnął Gemmę do siebie, a dziewczyny szlochała w jego sweter, dopóki nie miała już siły dalej płakać.

- To jak… zobaczymy się za dwa tygodnie.

- Pewnie… Przepraszam. Jak już wspominałam, potrzebuję spędzić czas z rodziną. – Chris skinął głową i pocałowali się na pożegnanie, zanim nie odprowadził jej do drzwi domu. Otworzył im Robin, wciąż w piżamie. – Co z mamą?

- Nie za dobrze – westchnął.

- Gdzie ona jest? – zapytała Gemma, strząsając z siebie płaszcz.

- A jak ci się wydaje?

Skinęła, na krótko przytulając Robina. – Jasne. Kocham cię. – A potem weszła na piętro, gdzie znajdował się pokój Harry’ego.

Matka leżała na łóżku przykryta kołdrą, z twarzą wciśniętą w poduszkę. Słychać było, jak mocno zaciąga się zapachem. Podniosła wzrok, kiedy Gemma weszła do pokoju; po policzkach płynęły jej strugi łez.

- Już prawie go nie czuję. Niedługo zniknie.

- Och mamo. – Gemma przecięła pokój i wspięła się na łóżko, otaczając matkę ramionami i głaszcząc ją po włosach. – Nie zniknie. Nie stąd. – Musnęła opuszkami palców skroń kobiety.

Kiedy leżały, Gemma wodziła wzrokiem po przedmiotach należących do młodszego brata – było tam kilka plakatów The Rolling Stones, fotografie przyklejone do ściany, stosy płyt CD, tenisówki, brudne ubrania… Książki, długopisy i notatki z ostatniego sprawdzianu wciąż zaściełały biurko, a obok stała niedokończona herbata w kubku, teraz pokryta warstwą pleśni. Wspomnienia życia chwilowo zatrzymanego… lub przerwanego na zawsze.

- On żyje, wiem to na pewno… czuję go, wciąż go czuję. Jego pocałunki w policzek każdego wieczora. Matka wie, kiedy umrze jej dziecko, a on nie umarł. Ale gdzie jest? Dokąd poszło moje maleństwo? – Annie brzmiała na zagubioną, zdziwioną i bezradną.

- Nie wiem, mamo – Gemma pocałowała ją w policzek, żałując, że nie ma innej odpowiedz. – Po prostu nie wiem.

~*~

Komendant Główny Policji Stuart Carlin niecierpliwie czekał, aż młodsza inspektor postawi kawę na stoliku przed nimi.

- Coś jeszcze, proszę pana? – zapytała, odgarniając krótkie blond włosy z twarzy, a Komendant pomyślał, że choć nie należała do najbystrzejszych, to zdecydowanie była niebrzydka. Trzeba by było nad nią popracować…

- Nie, to wszystko, inspektor Morrow – odprowadził ją wzorkiem do wyjścia, a potem obrócił się do młodego mężczyzny, który siedział naprzeciwko niego w pokoju przesłuchań.

A więc to był ten słynny Louis Tomlinson, przyszły spadkobierca miliardowej fortuny swojego tatusia. Przyglądał się młodzieńcowi o perfekcyjnie ułożonych włosach i wyprasowanych ubraniach, stwierdzając gorzko, że jego markowe spodnie prawdopodobnie kosztowały więcej, niż sam zarabiał w miesiąc. Oczywiście chłopak miał kartotekę, jak wszyscy rozpuszczeni gówniarze z bogatych domów, jednak nic poważnego. Ot posiadanie przy sobie trawki i bójki po pijaku… nic, co można by było wykorzystać przeciwko niemu. Z pewnością nie wiedział, w co się wpakował, w przeciwnym wypadku nie wszedłby na komisariat z taką bezczelną pewnością siebie, żądając rozmowy z Komendantem Głównym. Zapewne ukończył jedną z państwowych szkół, do których można się wkupić, co oznaczało, że prawdopodobnie był tępy jak szpadel. Komendant postanowił zacząć od ataku. Wychylił się nad stołem, machając chłopakowi przed nosem telefonem komórkowym.

- Myślisz, że to zabawne?

- Co? – tamten nie zrozumiał.

- TO! Przychodzisz tu z jakąś wyssaną z palca historyjką o uprowadzeniu, prostytutkach, handlu ludźmi i jakimś wymyślonym sutenerem…

- Nie jest wymyślony! Podałem jego nazwisko! – Louis rzucił mu wściekłe spojrzenie.  

- Tja, Simon Cowell… a więc mam dla ciebie nowinę, cukiereczku… Ktoś taki nie istnieje! Tak samo jak ta cała ,,Klatka dla Ptaków”. Nie ma żadnego śladu, że ktoś o tym nazwisku mieszka w Londynie, tak samo jak pod adresem nie ma tego wymyślonego miejsca. Wierz mi, gdyby istniało w Chelsea, wiedzielibyśmy o tym.

- To jakiś żart? – Irytacja chłopaka przerodziła się w zdziwienie. – Nie, zaczekaj… może to nie jego prawdziwe nazwisko, ale… - Louis zmarszczył brwi. I dobrze. Komendant Constable Carlin go zagiął.

- A co z tym dzieciakiem, z którym niby rozmawiałeś? Tym Harrym Stylesem? Skąd wziąłeś to imię, z jakiejś strony internetowej? Jesteś zboczeńcem, który interesuje się takimi sprawami i robi sobie dobrze do wiadomości o zaginionych dzieciach? Może to przestało ci już wystarczać, więc wymyśliłeś tę porąbana historię, żeby zaspokoić chore fantazje?!

- Nie! Jezu Chryste…

- Ten dzieciak ma rodzinę, wiesz? Może do nich zadzwonię? Powiem, że się odnalazł żywy w Londynie, narobię im nadziei? Poczułbyś się źle… czy może zrobiłoby ci to dobrze?

- Nie! Co do chuja? – Louis był całkowicie wyprowadzony z równowagi i zdezorientowany, jego policzki zrobiły się czerwone. Och, robi się coraz zabawniej…

- Uważaj na język, mały, albo każę cię zakuć za obrazę policjanta! To jakiś chory żart? A może dziwny sposób na zwrócenie na siebie uwagi, bo tatuś nie kocha cię wystarczająco? Hę? ODPOWIESZ?

- To… to nie jest żart, ja nie kłamię! – Louis zerwał się na nogi, przewracając krzesło na podłogę. Uderzył ręką w plastikowy stół. – Przesłuchaj moje nagranie!

I oto nadeszła ta chwila. Komendant rzucił telefon na blat.

- Nie ma żadnego nagrania.

Cisza. Chłopak wpatrywał się w urządzenie, a następnie podniósł przerażony wzrok na policjanta.

- Przecież to sprawdziłem, wszystko się nagrało! – Porwał telefon, gorączkowo stukając w ekran. – Sprawdzałem, na pewno! Było tu… - Nagle zrobił się biały jak ściana. Przeniósł spojrzenie z wyświetlacza na mężczyznę, potem z powrotem na telefon, a jego niebieskie oczy rozszerzyły się z niedowierzania i niezrozumienia sytuacji. – Wiem, że to nagranie tu było, musiało zostać usunięte…

Komendant ponownie wychylił się ponad stołem, tym razem zbliżając do siebie ich twarze. Kiedy przemówił, upewnił się, że mówi niskim, groźnym głosem:

- Co właściwie sugerujesz? Że starszy oficer prawa manipulowałby dowodami? Że usunąłbym dowód w sprawie? JAK ŚMIESZ!

- NIE! – Louis gwałtownie potrząsnął głową. – Nic takiego nie mówię… Słuchaj, nie kłamię… Znam Harry’ego od miesięcy i powiedział mi…

- Znasz dzieciaka, którego nikt nie widział w ciągu ostatnich czterech lat, widziałeś mężczyznę, który nie istnieje oraz byłeś w miejscu, które prawdopodobnie powstało w twojej własnej głowie. NIE MASZ ŻADNYCH DOWODÓW! – Ostatnie zdanie wywołało pożądany efekt. Louis Tomlinson stanął z otwartą buzią, niezdolny nic powiedzieć, bo uświadomił sobie, że policjant ma rację.

- Ale… Ale nie musicie chociaż sporządzić protokołu? – wymamrotał z nadzieją.

Komendant wyprostował się, mierząc go autorytatywnym spojrzeniem.

- Panie Tomlinson, dam panu radę: proszę wracać do domu. Teraz, zanim każę pana aresztować za marnowanie czasu policji.

Przez kilka chwil tylko na siebie patrzyli, potem chłopak wstał, zabierając swój telefon.

- To jeszcze nie koniec. Wrócę tu z dowodami, a wtedy będziecie musieli coś zrobić.

- Jestem tego pewny. – Komendant upewnił się, że chłopak dotrze do wyjścia, obserwując jak wsiada do Porsche, za które najprawdopodobniej zapłacił jego tatuś. Następnie wrócił do środka, mamrocząc pod nosem ,,arogancki bydlak”. Wtedy zauważył, że nowa policjantka przygląda mu się w zamyśleniu zza swojego biurka.

- Na co się patrzysz, Morrow?

- O co chodziło, sierżancie?

- To tylko jakiś świr. Pamiętaj, chcę mieć te raporty do godziny jedenastej.

- Oczywiście – kobieta posłusznie spuściła głowę.

Wmaszerował do swojego biura i zamknął za sobą drzwi, wyciągając jednorazowy telefon komórkowy z kieszeni i wpatrując się niego. To głupie, naprawdę – pomyślał. Nie interesował się chłopcami, ale widywał tego całego Harry’ego na przyjęciach, wiedział, że jest popularny i zarabiał dla Cowella dużo pieniędzy. I że był bardzo młody. Cowell prawdopodobnie kazałby go za to zabić. Ale jeśli nikomu nic nie powie, a Tomlinson uda się na inny posterunek policji opłacany przez Cowella, sam straciłby sporą część miesięcznego wynagrodzenia. Był winny bukmacherowi zbyt dużo, aby sobie na to pozwolić, poza tym, to nagranie sprawiłoby, że biznes Cowella upadnie… Być może mógłby spędzić noc z jedną z jego kobiet w ramach podziękowania. Wybrał odpowiedni numer.

- Cześć, z tej strony Carlin ze Scotland Yardu. Z przykrością przekazuję złe wieści, ale jeden z twoich chłopaków puścił parę z ust.

~*~

Louis zaparkował samochód i wyjął telefon, przyglądając mu się z bijącym sercem. Nie chodziło o samo nagranie, były tu też zdjęcia, muzyka, filmy, które teraz zniknęły… Telefon został wyczyszczony ze wszystkiego, tylko w jaki sposób? Ten gliniarz go zabrał tylko na kilka minut… Czy tyle mogło wystarczyć? A jeśli tak, dlaczego to zrobił? Nie miał powodu. Louis był zmuszony znowu zapłacić za zobaczenie Harry’ego, nakłonić go do rozmowy i tym razem nagrać go na czymś porządnym… może użyje dyktafonu?

Odpalił samochód i włączył się do ruchu, czekając na zmianę świateł, kiedy nagle drzwi od strony pasażera odtworzyły się i do środka wsiadła jakaś kobieta.

- Hej, co…

- Proszę na mnie nie patrzeć, panie Tomlinson, niech się pan zachowuje całkowicie naturalnie, jakby właśnie pan po mnie przyjechał. – Coś w jej tonie kazało mu posłuchać. Światło się zmieniło, więc wrzucił bieg i ruszył prosto, nie spuszczając wzroku z drogi, ale w jego głowie wirowało. Co tu się właśnie wydarzyło? Czy to najuprzejmiejsza kradzież auta w dziejach ludzkości? Przełknął ślinę.

- Kim jesteś?

- Nazywam się Catherine Morrison, jestem detektywem ze Specjalnych Służb Operacyjnych.

- Co? Słuchaj, nic złego nie zrobiłem! Przyszedłem na posterunek ZGŁOSIĆ przestępstwo.

Zachichotała.

- Wiem o tym, panie Tomlinson… Ale przeczuwam, że ma pan ważne informacje dla toczącego się aktualnie śledztwa.

Louis zerknął na nią, wydawała się znajoma… Chwileczkę…

- Ej, a nie ty przyniosłaś kawę?

- Proszę nie odrywać wzroku od drogi, właśnie przejechał pan na czerwonym.

- Och, przepraszam, niech mnie pani nie aresztuje. Więc… Dokąd nas wiozę?

- Czy w twoim domu jest bezpiecznie?

- Tak sądzę.

- Więc tam.

Resztę trasy pokonali w ciszy, a myśli Louisa wirowały. Zaparkowali w garażu, gdzie kobieta obróciła się w jego kierunku.

- Nie kłamię - pokazała mu swój identyfikator, który wyglądał na prawdziwy.

- Uch, okej.

Poprowadził ją do kuchni, gdzie w końcu na nią spojrzał. Była drobną, smukłą kobietą, ale coś w jej wyglądzie uległo zmianie. Na posterunku wydawała się potulna, teraz biła od niej taka pewność siebie, że Louis czuł respekt.

- Herbaty? Kawy? -  zaproponował nie wiedząc, co powiedzieć.

- Herbaty, ale bez mleka.

- Jasne. Usiądź.

Usiadła przy stole, a chłopak poszedł nastawić wodę. Pięć minut później postawił przed nią kubek parującej cieczy i usiadł naprzeciwko, a serce waliło mu w piersi.

- Wpadłem w kłopoty?

- Nie, panie Tomlinson – odpowiedziała, pociągając łyk herbaty. – Ale to, co zamierzam panu powiedzieć, jest ściśle poufnie. Jeśli komuś pan coś powie, życie wielu osób będzie zagrożone. Rozumie pan?

- Może mi pani zaufać – przytaknął, czując się trochę tak, jakby wniknął do filmu szpiegowskiego.

- Mam nadzieję. Należę do zespołu prowadzącego śledztwo w sprawie elitarnego kręgu handlarzy ludźmi na terenie Londynu, na czele którego stoi mężczyzna znany jako Simon Cowell. Mamy powody by wierzyć, że porywają młode osoby na terenie całego kraju i zmuszają je do prostytucji, a następnie udostępniają je członkom Parlamentu i nie tylko. Wierzymy, że doszło do poważnej zmowy między siatką przestępczą, politykami oraz samą policją, aby sprawa nie wszyła na jaw. Zgłoszenia nie zostają zapisane, raporty giną, ślady są niszczone…

- Tak jak moje nagranie. – Pochylił się do niej, zaintrygowany. – Czyli mówi pani, że działa pod przykrywką?

- Dokładnie. – Pogrzebała w torebce i wyjęła z niej dyktafon oraz teczkę, która po wewnętrznej stronie miała przypiętą fotografię. – Czy to z tym chłopakiem rozmawiałeś? Mówił, że nazywa się Harry?

Louis przyjrzał się zdjęciu, temu samemu, które widniało na stronie internetowej poświęconej zaginionym osobom. Przytaknął.

- Tak, ale nie znałem jego nazwiska. Nie mogą ich używać.

- Dziękuję, to bardzo interesujące.

- Dlaczego?

- Bo to oznacza, że posługują się dziećmi. – Westchnęła, upijając kolejny łyk swojej herbaty. – Harry’ego porwali, gdy miał szesnaście lat.

- Harry powiedział, że normalnie biorą siedemnastolatków, ale chcieli sprawdzić, czy młodsze dzieciaki nie będą bardziej posłuszne.

- I udało się?

Louis wzruszył ramionami.

- Ciężko powiedzieć, Harry ma dość skrzywioną psychikę… Robi, co mu każą, bo się ich boi.

Detektyw bez słowa włączyła dyktafon i wyjęła z torebki długopis i notes, który otworzyła. Wygładziła czystą kartkę ręką.

- Więc co jeszcze powiedział ci Harry?

W milczeniu słuchała jego opowieści, notując w zeszycie, a ich napoje powoli zrobiły się zimne. Opowiedział o wszystkim, co usłyszał od Harry’ego – o jego żartach, że sypia z połową Izby Lordów, okaleczaniu, co widział na przyjęciu kilka dni wcześniej. Mówił tak długo, aż jego gardło się zdarło. Przewertował wspomnienia, aby na pewno niczego nie pominąć.

- To chyba wszystko – oznajmił wreszcie.

- Dobrze, dziękuję. Te informacje będą szalenie pomocne. – Kobieta odchyliła się na krześle, wertując notatki.

- Co teraz będzie? Uratujecie go?

- Niestety potrzebujemy więcej dowodów, niż pańskie oświadczenie – westchnęła. – A na ten moment wszyscy świadkowie uginają się pod groźbami i zastraszaniem, rezygnując z zeznań.

- Ja nie zrezygnuję, będę zeznawał, jeśli zajdzie taka potrzeba. – Rzucił jej zdeterminowane spojrzenie, a ona kiwnęła głową.

- Cieszy mnie to. Od jakiegoś czasu toczy się śledztwo w sprawie komendanta Carlina, naszym zdaniem korzysta on z prostytutek i przyjmuje łapówki od Cowella, aby go kryć. Jeśli powie Cowellowi o twoich zeznaniach, wtedy na pewno nie będziesz mógł się zobaczyć z Harrym, co stanowi problem, bo uniemożliwia zdobycie zeznań kluczowego świadka.  

Serce Louisa zacisnęło się żałośnie, wypełniając się przerażeniem. Wyrzuty sumienia uderzyły go w brzuch niczym pięść. Uniósł drżącą rękę do czoła.

- O cholera! Jeśli Cowell dowie się, że Harry opowiedział mi swoją historię, zabije go!

- Harry Styles przynosi Cowellowi największe zyski – kobieta pokręciła głową. – Ten chłopak jest dla niego wart dosłownie miliony funtów, nie ma mowy o morderstwie.

- Ale pani nie rozumie, tamci ludzie… są potworami. Zemszczą się na nim!

- Cowell nie zrobi niczego, co zmniejszyłoby dochody z usług Harry’ego. A my go dopadniemy, to ci mogę obiecać, Louis. Potrzebujemy jedynie adresu. – Wpisała coś w telefon i wstała, sięgając do kieszeni, skąd wyjęła wizytówkę. – Zaraz podjedzie po mnie samochód. Słuchaj, jeśli o czymś usłyszysz, proszę skontaktuj się ze mną, pora dnia i nocy nie ma znaczenia. To działa w obie strony. Mam twój numer, będziesz na bieżąco informowany.

Po tym wyszła, a Louis dopadł do zlewu, aby opróżnić do niego zawartość swojego żołądka, gdy zrozumiał, jak wielki popełnił błąd.

~*~

- AŁAAAAA!

Cowell zaciągnął się po raz ostatni papierosem i obrócił nonszalancko w kierunku, z którego dochodził krzyk.

- Okej, na razie wystarczy. Podnieś go.

Pan Jack wycelował ostatnie kopnięcie w bok Harry’ego, po czym podciągnął jego nagie ciało do pionu.

- STAŃ PROSTO, NIEWOLNIKU.

Pan Cowell stał w miejscu, wyciągając z szuflady biurka ząbkowany nóż myśliwski. Zbliżył się do Harry’ego, który wisiał bezwładnie w uścisku Jacka, z jego ust, nosa i głębokiego rozcięcia nad lewym okiem sączyła się krew, spływając szkarłatnym strumieniem po podbródku na dywan.

- Harry, Harry, Harry… I co ja mam z tobą zrobić?

- N-nic nie… proszę, Sir… - mówił niewyraźnie z powodu spuchniętych warg.

- Skończ już, Harry, przecież wiesz, że nienawidzę kłamstw. Tylko źli chłopcy kłamią. Hmm… zabić cię, czy nie? Jesteś podstępnym, kłamliwym Judaszem, który nie potrafi trzymać języka za zębami… Jednakże – sięgnął ręką między jego nogi, boleśnie wykręcając penisa i jądra, uśmiechając się na dźwięk krzyku – dzięki temu zarabiasz dla mnie dużo pieniędzy. Ciężka, bardzo ciężka decyzja… -  Złapał Harry’ego za szczękę, mocno wciskając palce w poranione policzki, czym zmusił go do otwarcia buzi i wysunięcia języka. – Może po prostu utnę ci język?  - Podniósł nóż, a ostrze błysnęło w świetle lampy. Cowell uśmiechnął się, gdy Harry pisnął z przerażenia, desperacko próbując się uwolnić. – Ale dziwka bez języka pozbawiona jest pewnych atutów. – Wypuścił jego szczękę i przycisnął ostrą krawędź noża do szyi. – Niemniej, Harry, starzejesz się… Niedługo skończysz dwadzieścia jeden lat. Większość moich najbogatszych klientów już cię posiadła, może wkrótce się tobą znudzą. Zastanawiam się, czy nie osiągnąłeś już szczytu swojej wartości, może będzie lepiej, jeśli pozbędę się ciebie właśnie teraz? – Docisnął nóż, którego ostre ząbki przecięły skórę… Harry sapnął, jego oczy rozszerzyły się w przerażeniu i z bólu…

Rozległ się dźwięk wody uderzającej o ziemię. Cowell zerknął w dół, gdzie równomierny strumień bursztynowego moczu spadał na dywan.

- TY BRUDNA, ŻAŁOSNA KREATURO! – Jack walnął Harry’ego w twarz, rozbryzgując wodospad krwi na tapecie. – POWINIENEM WYSMAROWAĆ CI TYM TWARZ, JAK PSU! – Złapał go za obrożę, gotowy zmusić go na klęczki i zrobić dokładnie to, co powiedział.

- Dość. Dziękuję ci, Jack, ale to nie będzie konieczne. – W oczach drugiego mężczyzny Cowell ujrzał rozczarowanie, ale miał to gdzieś. Dla niego liczyło się wyłącznie wzbudzenie strachu. Odsunął nóż i usiadł za biurkiem, stykając ze sobą opuszki palców dłoni i przyglądając się dokładnie Harry’emu. Obie wargi miał rozcięte, oczy podbite, a to rozcięcie nad lewym będzie wymagało szwa lub dwóch… Ale nos prawdopodobnie nie był złamany, co stanowiło dobry znak. Twarz, klatka piersiowa i ramiona chłopaka pokrywały sińce i nacięcia, ale wszystko zagoi się z biegiem czasu. Sposób, w jaki stał skulony, pomimo uścisku Jacka, sugerował połamane żebra, co z kolei mogło być problematyczne, ale nie wykluczy go na długo. – Później zadecyduję, jaką karę dostanie Harry. Tu i teraz bardziej nagląca jest kwestia Louisa Tomlinsona.

- Zabiję go – odpowiedział Jack, niewzruszony.

- Byłoby wspaniale, ale chłopak jest ważny, jego ojciec posiada fortunę. Mark Tomlinson wie, jak działa nasz świat. Jeśli Louis zniknie, będzie w stanie zapłacić wystarczająco, żeby nas zniszczyć.

- Czy mógłbym coś zasugerować, Sir?

- Tak?

Pan Jack wkręcił palce w zlepione krwią loki Harry’ego, szarpnięciem odchylając mu głowę i uśmiechając się radośnie na dźwięk jego zbolałego sapnięcie.

- Dlaczego nie użyjemy Harry’ego jako przynęty?

Zaintrygowany, Cowell zmrużył oczy:

- Nie rozumiem.

- Moim zdaniem pan Tomlinson przywiązał się uczuciowo do tego niewolnika.

- Zakochał się? – Brwi Cowella wystrzeliły w górę.

- Jestem tego pewny. Widziałem wielokrotnie jak na niego patrzył, a sposób, w jaki się komunikują mówi sam za siebie. Znam się na ludziach i jestem pewny, że zrobiłby wszystko, aby ochronić tę dziwkę, którą… kocha.

Cowell spojrzał na Harry’ego, który próbował wyswobodzić się z uścisku Jacka, a łzy wymieszane z krwią wypływały z jego oczu.

- A czy nasz Brudny Harry odwzajemnia uczucie?

Jack wzruszył ramionami, jakby niewiele go ta kwestia obchodziła.

- Prawdopodobnie. Na pewno lubi się z nim spotykać. Tak czy siak, nie widzę związku.

- Bo go nie ma. – Pan Cowell uśmiechnął się. – Po prostu mnie to bawi. Dobrze, umyj Harry’ego odrobinę, nie chcę żeby zakrwawił cały samochód. Myślę, że nadeszła pora, aby złożyć Louisowi Tomlinsonowi krótką wizytę. – Znowu wstał, przecinając pokój, żeby położyć rękę na ramieniu wyższego mężczyzny. – Jeśli jego droga siostra Gemma nadal przebywa w Cheshire, moglibyśmy zdobyć kolejną ładną dziewczynę… Ale wiesz co, Jack? Cielesne kary to twoja broszka. Po zakończeniu wizyty wykorzystaj noc na ukaranie go w najodpowiedniejszy sposób.

Pan Jack wyszczerzył zęby w zadowoleniu. A kiedy ponownie rozległ się dźwięk świadczący o tym, że Harry się zmoczył, Cowell odwzajemnił uśmiech.

~*~

Nie mogąc spać, Louis godzinami szwendał się po nocnych ulicach Primrose Hill, wypalając papierosa za papierosem w próbie stłumienia paniki, która pulsowała w jego żyłach. Szedł tak długo, aż jego nogi zaczęły boleć, a buty otarły do krwi pięty. Zaszedł do całodobowego sklepu monopolowego po butelkę whisky, żeby upić się po powrocie do domu. Wrócił po swoich własnych śladach, pociągając z butelki, a kiedy zatrzymał się przed drzwiami w poszukiwaniu klucza, otworzyły się zanim dotknął klamki.

Zachwiał się, cofając o krok, patrząc ze zdziwieniem na ramę drzwi. Farba była odrapana, drewno popękane… tak jakby ktoś je wyrwał lub wyważył kopnięciem. Myśląc szybko, Louis wylał resztę alkoholu i ostrożnie zakradł się do środka, podnosząc pustą butelkę nad głowę, gotowy użyć jej jako broni.

Korytarz ginął w ciemnościach, ale ze szczeliny w drzwiach do salonu sączyło się światło wraz z dymem papierosowym. Stąpając w tamtym kierunku, Louis powoli otworzył drzwi.

- Ach, Louis! Zastanawialiśmy się, kiedy wrócisz! – Simon Cowell rozsiadł się na fotelu stojącym frontem do drzwi, w palcach trzymał tlącego się papierosa. Uśmiechał się lekko. Obok stał ten przypominający wampira dozorca Jack. Po ich prawej, na sofie, leżała skulona postać z rękami skutymi na plecach i z kapturem szarej bluzy zaciągniętym na głowę, tak że nie dało się dostrzec twarzy. – Masz piękny dom… a może należy do twojego ojca? – Mężczyzna upuścił papierosa na podłogę, gasząc go podeszwą buta na dywanie. Potem sięgnął do kieszeni płaszcza, z której wyjął spluwę i wycelował nią w pierś Louisa. – A teraz odłóż butelkę i dołącz do nas. Musimy porozmawiać.

- O czym? -  Louis ostrożnie odstawił butelkę, nie chcąc pokazać po sobie strachu.

- O nim. - Pan Cowell powstał i podszedł do zwiniętej na kanapie osoby, która wzdrygnęła się pod jego dotykiem. Zerwał szary kaptur, a Louis cofnął się, zszokowany, na widok znajomej twarzy.

- Harry – sapnął z przerażeniem.

Jasnym było, że Harry został dotkliwie pobity. Ciemnofioletowe sińce pokrywały jego spuchnięte policzki. Wokół dziurek w nosie i przy głębokiej, rozwartej ranie na skroni miał zaschniętą krew. Spośród podbitych oczu tylko jedno było otwarte. Dolną połowę twarzy zakrywał dziwny knebel wykonany z czarnej skóry, zawiązany ciasno za głową. Szyję Harry’ego okalała gruba, czarna skórzana obroża, do której przymocowany został łańcuch, teraz zwisający od frontu i boku chłopaka.

Harry wykonał ruch i Louis zauważył, że kajdanki, którymi spętano mu ręce za plecami, zacisnęły się na tyle mocno, że metal przeciął delikatną skórę na przegubach i krew zaczęła ściekać po palcach na sofę.

- Ummm! – rozbrzmiało stłumione błaganie o pomoc. Po policzku Louisa spłynęła pojedyncza łza. Rzucił się do Harry’ego, żeby mu pomóc, ale został zablokowany przez Cowella, który ponownie wycelował w niego z pistoletu.

- Nawet o tym nie myśl. – Usiadł na sofie, owijając sobie łańcuch wokół pięści i pociągając Harry’ego do przodu. Zignorował zdławione pojękiwania i przyłożył lufę pistoletu do jego głowy. – Widzisz tę dziwkę? Należy do mnie. Jest moją własnością, tak jak wiele innych podobnych do niego. Jestem człowiekiem interesu i zbudowałem prosperującą firmę od zera, która obecnie warta jest miliony. Dzisiaj zagroziłeś mojej firmie… Usiądź. – Pistoletem wskazał Louisowi miejsce, a ten powoli opuścił się na fotel, niezdolny do oderwania wzroku od Harry’ego, który kulił się przed mężczyzną, drżąc z przerażenia. – Relacja między sutenerem a jego dziwkami jest skomplikowana. Owszem, zatrudniam Harry’ego, to prawda… ale nie tylko. Jestem jego właścicielem i strażnikiem… Posiadam całkowitą kontrolę nad jego życiem. To ja decyduję kiedy je, kiedy śpi, kiedy i jak zostaje ukarany, kiedy pracuje, z kim się pieprzy… i ostatecznie kiedy umrze. Dla moich dziwek jestem w zasadzie bogiem.

- Porwałeś go! – Louis skrzywił się. – Nie masz nad nim żadnej władzy!

- Moja obroża wokół jego szyi mówi co innego – uśmiechnął się Cowell w odpowiedzi. – A teraz tak, słyszałem, że w stosunku do naszego Brudnego Harry’ego zacząłeś… jakby to ująć? Zacząłeś żywić ciepłe uczucia. Dlatego mam dla ciebie propozycję. Nie kłap językiem o mojej firmie i trzymaj się z daleka od policji, a ja nie strzelę w jego śliczną główkę.

- Nie… nie zrobiłbyś tego. Nikt nie zarabia dla ciebie tyle, co on. – Louis przełknął, czując suchość w gardle.

Pan Cowell wzruszył ramionami.

- Dziwki są jednorazowe, każdą da się zastąpić. Będę cię miał na oku. Tak długo, jak będziesz się pilnował, Harry zachowa życie… Po jakimś czasie może nawet pozwolę ci go znowu użyć, oczywiście na terenie Klatki. Ale jeśli wywiniesz jakiś numer… - Przeładował broń, czego odgłos zabrzmiał przerażająco  w panującej ciszy. Potem przyłożył pistolet do skroni Harry’ego. – Paff! – Obaj Louis i Harry drgnęli. – Jack, weźmiesz go ode mnie?

- Tak, Sir. – Jack przemaszerował przez pokój, żeby wziąć od Cowella łańcuch, gdy tamten wstawał, zmuszając Harry’ego na poderwania się na nogi. Na oczach Louisa, Jack pstryknął palcami. – Na kolana, niewolniku!

Harry natychmiast uklęknął, spuszczając głowę i wzrok na ziemię, gdy obaj mężczyźni górowali nad nim. Widok ten był wielce niepokojący i łamiący serce. Cowell uchwycił wzrok Louisa.

 - Jego życie znajduje się w twoich rękach, Louisie, to duża odpowiedzialność. Więc jaka jest twoja decyzja?

Harry, JEGO Harry, trząsł się, wykrwawiając, w bólu, zakuty w łańcuchy… W jego głowę wycelowany był pistolet. Louis miał ochotę załkać, błagać ich o przestanie i zostawienie go w spokoju… ale musiał trzymać fason. Przełknął ślinę.

- Zgoda, ale pod jednym warunkiem.

- Nie jesteś na pozycji, na której można o cokolwiek prosić. – Mimo to Cowell słuchał.

- Żądam regularnych wiadomości, połączeń telefonicznych, zdjęć… Wszystkiego, co będzie świadczyło, że Harry wciąż żyje. Gdy tylko przestaną przychodzić, idę na policję i powiadomię media. Powiem o wszystkim.

Ku jemu zaskoczeniu, starszy mężczyzna skinął głową.

- Dobrze.

- Chcę też chwili na osobności. Teraz. Żeby się pożegnać.

Przez chwilę Cowell wyglądał, jakby miał odmówić, w końcu jednak pokiwał na zgodę.

- Jack?

Jack wcisnął Louisowi łańcuch do ręki, a potem opuścili pokój. Louis odprowadził ich wzrokiem, po czym opadł na kolana obok Harry’ego, gorączkowo próbując wyjąć z jego ust knebel.

- Ugh, jak się zdejmuje to chujostwo?! – odkrył malutką złotą kłódkę, która uniemożliwiała zdjęcie uprzęży. – Cholera, co za gnoje bez serca! Och Harry. – Ujął w dłonie jego posiniaczoną twarz, ocierając łzy kciukami, a potem wziął go w objęcia i przytulił, gdy niemy szloch wstrząsnął ciałem chłopaka. – Och Harry, będzie dobrze, wszystko będzie dobrze, wyciągnę cię z tego! Obiecuję, że to zrobię! Jeszcze nie wiem jak, ale pomogę ci!

- Dobra, starczy tego. – Głos Cowella. Niespodziewanie Pan Jack pojawił się za nim, sięgając po Harry’ego, aby wyrwać go z objęć Louisa.

- Nie! Nie! – Ale był zbyt silny. Louis usiadł na piętach, patrząc z przerażaniem, jak opuszczają pokój, ciągnąc Harry’ego za sobą jak psa na smyczy. Kiedy dotarli do drzwi, Harry obrócił głowę i rzucił mu najbardziej wykręcające wnętrzności spojrzenie pełne czystej, bezradnej desperacji… Potem zniknął, wracając do swojego więzienia i niewolnictwa.

Zostawiony samemu sobie Louis padł na czworaka, z trudem łapiąc powietrze, jakby tonął. Przypomniał sobie o tamtej kobiecie z policji, której wizytówkę wciąż miał w kieszeni, a potem pomyślał o siniakach na twarzy Harry’ego i skórzanej obroży… Jak chłopak drżał z pistoletem przystawionym do głowy. Słowa Cowella odbiły się echem w jego pamięci: Dziwki są jednorazowe, każdą da się zastąpić.

- Lou czemu dokładnie unikasz Stana? - Głos Harry'ego rozbrzmiewa w jego uszach - Myślałem, że chciałeś wrócić na trochę do swojego mieszkania, podczas gdy ja z Zaynem zajęlibyśmy się wieczorem paroma sprawami.

Louis ignoruje pytanie Harry'ego, kładąc ogromne torby ze swoich ramion na podłogę w sypialni.  

Harry i Louis wrócili właśnie z zakupów, i Louis naprawdę chce dać prezenty chłopakom. To jest jego pewna cecha; sprawianie innym przyjemności sprawia mu przyjemność. Kolejną cechą jest fakt, że nie lubi jak się z nim cacka, co jest powodem czemu ignoruje Stana, ale jest to trudne, kiedy Harry ciągle o nim wspomina,

Louis nie jest głupi, może czasem naiwny - ale nie głupi. Wie, że Harry próbuje się go na jakiś czas pozbyć, z jakiegoś tam powodu. Jednakże, nie pójdzie sobie póki starszy wprost nie powie mu żeby to zrobił, słownie i jednoznacznie. To nie dlatego, że chce być irytujący, ale po prostu chce żeby starszy wiedział, że nie musi się z nim cackać lub ukrywać coś przed nim ze strachu.

Choć jednak, Louis naprawdę chce rozdać swoje prezenty. A przez to niecierpliwe spojrzenie, które zobaczył na twarzy Nialla, kiedy przechodził obok kanapy, wygląda na to że chłopak też jest gotowy na swój prezent.

- Ponieważ Harry, nie mam ochoty zajmować się Stanem w tym momencie, czuję się jakbym znowu żył z moimi rodzicami. - Louis szybko przerywa, zgarniając swoje rzeczy. - Przyjechałem do Londynu, bym mógł doświadczyć życia, popełniać błędy, żałować rzeczy i dowiedzieć się kim jestem, kiedy nie muszę być Louisem Tomlinsonem. A jeśli wrócę do mieszkania, to Stan nie pozwoli mi z niego znowu wyjść. - wypuszcza powietrze. - W sumie to znając go, prawdopodobnie przywiązałby mnie do łóżka.

- No nie wiem Louis; Nie sądzę, że to dobry argument na nie spotkanie się ze swoim kumplem. - Harry przypiera go do ściany by się podrażnić – Chyba nie zdajesz sobie sprawy jak gorąca jest myśl o tobie przywiązanym do łóżka – szczególnie mojego łóżka. Ale tak czy inaczej. Stanowczo uważam, że spotkanie z przyjacielem dobrze ci zrobi, będzie wiedział, że nie masz zamiaru po prostu porzucić go dla pierwszego typa jakiego poznasz. - Harry kontynuuje ale Louis go ignoruje. - Zresztą, sam to powiedziałeś, potrzebujesz więcej ubrań oraz wiedz, że nie będziesz mógł ze mną codziennie wychodzić. To biznes.

Harry kończy mówić i opiera czoło o to Louisa, po prostu pozwalając im wzajemnie siebie wdychać. To trochę przytłaczające dla Louisa, jeśli ma być ze sobą szczery. Wie tyle co nic o drugim chłopaku, ale jest w nim coś takiego, co sprawia, że Louis chce zbadać każdy cal jego istoty. To wciąż nie powstrzymuje go od nabijania się z Harry'ego. Odsuwa się od niego z chłopięcym śmiechem.

- Obaj wiemy, że mogę zwyczajnie nosić twoje ubrania, lub nie nosić ich w ogóle. - Obniża swój głos, by podrażnić Harry'ego. Starszy łapie przynętę natychmiastowo i pozwala swoim oczom wędrować po młodszym ciele. Louis tak naprawdę nigdy w życiu nie flirtował, ale drażnienie Harry'ego jest zbyt łatwe.

- Kto by powiedział, że taka rumieniąca się dziewica może być takim złośliwcem? - Harry jest błogo zaskoczony - Ale spokojnie, będę miał cie nagiego i to bardzo szybko, po prostu; po prostu później.  Ten biznes nie jest czymś co mogę sobie po prostu odpuścić. Muszę być bardzo uważny, bo jak nie to mogą odbić się na tym poważne skutki. Nie bądź zły. - Harry nie jest nawet pewny, czemu dodał tę ostatnią część, wie że po prostu ten chłopiec przed nim wygląda tak młodo, taki czysto, taki nieskażony surowością rzeczywistości.

Chłopak przed nim wygląda tak ochoczo, wygląda jak coś czego Harry nie widział od bardzo dawna, i starszy chłopak stwierdza, że nie chce by Louis znikał z jego życia w najbliższym czasie.  Więc spogląda jeszcze raz na tą twarz, przed sobą – twarz odrzuconego szczeniaczka; i pochyla się po pocałunek tylko po to by Louis odsunął się w ostatnim momencie.  

Harry przez chwilę jest zszokowany, zastygły tam gdzie stoi, i wtedy Louis wykorzystuje okazje by uciec, głośno tupiąc nogami, podnosząc ostatnią torbę i biegnąc do salonu gdzie czekają chłopaki. To raczej dobrze, choć może nie, że Louis jest odwrócony plecami, bo w ten sposób przegapia całkowitą ciemność która pokrywa zielone oczy Harry'ego, nim nie wracają one do normalności. Nikt tak nie lekceważy Harry'ego.

Niall jako pierwszy wita się z Louisem. Chętnie zeskakuje na ziemie i staje u jego nóg z szeroko rozłożonymi ramionami i uśmiechem na twarzy. Jest to jednocześnie ujmujące jak i żenujące.

- Wybacz za tego Irlandczyka, minęło trochę odkąd ktoś dał mu prezent; nie wie jak się właściwie zachować. - Zayn wyjaśnia z delikatnym wyrazem twarzy.

Louis marszczy brwi na to stwierdzenie i pyta się ile dokładnie, i biedny chłopak prawie płacze kiedy dowiaduje się, że Niall nie dostał żadnego prezentu odkąd chłopaki nie zabrali go na zakupy w jego urodziny.

Louis wciąż się uczy, jest przyzwyczajony do regularnego dostawania prezentów w ciągu roku. Czasami prezenty są po prostu żeby utrzymać Louisa w ryzach, lub żeby przekonać go do zrobienia czegoś, czego nie chce. Czasami są po prostu dlatego, że jest poniedziałek i Louis chce prezent. Trochę zajmie Louisowi by odnowić jego sposób myślenia, ale to właśnie o to chodzi w jego przeprowadzce do Londynu.

- Może uda mi się to zmienić, kocham dawać prezenty. - Louis przyznaje gorliwie - To pomaga mi czuć się jakbym przyczyniał się do czegoś i to jest mój sposób na podziękowanie. Jesteście niesamowici i tacy mili dla mnie, więc Liam oto dla ciebie, a ten jest twój Zayn. - wyznaje, rozdając prezenty. Dopiero po daniu Zaynowi prezentu Louis czuje przy sobie czyjąś obecność, i skoro wciąż jest trochę zły na Harry'ego za próbowanie zmuszenia go do wyjścia dzisiaj z Stanem, Louis decyduje czynnie go ignorować.

To dziecinne i błahe, ale Louis nie potrafi się ani trochę tym przejąć.

Zayn jest zaskoczony, że Louis dał mu prezent, ale zdecydowanie go kocha. Dostał pakiet na 250 funtów w lokalnym salonie tatuażu, do którego, jak Harry go zapewnił, Zayn kocha chodzić. Niall zakochał się w swoim zestawie whiskey a Liam prawie go zadusił po założeniu swojego nowego zegarka, uznając, że nigdy go nie zdejmie chyba że pod prysznic lub do snu.

Louis szczerzy się jak jego przyjaciele, jeśli nimi są, zaczynają jednocześnie rozmawiać i mu dziękować. Cieszy się uwagą póki Harry nie kaszle w tle, uciszając tym pokój. Louis w końcu ryzykuje spojrzeniem na Harry'ego, który ma na twarzy mieszankę złości i czułości. Nos mężczyzna drga, teraz kiedy ma na sobie uwagę Louisa

- Nie lubię być ignorowanym Louis. - Harry ostrzega;  głosem pozornie spokojnym, przynajmniej dla Louisa. Dopiero jak reszta się spina i unika kontaktu wzrokowego Louis zaczyna mieć dość mężczyzny przed sobą.

- A ja nie lubię być odrzucany jak dziecko Harry. - Louis odpowiada – Wiem, że musisz pracować, ale nie możesz zmusić mnie do zobaczenia Stana, lub pójścia do domu, jeśli tego nie chce. A, i nie podoba mi się, że myślisz, że możesz mówić mi co robić, jakbyś miał jakąś władzę nad moimi decyzjami, jak mój ojciec. To nie tak, że mogę do kogoś zadzwonić, skodo wciąż masz mój telefon – Krzyżuje ramiona na piersi i trzyma głowę wysoko w powietrzu pomimo jego wewnętrznej paniki. Louisowi podoba się to że Harry jest starszy i chętny go poprowadzić, tak jak powinien ojciec, ale nie pasuje mu jak ktoś kompletnie kontroluje go w taki sposób.

- Jeśli nie chcesz być traktowany jak dziecko, to się tak nie zachowuj. - Głos Harry'ego jest niski i stanowczy. - Nigdy nie powiedziałem, że jestem twoim ojcem ani nie próbuję cię kontrolować. Zwyczajnie wyjaśniłem ci wcześniej, że mam dzisiaj pracę i nie możesz pójść ze mną. Czymś czego powinieneś się o mnie nauczyć i to szybko, jest to że nie lubię czuć się jakbym był lekceważony, a kiedy tak sobie ode mnie odszedłeś po czym poświęcałeś uwagę wszystkim tylko nie mnie, to to był taki poziom braku szacunku za jaki ludzie umierali.

Louis burczy na Harry'ego i starszy gwałtownie robi krok do przodu co sprawia, że Louis robi dwa do tyłu, przez co potyka się o butelkę whiskey.  

Na szczęście, Harry jest tam by go złapać zanim jego tyłek może uderzyć ziemię. To to działanie wydaje się otrząsnąć Harry'ego z jego transu. Potrząsa on głową, jego loki podskakują, i mruga kilka razy, przed ruszeniem do akcji; obklepując całe ciało Louisa, w poszukiwaniu niewidzialnych obrażeń, upewniając się że nic mu nie jest.  

Louis musi przyznać że jest tym poruszony ale również uważny, jak szczeniaczek który podchodzi do swojego właściciela po zostaniu skarconym za nasikanie na dywan. Harry był inny przez pewien moment, jego krzykliwy ton był zimny i dominujący. Louis w tej chwili zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę ani trochę nie zna Harry'ego. I o co chodziło z tymi umierającymi ludźmi? Teraz rozumie czemu ludzie boją się Harry'ego, i mentalnie uderza się za nie wyjście z jego domu, tej pierwszej nocy, i za powrócenie do niego.

- Harry przestań tak wokół mnie skakać, nawet nie upadłem. - Louis wybiera zignorowanie poprzedniego komentarza Harry'ego o zabijaniu ludzi na rzecz bycia w mylnym zaprzeczeniu* (dop. tł. Jezus nienawidzę tego wyrażenia. Org. In denial. Nie da się tego sensownie przetłumaczyć. Chodzi o to że Louis woli nie wiedzieć, lub mieć mylne wyobrażenie tego co się dzieje zamiast wiedzenia całej prawdy. Zrozumiałe? Chyba tak). Zaprzeczenie jest miłe i bezpieczne i Louis nie jest gotowy żeby z niego zrezygnować. Dobrze się bawi po raz pierwszy w życiu i czuje takie rzeczy jakich nie wiedział, że kiedykolwiek będzie w stanie czuć. - A i zignoruje wszystko co powiedziałeś by dać ci twój prezent. Więc proszę, bierz. - Zresztą, Louis jest młody i trochę tępy. Ma prawo popełniać głupie błędy.

Harry chwyta torbę, nieco zaskoczony, i ignoruje komentarz Nialla: - Chciałbym móc zamknąć Hazę w taki sposób. - by otworzyć swój prezent. Ignoruje również tą chęć naskoczenia na chłopca przed sobą za bycie na tyle śmiałym, by w ten sposób zignorować jego słowa. Więc decyduje on otworzyć swój prezent i jego twarz wyraża pełną dezorientacje po wyjęciu torby pełnej piłeczek golfowych. Niall jako pierwszy zaczyna się śmiać.  

- Ha! Louis próbuje ci powiedzieć, żebyś pokazał, że masz jaja, stary*, (dop.tł ang; balls = piłki jak i jądra). Niezłe. - komentuje, zabierając piłki z dłoni Harry'ego.

Harry natychmiast popycha Nialla na ziemie, nie sprawdzając, czy nic mu się nie stało

- Kupiłem je, ponieważ powiedziałeś, że masz problem ze złością a golf podobno ma pomagać z takimi rzeczami. - Louis daje mężczyźnie znać. - To powinno zapewnić ci zorganizowany i konstruktywny sposób na wyładowywanie energii i odciąganie umysłu od złości. Chciałem dać ci kije golfowe, ale to może innym razem. - mruczy, trochę zażenowany prezentem po usłyszeniu śmiechów innych.

- Jasna cholera, ile bym zapłacił za zobaczenie Harry'ego w ubraniach do golfa, rozrzucającego piłeczki po całym polu z tymi wszystkimi wstrętnymi pizdami – Zayn wtedy dołącza do śmiechu Nialla. Oni jedynie się nabijają, bez żadnej złej intencji w stronę Louisa, ale Harry nie odbiera tego jako niewinny akt.

Louis wygląda jakby miał złamane serce i to wkurwia Harry'ego więc uderza on swojego kumpla prosto w szczękę. Zaynowi udaje się wymamrotać ciche „co do jasnej cholery" nim Louis nie biegnie do sypialni Harry'ego; poszukując jakiejś formy pocieszenia.

Harry otwiera swoje drzwi od sypialni i ostrożnie wchodzi, nie będąc pewnym w jakim nastroju jest młodszy z dwójki. Louis siedzi na łóżku z złożonymi nogami, patrząc się na pościel, jak Harry siada obok niego. Starszy wciąż jest wkurzony na swoich kumpli za sprawienie, że chłopiec poczuł się źle, ale wie, że będzie musiał opanować swoją złość, jeśli nie chce przestraszyć Louisa.

- Ach Lou, twój prezent był piękny, bardzo przemyślany. - Harry szepcze delikatnym głosem, jak pociera swój nos o ten Louisa łagodnie, przed pocałowaniem jego różowych ust. Pocałunek jest dużo delikatniejszy niż te do których Harry jest przyzwyczajony, i zamiast zareagowania agresją, uspokaja swoją dominację, by Louis mógł działać w własnym tempie.

To wydaje się załatwić sprawę, ponieważ chłopak przyciska się od ust Harry'ego mocniej i jego wargi otwierają te starszego, językiem szukając wejścia. Kiedy duża dłoń zaczyna wędrować po udzie Louisa, młodszy szybko się odsuwa; pozwalając małemu i nieśmiałemu uśmiechowi spocząć na jego twarzy.

Louis nie jest gotowy zajść za daleko. Wciąż nic nie wie o Harrym poza faktem, że go do niego przyciąga, ale to wciąż nie jest wystarczające by z tą osobą się przespać się; Louis potrzebuje wiedzieć więcej. Widzicie, Louis wierzy w miłość, co jest ciężkie kiedy jest się tak wrażliwym i naiwnym jak on. Ale chłopak nie jest głupi, pod żadnym względem, ale jest nieświadomy jak prawdziwy świat działa. Wciąż wierzy w szczęśliwe bajkowe zakończenia, a co najważniejsze wciąż jest  wrażliwy.  

Czasami nienawidzi tego jak bardzo taki jest, bo nawet najmniejsze rzeczy go przejmują, ale jak na razie Louis nie potrafił nic z tym zrobić. Był wychowywany pod ciągłą ochroną, zamknięty w wieży swojego umysłu i teraz po raz pierwszy doświadcza wolności, ale nie chce też przesadzić i popełnić błędów. Musi zaadoptować się do wszystkiego co związane z Harrym.  

- Mówię poważnie, myślę, że ten prezent był bardzo taktowny i w twoim stylu. - Harry znowu próbuje, po zrozumieniu, że cisza Louisa nie oznacza aprobaty. Ale Louis nie jest cicho bo jest zły, jest cicho, bo ma w spodniach coraz większy problem, a całowanie się z Harrym wcale nie pomaga. Ale wtedy robią to ponownie i Louis praktycznie roztapia się do pocałunku, i zanim wie co robi jego ciało, znajduje siebie wczołgującego się w górę łóżka, opierając się na łokciach, z Harrym unoszącym się nad jego ciałem.

- Kurwa Lou, naprawdę nie chcesz żebym cię zostawił? - Harry śmieje się figlarnie, wciąż nie ważąc się przerwać pocałunku który teraz przeradza się w pełną sesje obściskiwania, czego rezultatem jest Louis tracący swoją koszulkę. I to by było na tyle, jeśli chodzi o nieśpieszenie się. To jest nowe uczucie, nowy pęd. Wszystkie zmysły Louisa płoną w tym samym czasie i to jest tak jakby na nowo doświadczał swój pierwszy życiowy orgazm.

Louis chce coś powiedzieć, cokolwiek, ale jego umysł odmawia pracy, ponieważ usta Harry'ego są na jego sutkach, a dłonie na talii i to jest tak dużo. Każde spojrzenie, pocałunek, dotyk po prostu wzmaga uczucia w ciele Louisa i jego biodra unoszą się odruchowo. Chce więcej.  

Oczy Harry'ego się rozszerzają i teraz twarz mężczyzny przecina diabelski uśmieszek, jak zaczyna wściekle całować szyję Louisa, używając swojej wolnej dłoni by potrzeć erekcję Louisa.  

Niebieskooki nie może powstrzymać się od jęczenia pod ciałem i dotykiem Harry'ego. Nie może powstrzymać wyrzucania bioder w stronę jego dłoni, gorączkowo szukając więcej tarcia. Usta na jego szyi wydają się niepotrzebnie mokre ale jednocześnie och takie dobre i Louis nie może powstrzymać skomlenia na widok wypełnionych pożądaniem oczu Harry'ego

- Chcę cię dotknąć, cal po calu. Zbadać twoje ciało a potem zniszczyć je w najlepszy z możliwych sposobów, ale nie w ten sposób. - Harry mówi delikatnie ale jego ton jest również srogi; prawie jakby próbował bardziej przekonać siebie niż Louisa. - Twój pierwszy raz powinien być wyjątkowy i taki będzie. - Ostatnią rzeczą jaką Harry chce jest wykorzystanie Louisa. Ten chłopak nie jest jak inni, jest wyjątkowy i inny w najlepszy możliwy sposób.

Louis skomle na słowa mężczyzny, rozdarty pomiędzy byciem urażonym, że Harry nie chce skończyć i cieszeniem się, bo wie, że nie jest jeszcze w stu procentach gotowy by cały oddać się  Harry'emu.  

Są wciąż twardzi więc postanawiają wziąć razem zimny prysznic, w którym Harry masturbuje się obserwując jak Louis robi to samo. Starszy nawet pozwala Louisowi umyć swoje włosy, co jest czymś czego nie pozwala robić nikomu ponieważ nienawidzi uczucia oddawania komuś innemu kontroli nad swoim ciałem.  

Po prysznicu Louis zakłada jeden z szarych swetrów Harry'ego, który jest tak duży, że zsuwa się z jego ramienia i wisi na jego ciele. Później zakłada stare dżinsy mężczyzny, które również są za długie więc musi podwinąć ich nogawki, co skutkuje tym, że musi pokazywać swoje kostki. Harry jest prawie pewny, że umrze od słodyczy widzenia Louisa w jego ubraniach i jego maleńkich kostek.

Teraz młodszy siedzi na kanapie z Liamem. Harry w końcu przestał próbować mówić Louisowi co ma robić, więc chłopak zdecydował się spędzić czas z Liamem, podczas gdy Harry, Zayn i Niall pójdą zająć się jakimś ich biznesem. Louis nie ma pojęcia nad czym pracują, ale wie, że to nie ma znaczenia, ponieważ lubi Harry'ego. Cholera, on nawet lubi Liama, Nialla i Zayna, i zaczyna podobać mu się jego nowe życie z nimi.

∞

Minęły tylko dwie godziny a Louis już wariuje z nudów.  

- Liam mógłbym pożyczyć od ciebie telefon żeby napisać do Stana? Harry zabrał mój ze sobą. - Louis pyta, w ogóle nie przejęty faktem że Harry wciąż ma jego komórkę. Prawdopodobnie powinien być bardziej zmartwiony, ale teraz nudzi się jak cholera i ni chuja go to nie obchodzi.

Liam wzdycha ale podaje mu telefon. - Nie powinieneś pozwalać Harry'emu robić takie rzeczy – ostrzega i Louis wie, że mężczyzna ma rację.  

- Zrobił to tylko dlatego że chce mnie chronić, tak jak wszyscy w moim życiu, ale z nim przynajmniej mi to nie przeszkadza. - Louis wyjaśnia, brzmiąc na prawie z tym pogodzonego, wzruszając ramionami.

To nie tak, że Louisowi nie przeszkadza to, że Harry zabrał mu telefon, ale wie, że to jest coś co Stan jak i jego tata, zrobiliby gdyby chcieli ochronić Louisa. Mężczyźni w jego życiu odbiegają się do ekstremalnych metod by go bronić.

Liam zaczyna rozumieć Louisa tak bardzo, jedynie po tym jednym zdaniu.  

Louis jest oczywiście przyzwyczajony do ludzi kontrolujących jego życie i podczas gdy stwierdza, że chce doświadczyć czegoś nowego i innego, oczywistym jest że w głębi duszy powiązał bycie kontrolowanym i przywłaszczanym, jako miłość. To jest forma miłości, ale Liam naprawdę ma nadzieje, że Louis zda sobie sprawę, że bycie kochanym przez Harry'ego ma swoją cenę.

- Spójrz Louis, wiem że ty i Harry z miejsca się polubiliście, ale jest tak wiele rzeczy których o nim jeszcze nie wiesz. Harry ma kompletnie inne życie niż do którego przywykłeś i naprawdę nie chciałbym żebyś skończył skrzywdzony. - Liam próbuje, mając nadzieję, że Louis zrozumie iż Harry jest niebezpieczny.

- Nie mogę stwierdzić, że Harry nigdy mnie nie zrani, bo masz rację, tak naprawdę go nie znam, ale wiem, że chcę go poznać – Louis mamrocze. - Jest ekscytujący, nikogo takiego wcześniej nie poznałem i już mi pokazuje nowe rzeczy. Wiem, że będzie dla mnie dobry; i wiem, że też mógłbym być dobry dla niego, jeśli to jest to czego chce. Ale doceniam ostrzeżenie. Jeśli kiedykolwiek mnie zrani obiecuję, że go zostawię. - odpowiada, rzucając telefon Liamowi po zgodzeniu się na wpadnięcie na pole golfowe jutro ze Stanem.

Liam wzdycha, wyraźnie widząc, że ta rozmowa do niczego nie doprowadzi

- Po prostu nie mów że cię nie ostrzegałem okej? Jesteś fajnym facetem, a Harry? Harry potrafi być taki jeśli tego chce, ale ma w sobie mrok który nie zniknie.

Louis odwraca się do Liama i przez chwile zdaje sobie sprawę, że to jest jego sposób na ostrzeżenie go ponieważ młodszy chłopak zobaczył już tą ciemność w oczach Harry'ego; nawet jeśli przez bardzo krótki moment. Przełyka ostrzeżenie i odpycha te myśli, mrucząc w zgodzie.  

- Zabierzesz mnie do klubu, proszę? -  pyta zamiast rozpastwiania się nad Harrym

Liam spogląda na niego, zdezorientowany.

- Nie potrzebujesz mnie, żeby pójść do klubu Louis, masz 18 lat. - wyjaśnia i dezorientacja przecina twarz Louisa. To jedynie potwierdza, że Liam martwi się o niego. Mniejszy chłopak jest tak przyzwyczajony do bycia kontrolowanym, że nie jest nawet pewny co to tak naprawdę znaczy. Bycie z kimś tak panującym jak Harry jedynie tylko bardziej namiesza mu w głowie. Liam boi się, że chłopak wpadnie w jakąś pułapkę tak jak każdy w otoczeniu Harry'ego i nie będzie z niej wyjścia.

- Masz na myśli, że nie jestem zakładnikiem uwięzionym w tym domu i że nie jesteś teraz moją opiekunką? - Louis pyta, nie rozumiejąc czemu Liam się z niego teraz śmieje.

- Broń boże, nie mogę nie kontrolować. Tylko jak coś, upewnij się że wrócisz przed Harrym, bo jak nie to rozwali cały Londyn, szukając cię. - Liam mówi, próbując złapać oddech po śmiechu. Louis spogląda na niego jasnoniebieskimi oczami i natychmiast zeskakuje z kanapy.

- Cudownie! Zadzwonisz mi po taksówkę, jak będę się przygotowywał?

Liam zgadza się i trzydzieści minut później Louis znajduje się dokładnie w tym samym klubie w którym poznał Harry'ego.

Dzisiaj jest w nim o wiele ciaśniej i przy barze jest za dużo ludzi, więc Louis jest zmuszony by czekać cierpliwie za ślicznie wyglądającą dziewczyną z długimi brązowymi włosami, która odwraca się i uśmiecha wesoło po zobaczeniu go.  

- Hej! Znam cię... - ćwierka i Louis spogląda na nią zmieszany. - Poznałam cię wczoraj nie? Jesteś chłopaczkiem Harry'ego? Jak ty masz na imię umm, Louis, taa, właśnie tak, jesteś Louis. To ja, Dani. - Wyjaśnia. - Byłam przez chwilę z Niallem przy stole.

Louis wyszczerza się kiedy uświadamia sobie fakty. Prawda, poznał Dani i jeszcze jakąś dziewczynę o imieniu Eleanor, po czym obie udały się do jakiegoś prywatnego pomieszczenia.  

Oczy Dani są rozszerzone, widać że jest na jakimś haju, od czego Louis nie ma pojęcia, ale nie chce mieć z tym nic wspólnego – nie po wczoraj.  

- Racja, teraz cię pamiętam. - Louis odpowiada, próbując przekrzyczeć muzykę.

- Gdzie Harry? Dziwię się że wypuścił takiego słodziaka jak ty ze swojego domu. - Dziewczyna zastanawia się z śmiechem tak głośnym, że Louis bez problemu słyszy go ponad muzyką.

- Pracuję dziś zresztą, więc jestem sam. - przyznaje nawet się nad tym nie zastanawiając. Życie pod kloszem spowodowało, że zbyt łatwo ufa, co nie długo okaże się nie być dobrą rzeczą

- W takim razie może powinnam do niego zadzwonić; im więcej ludzi wie, że jesteś z Harrym tym mniej bezpiecznie dla ciebie być tu samemu.

Louis irytuje się na jej komentarz. Co jest z tymi ludźmi, że ciągle chcą go chronić przez mówienie mu co robić? Jest wdzięczny, że chociaż Liam zaufał mu że się sobą zajmie.  

- Nie potrzebuję Harry'ego by mnie chronił. Mam zamiar jedynie się napić, trochę potańczyć i i tak wyjść. - Krzyczy po dostaniu drinka. - Od kiedy znasz Harry'ego? - Louis pyta, po zostaniu zaciągniętym i usadzonym przy stole przez Dani.

- Prawdopodobnie z dwa lata. Tak jakby pracuje dla niego, a raczej z nim, można powiedzieć. Niedawno go poznałeś tak? Niall powiedział, że kilka dni temu? Wypieprzył cię już? - Dani pyta bez ogródek

- Nie, szanuje fakt, że chcę zaczekać. - Louis odpowiada, nagle czując się niekomfortowo przez sposób w jaki Dani ciągle się rozgląda prawie jakby próbowała z jakiegoś powodu go rozproszyć.

- Cóż, nie każ mu czekać za długo. Znam go od dwóch lat i najdłużej jak Harry przeżył bez seksu to chyba z trzy dni, może cztery, każdego dnia inny facet lub laska. Ale z drugiej strony może z tobą jest coś nie tak i nie chce zranić twoich uczuć. - Dani odpowiada i Louis stwierdza, że to jego sygnał do odejścia. Nie chce myśleć o swoich kompleksach ani o tym co lub z kim robi Harry.

Louis wie, że Harry pracuje, wie też że ledwo go zna i że nie ma żadnych praw do starszego chłopaka; ale wciąż jest w nim jakaś część, która ma nadzieje, że nie pieprzy on właśnie kogoś innego. Jest jakaś część która ma nadzieje, że to nie jest jakaś gra która skończy się złamanym sercem u Louisa.

- Czekaj, gdzie ty idziesz? - Dani pyta, chwytając jego nadgarstek. Louis ledwo wyrywa się z jej uścisku i sięga po swój telefon kiedy zdaje sobie sprawę, że go nie ma. Przeklina pod nosem przed wyjściem na chłodny dwór by zaczekać na taksówkę.

Zauważa starszego chłopaka wychodzącego na zewnątrz minutę później, czekającego z dłońmi w kieszeniach kilka kroków od Louisa.  

- Też czekasz na taksówkę? - Brązowowłosy pyta, wydając się mieć przyjacielskie zamiary, ale Louis jedynie mruczy w odpowiedzi. - Jestem Nick, tak w ogóle, jak masz na imię? - dodaje podchodząc o krok do Louisa jak ten stawia krok do tyłu.

- Jestem zajęty, więc nie kłopocz się. - Louis odpowiada raczej podirytowany tym, że ten facet ciągle próbuje się do niego przybliżyć; śmierdzi alkoholem i zielskiem.

- Przez Harry'ego tak? Chyba widziałem cię z nim wczoraj...

Louis przestaje mu odpowiadać i nie wypuszcza powietrza póki nie wskakuje w pierwszą taksówkę jaką zauważa, zrzucając rękę Nicka ze swojego barku, która chwyciła go kiedy się do niej skierował. Jego dłonie się trzęsą i po prostu chce już być w ramionach Harry'ego gdzie wie że jest bezpieczny. Chce też Stana, ale wie że jeśli pójdzie się z nim zobaczyć to chłopak już nigdy więcej nie wypuści go z ich mieszkania.  

Na początku zapomniał adresu Harry'ego więc zajmuje im chwilę by dojechać na miejsce. Płaci kierowcy więcej niż powinien po czym wychodzi gdzie zostaje przywitany silnymi ramionami.  

- Lou gdzie ty do cholery byłeś? Przyszedłem tu i ciebie kurwa nie było, i już cię miałem kurwa szukać bo nie masz swojego pieprzonego telefonu bo jestem jebanym idiotą i cholera, trzęsiesz się. Czemu się trzęsiesz? - babla Harry ciągnąc Louisa na kanapę, gdzie reszta obserwuje ich intensywnie.

- Po prostu chciałem się trochę zabawić bo mi się nudziło, Harry... - Louis pociąga nosem i zostaje przerwany przez wkurzonego Harry'ego.

- Dlatego powiedziałem ci żebyś poszedł do domu, przynajmniej miałbyś Stana... - znowu rzuca i Louis zaczyna płakać, myśląc o tym jak bardzo był przerażony kiedy Nick go chwycił i nie chciał puścić.

- Harry tak bardzo się bałem, on po prostu mnie chwycił i nie chciał puścić – Louis zaczyna mówić i czuje jak Harry zastyga wokół niego.

- Kto? - żąda odpowiedzi swoim głosem typu „cisza przed burzą"

- Nick, to był jakiś facet o imieniu Nick.

Jak tylko to imię wychodzi z jego ust Louis czuje jak ramiona Harry'ego zaciskają się na jego ciele i pocałunek zostaje złożony na jego czole, a potem dłonie kompletnie go puszczają

- Gdzie idziesz? - Louis pyta, wycierając łzy jak Harry wstaje. Mężczyzna pociera swój nos.

- Idziemy z Liamem na przejażdżkę. Niedługo wrócę. - stwierdza natychmiastowo. - Byłbym bardzo wdzięczny gdybyś został tu z Zaynem, w porządku, i Zayn nie spuszczaj go z oczu.

Zayn kiwa głową i Louis spogląda na Harry'ego w zmieszaniu ponieważ starszy wydaje się być zadziwiająco spokojny. Mężczyzna wchodzi do swojej sypialni po czym wychodzi ubrany cały na czarno, a Liam założył czarne skórzane rękawiczki.

Louis nie przegapia kija baseballowego w rękach Harry'ego ani nie zapyta się po co on jest ponieważ w głębi duszy to wie. Pamięta ostrzeżenie Liama sprzed kilku godzin o ciemności istniejącej w Harrym i teraz ją widzi. Otacza ona chłopaka, dusi go od zewnątrz, a jednak, Harry nigdy nie wydawał się spokojniejszy - Louis wciąż się nie boi.  

Jednak czuje się winny, szczególnie teraz, gdy minęły dwie godziny i Harry i Liam wracają i wskakują prosto pod prysznic. Louis wie, że właśnie przez niego komuś stała się krzywda. Czuje się za to okropnie a jednak nic nie mówi. Dalej nie wypowiada się na temat tego co Harry właśnie zrobił, nawet po tym jak mężczyzna wślizguje się do łóżka i owija posiniaczone dłonie wokół torsu Louisa. Chłopak bierze je w swoje i całuje jego kostki, mamrocząc ciche „dziękuję" w otchłani nocy.  

Harry nie odpowiada werbalnie, jedynie zacieśnia swój uścisk na Louisie i to w tym momencie Louis czuje, że żyje i to o wiele bezpieczniej niż kiedykolwiek w jego życiu. Właśnie dlatego przyjechał do Londynu.

∞

Harry nie jest pewny czemu Louis nie zadaje pytań, nie jest pewny czy to fakt, że mniejszy mężczyzna wie i go to nie obchodzi czy że boi się dowiedzieć i przyjmuję postawę „niewiedza jest rozkoszą". W każdym razie Harry jest wdzięczny za to jak jest, ponieważ to nie tak, że może po prostu wyjść i powiedzieć „Razem z Liamem doprowadziliśmy człowieka do zapadnięcia w śpiączkę". Rzeczywistość będzie zbyt ciężka do zniesienia dla Louisa.  

Louis budzi się czując się winnym, i z zmartwieniem na twarzy co bardziej wygląda jak dąs niż cokolwiek innego

- Dlaczego ciągle się dąsasz mój wyjątkowy chłopcze? Nie mogę znieść tej rozkoszy. - Harry nie może się powstrzymać, wygładzając usta Louisa kciukiem, musząc złapać oddech po tym jak Louis powoli zaczyna ssać jego kciuk.

Chłopak pozwala kciukowi Harry;ego przejechać po swoich zębach przed odpowiedzeniem.

- Przeze mnie wpadłeś wczoraj w tarapaty. - Louis mówi powoli, spoglądając na fioletowe kostki Harry'ego.

- Nie Lou, to nie jest twoja wina. - Mężczyzna uspokaja go. - Nick próbował cię skrzywdzić, więc to jest jego wina a nie twoja, nigdy twoja. - zaczyna całować całą szyję i twarz Louisa.

Louis jest usatysfakcjonowany tą odpowiedzą, ale teraz ciekawi go coś co mu się przypomniało. - Harry, ta dziewczyna, Dani – cichnie, kiedy stanowczy głos Harry'ego mu przerywa.

- Nie ufaj jej. Gdzie ona cię w ogóle widziała? Próbowała mnie ostatnio okraść, ale zniknęła zanim mogliśmy ją znaleźć, kiedy akurat mnie potrzebowałeś... coś ci zrobiła? - pyta, jego głos jest wypełniony zmartwieniem, ale jego zielone oczy ciemnieją.

- Nie, nie, nic nie zrobiła, ale myślę, że próbowała mnie jakoś rozproszyć, i kiedy wstałem żeby wyjść, złapała mnie za rękę. Wyszarpnąłem się i wyszedłem. Wtedy pokazał się Nick. Po prostu pomyślałem, że to dziwne i powinieneś to wiedzieć. - Louis przyznaje, nienawidząc tego jak słabo brzmi jego głos.

- Dobrze zrobiłeś Lou mówiąc mi to. Jesteś taki dobry, wiesz? Dziękuję. To świetne wieści, ponieważ wcześniej tego nie wiedziałem. - Harry szczerzy się i te dołeczki wracają. Tak jak i anioł Louisa. Kocha widzieć takiego Harry'ego i kocha fakt, ze może sprawić, ze Harry tak wygląda.

- A, Harry, zgodziłem się pójść na golfa z Stanem dzisiaj, więc chciałbyś może proszę pójść ze mną. Nie chce być sam. - Louis robi minę smutnego szczeniaka, co sprawia, że mężczyzna jęczy, ponieważ jak może odmówić tej buźce? Całuje Louisa jeszcze raz, mentalnie kopiąc się za pozwolenie chłopakowi owinąć się wokół palca w takim tempie. To ta cholerna niewinność tak przyciąga Harry'ego jak pieprzoną ćmę do światła. Jego ciemność żywi się niewinnością; wysysa ją póki nic nie zostanie - zawsze pragnąc zniszczenia i kompletnego pochłonięcia.

- Dobra, ugh, w porządku pójdę. Tylko pozwól, że pójdę przekazać Zaynowi nową informację, którą właśnie mi powiedziałeś, a potem się ubierzemy. - Harry mówi, wstając, ale Louis zatrzymuje go przy drzwiach.

- Tylko bądź gotowy na to, że będą na nas czekały w przebieralniach odpowiednie stroje. I możemy ci zaprojektować kije do golfa. Będzie tak super. - Louis mówi, próbując się opanować, nie może się doczekać, aż pochwali się swoim Harrym; ma nadzieje, że ostatecznie Stan zobaczy, że nie jest taki zły.

Oczywiście Stan nie widzi tego tak jak Louis;  po tym jak chłopaki chwytają kije i się przebierają, Stan niecierpliwie czeka na Louisa przy pierwszym otworze. Ma surowy wyraz na twarzy po zobaczeniu Harry'ego paradującego po polu z uśmieszkiem na ustach i Louisem wiszącym na jego ramieniu jak jakaś zdobycz.  

Louis nienawidzi faktu, że spodnie Harry'ego są takie ciasne, ponieważ patrzenie na niego w tak przylegających, białych golfiakach i różowej koszulce Polo poważnie oddziałuje na Louisa tak jak nie powinno się w miejscu publicznym. To że Harry ciągle się pochyla i wygina lub odgarnia włosy z oczu nie pomaga sytuacji. Poważnie, on praktycznie go prowokuje, a są dopiero przy pierwszym otworze.

Mężczyzna zaledwie podśmiewa się pod nosem, ponieważ wie, że Louis próbuje poprawić się w spodniach i myśl o nim mającym erekcje, w miejscu publicznym, jest zbyt przytłaczająca. Gdyby tylko wiedział, że Harry musi wyobrażać sobie gołe staruszki by opanować swoją własną erekcje, ponieważ tyłek Louisa w ciasnych spodniach do golfa jest fetyszem który Harry nawet nie wiedział, że miał.  

- W końcu Louis, nigdy w życiu nie byłeś jeszcze spóźniony, co do cholery? - Stan pyta raczej ostro i Harry nie lubi jego tonu, szczególnie kiedy Louis delikatnie się wzdryga.

- Przepraszam – mamrocze i Harry unosi na to brwi, odwracając swój mroczny wzrok na Stana, który pozostaje niewzruszony a to nie podoba mu się jeszcze bardziej.  

- Nigdy nie przepraszaj Lou, możesz się spóźniać jeśli chcesz, to tylko golf. - Harry zapewnia go i gdyby miał serce, na pewno by się rozgrzało na widok uśmiechu Louisa i gniewnego Stana.

- Josh czeka na nas przy drugim otworze, po prostu zacznijmy. Pójdę pierwszy. - Stan mówi odchodząc i Harry'emu nie podoba się fakt, że Josh również tutaj jest.

Pierwszy otwór trwa dłużej niż Stan się tego spodziewał, więc mężczyzna zostawia dwójkę w spokoju. To nie jest wina Louisa że Harry chwyta go za tyłek za każdym razem gdy ten pochyla się by uderzyć piłkę. I to nie wina Harry'ego, że nie może kontrolować swoich dłoni; to naprawdę zabiera całą jego siłę woli by nie wypieprzyć chłopaka w tej chwili tu przed wszystkimi.  

- Harry zdobyłeś podwójnego-orła czyli po prostu trafiłeś za pierwszym razem jak niektórzy mówią* . Nie wiedziałem, że grasz. - Louis brzmi na tak zadowolonego Harrym, ściskając jego ramie, kiedy wspina się na palce po pocałunek, gdy idą do Stana i Josha.

- Mój ojczym nauczył mnie jakiś czas temu, ale przestał próbować się ze mną związać kiedy zdał sobie sprawę, że wolałbym strzelać z pistoletu zamiast uderzać w piłeczki. - odpowiada z wzruszeniem ramionami, ale jego uwaga jest skierowana prosto na Josha, który próbuje nie być oczywistym kiedy ukrywa się za Stanem.

- Szok – Stan odpowiada sarkastycznie i Harry musi się wyraźnie uspokoić.

- Bądź miły Stan – Louis ostrzega. - Kontynuujmy dobrze? - Więc to robią. Harry i Louis zostają wieczność przy każdym otworze ponieważ nie mogą przestać się dotykać, Stan wygląda jakby chciał zabić Harry'ego, a  Josh jakby chciał uciec zanim Harry zabije go.

Stan i Harry prawie się pobili po odkryciu że Styles miał telefon Louisa i pisał z Joshem by ten się od niego odwalił. Louis musiał odciągnąć mężczyznę obietnicami zrobienia mu później loda, by starszy nie poszedł do więzienia za jakiś zarzut jaki wymyśliłby Stan.  

Niedługo później wracają, i w drodze do domu Harry przeprasza za swoje zachowanie i obiecuje zabrać Louisa gdziekolwiek ten chce, jako przeprosiny. Louis jedynie gapi się na niego po tym i zastanawia się nad sposobami, jak może zaimponować Harry'emu. Wie, że nie musi tego robić, ale naprawdę chce. Nie chce być już widzianym jako osiemnastoletni dzieciak. Pragnie, żeby Harry wiedział, że potrafi być niegrzeczny tak jak ich reszta i że jest na tyle godny zaufania by przechowywać jego tajemnice.  

Kiedy są w domu, Louis bierze Liama na bok i informuje go, że chce jakoś zaimponować mężczyźnie i że chce być bardziej wprowadzony w ich życie, ponieważ jest gotowy. Liam błaga go, żeby zmienił zdanie i odszedł póki jeszcze może, ale Louis jedynie kręci głową, ponieważ już nie należy do pola golfowego.

Teraz należy do Harry'ego i to jest jego nowe życie, i po dłuższym czasie przekonywania, Liam zgodził się pomóc Louisowi przełamać ściany starszego; ostrzegając go, że jak zobaczy co jest pod spodem nie będzie odwrotu. Louisowi zaskakująco to nie przeszkadza.

∞

Harry jest bardzo nieszczęśliwy, ponieważ tuż po wróceniu do domu z pola golfowego Liam i Louis odeszli bez mówienia gdzie idą. Nie było ich od prawie dwóch godzin i wciąż zero odzewu. Zrzędzi przez jeszcze kilka minut i to wtedy dwójka wchodzi do mieszkania, wykopując  z niego Harry'ego bez właściwego ostrzeżenia czy wyjaśnienia.  

Mężczyzna teraz jest z powrotem wpuszczony do mieszkania i już ma gotowy wywód na końcu języka, ale od razu ucicha kiedy otwiera drzwi do swojej sypialni. Krew spływa do jego kutasa, co sprawia że staje się trochę zamroczony.  

Nie wierzy we własne oczy. Ma nadzieję, że nie śni ponieważ jeśli tak to nie chce się nigdy więcej obudzić. Na łóżku leży Louis, który ma na sobie wąskie bawełniane bokserki, pasujące do szelek i szarego krawata. Jest ubrany jak niegrzeczny uczeń i na całym jego ciele widnieje oliwka, sprawiając, że lśni, a lubrykant i kondomy leżą obok niego na łóżku.

Louis wygląda jakby się denerwował, jakby czekał aż Harry coś powie, lub wykona pierwszy ruch, ale mężczyzna jest zamrożony. Miał w swoim życiu tyle kochanków, że nawet nie wiedziałby gdzie zacząć, ale widzenie takiego Louisa?  To jest coś co Harry chce zapamiętać do końca swojego życia. Louis sprawia że czuje, sprawia, że pragnie i chce.

- Lou... - krztusi się na swoim oddechu po zobaczeniu jak twardy jest Louis i jak się denerwuje. Ta niewinność jest tak widoczna, że Harry może jedynie jęknąć i chwycić swojego własnego twardego penisa przez dżinsy.

- Harry chodź tutaj – Louis kiwa na niego delikatnie, przygryzając swoją dolną wargę i obserwuje jak Harry przyczaja się drętwo w jego stronę. Zatrzymuje się u nóg łóżka, pomiędzy udami chłopaka, i po prostu wpatruje się w niego; zielone oczy spotykają te niebieskie.  - Harry, wiem że dopiero się poznaliśmy i tak dalej, ale pragnę ci udowodnić że chcę tu być dla ciebie bez względu na wszystko. - zaczyna wyjaśniać drżącym głosem – Dla mnie, udowodnienie tego znaczy oddanie ci się kompletnie. Podobasz mi się, i podoba mi się to kim z tobą jestem. Podoba mi się to jak już się zmieniam, jak się staram i odnajduje siebie. - przestaje mówić na chwilę. - Nawet jeśli nie zadziałamy, wiem, że nie będę tego żałował, ponieważ kocham to jak sprawiasz, że się czuje i to jest dla mnie ważne. Wiem, że nazywasz mnie swoim wyjątkowym chłopcem, więc chciałem przebrać się za chłopczyka ze szkoły i to wszystko co udało mi się znaleźć. Jeśli jesteś gotowy mi się poddać Harry, to weź mnie proszę. Wiem, że nie jestem tak doświadczony jak inni w twojej przeszłości, ale mogę się nauczyć i ... - zostaje przerwany przez usta miażdżące te jego.

Pocałunek jest brutalny, zęby się zderzają, języki owijają wokół siebie; wargi są gryzione i żaden z nich nie może oddychać.  

- Lou, chcę cię całego, i chcę podzielić się z tobą większą częścią mnie jeśli jesteś gotowy. Też podobasz mi się taki jaki jesteś, ponieważ zawsze będziesz moim specjalnych chłopcem, moją prywatną kolekcją czegoś rzadkiego i czystego. Teraz jesteś mój Louisie Tomlinsonie. - Sposób w jaki to mówi, pozwala Louisowi zrozumieć że to oznacza wieczność. Dokładnie tak jak Liam go ostrzegał, ponieważ kiedy raz zostaniesz wessany w ciemność, nie ma odwrotu.

- Więc weź mnie – kończy i mentalnie przeklina się za brzmienie tak kurewsko ckliwie, ale Harry się nie waha; ani raczej mu to nie przeszkadza, i natychmiast zdejmuje swoją koszulkę.

Całuje Louisa mocno zsuwając szelki z ramion mniejszego mężczyzny, po czym przykłada wargi do każdego sutka, na zmianę ssąc i pocierając każdy póki młodszy nie jest jęczącym bałaganem.  

W końcu litując się nad nim, Harry rozbiera Louisa do naga, poświęcając minutę na obserwowanie i podziwianie małego smukłego ciała, nad którym wisi. Dla Harry'ego drugą ulubioną częścią ciała Louisa jest jego brzuszek; trochę większy na dole i tak cholernie uroczy, że nie może się powstrzymać od pocałowania i potarcia go delikatnie.

Louis  skomle i rozkracza bardziej nogi. Harry pochłania widok chłopca i nie może powstrzymać się od jęknięcia na obsceniczny widok zarumienionego Louisa z bolącym kutasem i różową dziurką. Harry musi go posmakować, po prostu musi, więc po przygryzieniu wewnętrznej części ud chłopaka, liże pasek od bazy po czubek jego penisa.

Głowa Louisa jest lekko uniesiona, więc może widzieć co Harry robi, ale i tak zmusza swoje oczy do zamknięcia się po zobaczeniu jak mężczyzna bierze jego kutasa do swoich ust, zasysając policzki w trakcie. To za dużo, różowe wargi Harry'ego są rozciągnięte wokół jego penisa i Louis zaraz dojdzie ponieważ te głupie zielone oczy wpatrują się w jego niebieskie i te duże dłonie ściskają jego uda, tyłek, jądra i kurwa....  

- Harry nie chce jeszcze dochodzić, chcę cię we mnie proszę... - Louis błaga i Harry przestaje siorbać jego kutasa i puszcza go, z mlaszczących odgłosem, po czym przystępuje do zdjęcia swoich własnych dżinsów i bielizny za jednym pociągnięciem.

Louis kocha kutasa Harry'ego. Jest idealnej długości, szerokości i wygląda cudownie. Mężczyzna unosi lekko nogi szatyna i rozkracza je szeroko, pozwalając mu przyciągnąć je bliżej do swojej piersi. Musi zwalczyć każdy instynkt który mówi mu by popchnąć go na brzuch i zerżnąć ten idealny tyłek, ale Louis na to nie zasługuje.

Więc Harry nie będzie się spieszył. Chwyta truskawkowy lubrykant, pokrywa nim swoje dwa pierwsze palce, a potem całuje delikatnie uda Louisa, przed włożeniem jednego palca do środka. Chłopak napina się, tak jak się tego spodziewano, ale wyraźnie się rozluźnia po tym jak Harry zaczyna pocierać jego kutasa i całować niechlujnie jego opuchnięte wargi.

Zanim Harry może uzyskać dobre tempo jednym palcem, Louis już pragnie więcej, napierając ciałem na niego.

- Kurwa, Lou, czy ty pieprzysz się na moim palcu? - pyta, jego głos jest bardziej chrapliwy niż zwykle. Louis kocha jego brzmienie. - Chciałbyś kolejny? - dodaje między pocałunkami i chłopak kiwa głową przy jego ustach, poświęcając moment, by złapać w dłonie jego loki, ciągnąc za nie delikatnie, kiedy kolejny palec zostaje dodany. Pieczenie jest przyjemne jak brunet je krzyżuje i kiedy znajduje jego prostatę, Louis jest pewny, ze umrze z nadmiaru przyjemności.

- Jestem gotowy – wydusza, potrzebując poczuć Harry'ego w sobie i będąc gotowym oddać się mężczyźnie, wiedząc, że on się nim zaopiekuje.

Więc Harry robi dokładnie to. Rozrywa opakowanie prezerwatywy zębami i zakłada ją na siebie, pokrywając się dodatkową porcją lubrykantu, przed ponownym nachyleniem się nad Louisem. Upewnia się by pochylić głowę, kładzie obie dłonie obok głowy szatyna, i całuje jego opuchnięte wargi mocno i niechlujnie, pozwalając ślinie żyć własnym życiem, jak czubek jego kutasa zaczyna wślizgiwać się do środka.

Louis natychmiast się napina i wbija paznokcie w plecy Harry'ego, który sapie przez nagły ból, ale nie mniej jednak przyjmuje to. Pociera kutasa Louisa, dalej go całuje, jednocześnie mówiąc mu by się zrelaksował i oddychał.Kiedy młodszy zaczyna się rozluźniać Harry jest wstanie pchnąć więcej swojego penisa do środka, pozwalając chłopakowi się do niego przyzwyczaić, przed wsunięciem się do połowy. On naprawdę chciałby wbić się do końca, ale to jest pierwszy raz Louisa i prawdopodobieństwo że coś mu się stanie lub zacznie krwawić jest już i tak zbyt wysokie; Harry chce być delikatny ze swoim chłopcem i zrobić to właściwie.  

Louis nigdy w życiu nie czuł się bardziej pełny. Czuje to wstępne pieczenie, ale również czuje się kompletny od środka. To naprawdę przytłaczające uczucie. Dźga w swój brzuch, by zobaczyć czy rzeczywiście może poczuć penisa Harry'ego w sobie i starszy mężczyzna śmieje się co wysyła wibracje przez całe ciało Louisa; co jeszcze bardziej potęguje przyjemność.  

Harry nie jest pewny czy znalazł prostatę Louisa czy chłopak jest po prostu taki wokalny, ale zdecydowanie podobają mu się dźwięki jakie on wydaje. On nawet nie próbuje spotkać pchnięć Harry'ego ani nic, nie ma pojęcia co robi, ale mimo wszystko świetnie się bawi. Harry dobrze się nim opiekuje i dotyka go wszędzie, jak jego kutas powoli wchodzi i opuszcza dziurkę Louisa.

Mężczyzna wyrzuca miednicę w przód i w tył w miłym, stałym rytmie. Robi biodrami małe kółeczka, zostawiając wewnątrz Louisa tylko czubek, przed ponownym wśliźnięciem się do połowy. Jęczy kiedy chłopak zaciska się wokół jego penisa i przyspiesza swoje pchnięcia, jak paznokcie wbijają się w jego plecy a pięty w jego tyłek.

- Kurwa Lou, nadal jesteś tak kurewsko ciasny i taki ciepły. - Harry chwali. - Jesteś idealny. Piękny i idealny. - Pochyla się bo jeszcze raz polizać sutek Louisa i jęczy kiedy jego włosy zostają pociągnięte. Unosi nogi chłopaka i zarzuca je sobie na ramiona, by uzyskać lepszy kąt.

- Haz... szybciej proszę, chcę dojść. - Szatyn wypuszcza i Harry jęczy w jego szyje po usłyszeniu przezwiska. Więc zobowiązuje się do żądania i pcha szybciej, sprawiając, że oczy Louisa wywracają się do tyłu jego głowy, i słyszą dźwięki zagłówka uderzającego repetytywnie o ścianę. - Chcę dojść, dotknij mnie... - błaga rozpaczliwie i Harry chwyta jego kutasa, głaszcząc go mocniej i szybciej póki Louis nie drży; jego ciało unosi się z łóżka a tyłek zaciska się wokół penisa Harry'ego, jak dochodzi mocno na oba ich ciała.

- Kurwa... kurwa... Lou – Harry ledwie wydusza, dając ostatnie pchnięcie, które kompletnie wypełnia prezerwatywę. Obaj dyszą ciężko i są zarumienieni, wzajemnie myśląc, że ten drugi jest piękniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. Harry w końcu zdobywa siłę by wysunąć się z Louisa, wyrzucając od razu kondoma do kosza.

Owija ramiona wokół chłopca ochronnie szepcząc czułe słówka do jego ucha.  

- Następnym razem chcę, żebyś wypełnił mnie, zamiast kondoma... - Louis mówi w pierś Harry'ego, po czym mamrocze coś, by pierwej zrobić testy.

- Cholera Lou... tak... kurwa tak. - Harry szepcze, całując brutalnie jego wargi i Louis jest stu procentowo zadowolony z decyzji jaką podjął o oddaniu swojego dziewictwa Harry'emu. Jest szczęśliwy tak jak jest, czyli owinięty jego ramionami.

___

* ni chuja nie mam pojęcia czy to o to chodzi w  double-eagle i hole in one. Takie odpowiedniki i tłumaczenia tych fraz znalazłam w internecie, lecz nie mam żadnego pojęcia o golfie, więc nie wiem na ile są one adekwatne

____

Scena rodem z filmu ,,Kaligula". Deski na podłodze przesłaniały niczym dywan porozrzucane wszędzie garnitury i suknie wieczorowe, a na nich, na fotelach, pod ścianami i na dostępnych powierzchniach znajdowały się nadzy ludzie, w parach lub ménage a tois, kopulujący jak zwierzęta i wijący się z rozkoszy. Liczba odbywanych aktów seksualnych i różnorodność pozycji zawstydziłyby samą Kamasutrę. Na stole ustawiono butelki drogiego szampana, srebrne tace, na których usypano kreski z kokainy i misy pełne prezerwatyw. Powietrze było ciężkie od zapachu trawki i potu. Dozorcy podpierali ściany, obserwując wszystko obojętnie, tak jakby podobne sceny widywali każdego dnia... co prawdopodobnie nie odbiegało wielce od prawdy. Na oczach Louisa powstało swojego rodzaju zamieszanie wśród ludzi, którzy wiwatowali na czyjąś cześć... i wtedy wyłonił się Harry, poruszając się między kopulującymi parami niczym upadły anioł. Był kompletnie nagi, błyszczał od potu, a wokół jego sztywnego członka zaciśnięto metalowy pierścień. Za rękę trzymał blondynkę, z którą Louis widział go wcześniej i ona również nie posiadała ubrań, natomiast jej skórę pokrywał rumieniec, a szminka była rozmazana. Harry poprowadził ją do długiego stołu jadalnianego i posadził na blacie po przeciwległej stronie, podczas gdy widownia dopingowała krzykiem. Popchnął ją do tyłu, nurkując głową pomiędzy jej udami. Chwilę później dziewczyna jęczała, sięgając w dół ręką, aby wpleść palce w jego ciemne włosy, a wokół niej tłoczyli się mężczyźni i kobiety, głaszcząc ją po brzuchu i szczypiąc jej małe piersi. Wtedy Harry wstał, złapał ją za biodra i wszedł w nią, wykonując mocne pchnięcia, w czasie gdy ujadająca widownia wrzeszczała słowa zachęty, muskając rękoma jego ramiona, klatkę piersiową, szczypiąc i klepiąc go po bokach... Lecz Harry zdawał się tego nie zauważać. Wyraz jego twarzy był pusty, oczy pozbawione życia. Pieprzył dziewczynę jak na autopilocie, nawet dojście na szczyt nie wykrzesało z niego nic, oprócz obojętnego chrząknięcia. Po wszystkich wycofał się spomiędzy nóg dziewczyny, którą to pozycję natychmiast zajął inny mężczyzna. Próbował oddalić się od stołu, jednak groteskowo otyły facet w średnim wieku przytoczył się za jego plecy, łapiąc go za kark i pchając twarzą w dół na drewnianą powierzchnię.

- Dokąd się wybierasz, chłopaczku? - Mówił z bogatym akcentem, a Louis był przekonany, że mężczyzna należał do Parlamentu. - Rozłóż nogi.

Harry leżał nieruchomo, gdy jego dolne kończyny zostały kopnięciem rozsunięte na boki. Obrócił głowę, aby złożyć policzek na blacie stołu, i jego wzrok padł na szparę w drzwiach. Wtedy ich spojrzenia się spotkały. Przez kilka sekund patrzył na Louisa z przerażeniem pełnym szoku, a potem...

- CZEKAJ! - poderwał się do góry, wykręcając się z uścisku mężczyzny. - Muszę się wysikać!

- Zrobisz to później! - Mężczyzna z powrotem cisnął nim o blat i użył swej ogromnej masy, żeby przytrzymać go w bezruchu, po czym krzyknął przez ramię do kolegi w zbliżonym wieku, który popijał szampana i oglądał dwie kobiety uprawiające seks. - Ej Seb! Ten tutaj sprawia problemy. Bądź tak miły i przytrzymaj go dla mnie, dobrze?

Mężczyzna podszedł do stołu, łapiąc Harry'ego za nadgarstki i wyciągając je wysoko przed głowę chłopaka, tak aby przylegał on równo do blatu.

- To Brudny Harry!

- Myślisz, że tego nie wiem?! A niby dlaczego chcę go zerżnąć? Trzymaj mocno!

Facet rozsunął bardziej nogi Harry'ego, sięgając po gumkę i jedną z wielu butelek nawilżacza, które zasiewały stół i podłogę. Louis podniósł się, gotowy ruszyć z pomocą, ale wtedy Harry obrócił się z policzkiem ponownie na blacie, żeby na niego spojrzeć... Potrząsnął głową, układając wargi w słowa ,,Nie! Nic mi nie jest! Nie rób tego, proszę!", a jego oczy rozszerzyła panika.  Louis patrzył na niego w pełnym osłupienia przerażeniu.

Resztkami sił zmusił się do pozostania na korytarzu, obserwując, jak mężczyzna wchodzi we wnętrze Harry'ego, a twarz chłopaka wykrzywia się w bólu. Obserwując, jak jego ciało przesuwa się po stole pod wpływem siły pchnięć mężczyzny, który pochylił się, żeby polizać go po policzku grubym, oślizłym językiem, a fałdy tłuszczu rozlały się po wąskich plecach, gdy zwalił się swoim cielskiem na chłopaka. To było straszne... A mimo to Harry leżał w bezruchu jak lalka i przyjmował wszystko, szklanymi oczami patrząc martwo na Louisa. Wreszcie mężczyzna skończył, warcząc mu do ucha:

- Och ty brudny draniu!

Wysunął się z niego i skinął głową na tego, który przytrzymywał nadgarstki chłopaka.

- Chodź coś zobaczyć! - Mężczyzna puścił go i stanął obok przyjaciela, który złapał Harry'ego za pośladki i rozsunął je mocno na boki, odsłaniając posiniaczone wejście. - Widzisz to? Może jest dziwką, ale ta dziurka wciąż jest ciasna jak pizda.

Nowoprzybyły wcisnął czubek palca do środka i przytaknął z aprobatą, ignorując sapnięcie Harry'ego.

- Moja kolej.

- NIE! - Harry z trudem wyszarpnął się z ich uchwytu i wstał. - POWIEDZIAŁEM, ŻE MUSZĘ SIĘ WYSIKAĆ!

Za nimi pojawił się jakiś ruch, gdy dozorca Harry'ego - ten cały Jack - odbił się od ściany i zakradł się w ich stronę. Złapał garść włosów Harry'ego, szarpiąc jego głowę boleśnie do tyłu, żeby syknąć mu do ucha:

- Czy ty sprawiasz jakieś problemy?!

Na oczach Louisa Harry zaczął się trząść, kuląc się z dala od Jacka i wbijając wzrok w ziemię.

- N-nie, sir. J-ja tylko muszę naprawdę do toalety... P-proszę, sir... Jeśli nie pójdę w tej chwili, zeszczę się na podłogę.

Jack wydawał się zastanawiać, aż w końcu...

- Dobra. - Wypuścił chłopaka, popychając go brutalnie do przodu i rzucając mu trzymany przez siebie szlafrok. - Okryj się, w razie gdyby ktoś cię zobaczył!

Harry narzucił na siebie szlafrok i rzucił się do drzwi. Louis cofnął się, kiedy chłopak wypadł na korytarz, zatrzaskując je za sobą.

- Harry...

- Zamknij się! Usłyszą cię! - Złapał go za łokieć i pociągnął korytarzem do małej łazienki, zamykając z hukiem drzwi i ryglując je ze zgrzytem, po czym oparł się o nie i wlepił rozszerzone oczy w Louisa. - Co ty tutaj robisz, Lou?!

Louis zignorował pytanie, w zamian pospiesznie podchodząc do niego i biorąc jego twarz w dłonie, czując dudnienie własnego serca.

- Jezu, Harry! Wszystko z tobą okej? Widziałem, co z tobą zrobili...

Harry wpatrywał się w niego, zagubiony.

- C-co? Nic mi nie jest...

Nie, Harry, nieprawda! Ta kupa łajna cię zgwałciła!

- Co? On? Nie... nie zgwałcił mnie, Lou... To był klient...

Louis uniósł na niego zdumione spojrzenie. Czy chłopak był na tyle zniszczony, żeby nie zdawał sobie sprawy z tego, co go spotkało? Louis delikatnie odgarnął mu opuszkami palców włosy z oczu.

- Harry... Harry, skarbie, spójrz na mnie. Nieważne, czy to był klient. Nie chciałeś seksu... a on cię pomimo tego zmusił. To był gwałt. Kochanie, właśnie zostałeś zgwałcony.

- N-nie, nie, wcale nie był... Czy był? - Chłopak patrzył na niego ze zdezorientowaniem, dopóki nie doszła do niego gorzka prawda. - Muszę...

- Nie, Harry. Nie musisz. Nie musisz tam wracać! Nie musisz zarabiać na życie poprzez oddawanie się na użytek chorych bydlaków jak on! - Niespodziewanie wpadł mu pewien pomysł. - Słuchaj, a może pójdziesz ze mną teraz do domu? Po prostu stąd wyjdziemy. Zaopiekuję się tobą. Załatwię ci pracę w biurze i upewnię się, że wszystko z tobą dobrze.

Harry zmierzył go wzrokiem pełnym łamiącej serce tęsknoty, po czym potrząsnął ze smutkiem głową.

- Nie mogę. Po prostu... nie mogę. M-muszę wrócić...

Zabrał ręce, chcąc wyjść z pomieszczenia i nagle frustracja zawładnęła Louisem. Dopiero co zaoferował mu idealny bilet na wyjście na zewnątrz... Więc dlaczego, do kurwy nędzy, Harry nie chciał go przyjąć? Louis rzucił się do przodu, łapiąc go za ramię.

- Więc tak zwyczajnie wrócisz tam i wyruchasz tamtą dziewczynę przy akompaniamencie ich krzyków?!

Harry odwrócił się, żeby spojrzeć na niego spode łba.

- Ona też jest dziwką, łączą nas ze sobą na siłę. Przecież żadne z nas tego nie lubi... A teraz mnie wypuść.

Louis potrząsnął głowę. Miał tego dosyć, dosyć kłamstw i tajemnic... Zamierzał wreszcie dowiedzieć się prawdy.

- Więc zamierzasz ram wrócić i pozwolić tym chorym, starym zboczeńcom cię gwałcić?! Harry, dlaczego?!

- To nie gwałt... Po prostu muszę. - Próbował się oswobodzić, ale Louis jedynie złapał mocniej. - LOUIS, PUŚĆ!

- Właśnie, że jest, Harry! To zjebane, że tego nie widzisz! Dlaczego? Dlaczego musisz tam wrócić? Dlaczego musisz robić te rzeczy?

- Louis, proszę! Puść mnie! - Harry walczył z nim, starając się wyrwać ramię, desperacko pragnąc ucieczki... Lecz Louis przywarł do niego niczym pijawka.

- Czemu, Harry?! Tylko powiedz mi dlaczego!

Na oczach Louisa twarz chłopaka wykrzywiło cierpienie i strach, a w jego oczach wezbrały łzy przerażenia.

- Proszę! Nie mogę! M-muszę wrócić... Będą mnie szukać...

- Dlaczego jesteś prostytutką?! Dlaczego nie możesz tego rzucić?! Co ci się stało?! Dlaczego musisz zarabiać?! Chodzi o narkotyki? Jesteś na narkotykach?! Harry, powiedz mi. PROSZĘ.

- ZOSTAŁEM PORWANY!

Na ten okrzyk, Louis wypuścił jego ramię i cofnął się, zaszokowany. Harry powoli opadł na kolana, unosząc ręce do ust, tak jakby chciał w ten sposób zatrzymać resztę sekretów przed wypłynięciem na zewnątrz, a całe jego ciało drżało... Nagle wszystko nabrało sensu... Siniaki, wymijające odpowiedzi, nocne koszmary, odmowa udzielania jakikolwiek informacji na swój temat, dozorca eskortujący go w każde miejsce...

- Jesteś niewolnikiem seksualnym. - Była to prawda tak okropna, że zdobył się ledwo na szept.

Harry uniósł na niego spojrzenie, przerażony, i skinął ledwie zauważalnie głową... Louis poczuł mdłości.

- O mój boże! O mój boże... - Odwrócił się do niego plecami, a jego żołądek skręcał się, w głowie się kręciło. Harry był niewolnikiem seksualnym. Louis płacił za niewolnika seksualnego.

Harry podpełznął do niego po płytkach, owijając ramionami jego nogi i błagając go desperacko poprzez łkanie:

- P-proszę, Lou, proszę... Nie możesz nikomu powiedzieć... Proszę... Nie wiesz, jacy oni są... Zabije mnie, a potem pójdzie po moją rodzinę... Zabije wszystkich, których kocham, łącznie z tobą... Obiecaj mi, Lou, proszę obiecaj mi! P-powiedział, że weźmie moją siostrę! Nie mogę mu pozwolić wziąć mojej siostry!

Louis spojrzał na niego z góry. Był przerażony, a po policzkach płynęły mu łzy i chciał tylko, żeby ten koszmar się skończył. Opadł na płytki przed chłopakiem, biorąc w dłonie jego pokrytą łzami twarz.

- Jezu, Harry, nie zostawię cię w takim stanie... z nimi... Nie mogę!

- Możesz! - Chłopak przejechał palcami po jego piersi, łapiąc gorączkowo oddech w przerażeniu. Jego oczy wypełniała panika. - Owszem, możesz! Jeśli Pan Cowell pomyśli, że pisnąłem choćby słówko, zabije mnie... Jeśli spróbujesz mi pomóc, a on się o tym dowie, może zabić ciebie! P-proszę, Louis, błagam cię. Proszę, nie mów nikomu!

- Nie, nie mogę tak po prostu...

- HARRY!

Na dźwięk głosu z zewnątrz Harry zamarł jak królik w świetle reflektorów, rzucając przestraszone spojrzenie na drzwi, po czym obrócił się z powrotem do Louisa.

- M-muszę iść. Muszę wracać... - Chciał wstać, ale Louis złapał go za nadgarstek.

- NIe! Nie, Harry, nie możesz...

- HARRY! GDZIE JESTEŚ?!

- Muszę. - Wtedy schylił głowę i przycisnął usta do ust Louisa w desperackim pocałunku. Odsunął się, badając jadeitowymi oczami twarz szatyna. - Kocham cię, Louis, ale proszę, błagam cię, jeśli mnie kochasz... nie próbuj mi pomóc...

I zniknął, zatrzaskując drzwi od łazienki i zostawiając Louisa chwiejącego się na nogach...

Resztę wieczoru Louis spędził na balkonie, paląc papierosa za papierosem i próbując przyjąć do wiadomości wszystko, co powiedział mu Harry. Każde włókno jego ciała pragnęło wrócić do pokoju na poddaszu i wyciągnąć stamtąd zielonookiego chłopaka, rozprawiając się z każdym, kto spróbowałby go powstrzymać... Jednak Louis nie był głupi. Wiedział, że żaden z nich dwóch nie miałby szans, że budynek tonął od tak zwanych Dozorów na usługach pana Cowella, przez co szatyn prawdopodobnie dostałby w głowę, a potem Harry zostałby ukarany, albo skończyłoby się jeszcze gorzej...

Potrzebował planu.

Zaczekał, aż sznur czarnych SUV-ów stoczy się z podjazdu, po czym przeprosił wszystkich i złapał taksówkę.

W domu otworzył laptopa, wszedł w wyszukiwarkę Google i wystukał w oknie "Osoby zaginione w UK". Skoro Harry został porwany, musiano to odnotować i wszcząć poszukiwania. Łamał sobie głowę, próbując przypomnieć sobie coś na ten temat i czuł wstyd, bo niczego nie pamiętał. Tyle dzieci uznawano za zaginione każdego roku - kiedy fakt ten przestał być szokujący? Louis najechał kursorem na pierwszy wynik wyszukiwania www.missingpeople.police.uk i kliknął. Natychmiast otworzyła się baza osób poszukiwanych. Bez trudu wypełnił pola z płcią i wyglądem fizycznym. Gdzie zaginął? W Cheshire? Pamiętał, że Harry wzdrygnął się, kiedy Louis go zapytał, czy pochodzi ze wsi, dlatego wpisał to w okienko. Imię - HARRY, jednak nie znał nazwiska, ani czasu zaginięcia. Mimo to kliknął na przycisk wyszukiwania, mając nadzieję, że tyle wystarczy... i wystarczyło. Profil natychmiast pojawił się na ekranie.

HARRY STYLES, LAT 15, HOLMES CHAPEL W CHESHIRE

ZAGINIONY 16 LUTEGO 2010 ROKU

Louis spojrzał na słabej jakości fotografię, na której przystojny, nastoletni chłopak stał obok ładnej kobiety o tak samo ciemnych włosach, obejmując ją ramieniem i przyciskając policzek do jej policzka. Oboje uśmiechali się do aparatu. Jego matka, domyślił się Louis. Byli tak bardzo do siebie podobni. Ze smutkiem pomyślał, jak musiała się czuć, jak sobie radziła nie wiedząc, co stało się z jej synem, czy był żywy, czy martwy. Harry wyglądał bardzo młodo z krótkimi, puszystymi lokami i zaokrąglonymi policzkami, jednak Louis wszędzie rozpoznałby ten krzywy uśmiech i dołeczki w policzkach. Skupił się na opisie:

Harry po raz ostatni widziany był na głównej ulicy Holmes Chapel około godziny 18:30. Wracał piechotą od przyjaciela. Ma pięć stóp i jedenaście cali wzrostu, zielone oczy i ciemnobrązowe włosy. Tego dnia miał na sobie szkolny mundurek, złożony z szarych spodni, białej koszulki polo, granatowej marynarki z logo szkoły, czarnych butów i granatowej, wełnianej czapki. Znaki szczególne: Harry ma dwa dodatkowe sutki na klatce piersiowej. Jeśli posiadasz informacje na jego temat, proszę skontaktuj się telefonicznie z posterunkiem policji w Cheshire, nr tel.: 034 566 789 3.  

Louis opadł z powrotem na siedzenie, wpatrując się w zdjęcie dziecka uśmiechającego się u boku swojej matki, a w jego żołądku zagotowało się i żółć podeszła mu do gardła. Szesnaście. Harry miał szesnaście lat, gdy został porwany... Szesnaście lat, kiedy przybył do Klatki Dla Ptaków... Szesnaście lat, gdy zmusili go do prostytucji... Był jeszcze dzieckiem...  

To było przerażające. Nigdy nie wyobrażał sobie czegoś tak złego.

***  

Naznaczony… Tamta recepcjonistka powiedziała, że Harry został naznaczony i zapytała, czy będzie mu to przeszkadzało. Nie wiedział, co miała na myśli, ale wątpił aby było to cokolwiek dobrego, a teraz przez okno obserwował, jak Harry wysiada z czarnego SUV-a z kapturem szarej kurtki naciągniętym z powodu deszczu i podąża za swoim Dozorcą. Zza zasłony widział, że chłopak skulił się, kiedy wysoki mężczyzna o trupiej twarzy złapał go za ramię, szarpnięciem zbliżając do siebie, żeby syknąć mu coś do ucha. Harry skinął głową i zagryzł wargi, a w jego oczach zalśniły łzy.

Ostry dźwięk dzwonka odbił się echem po przedpokoju, więc Louis poszedł otworzyć. Zaczekał, aż Dozorca zniknie, po czym odwrócił się w kierunku Harry’ego, który stał niepewnie z rękoma za plecami i wzrokiem wbitym w podłogę.

- Cześć, Harry Stylesie.

Na dźwięk tych słów głowa chłopaka podskoczyła i nakierował on pełne niedowierzania spojrzenie na Louisa, który przytaknął.

- Jesteś Harrym Stylesem z Holmes Chapel w Cheshire, synem Anne i Robina Twistów i młodszym bratem Gemmy Styles. Uczęszczałeś do liceum ogólnokształcącego w Holmes Chapel, a w wieku szesnastu lat zostałeś uprowadzony w czasie powrotu z domu przyjaciela.

- N-nie używałem tego imienia od lat… niemal zapomniałem. – Na twarzy Harry’ego pojawił się głęboki smutek. Louis podbiegł, żeby przytulić zanoszącego się płaczem chłopaka. – N-nie poddawałem się, walczyłem… Ale było ich dwóch i byli silniejsi…

- Cii, wiem o tym, Harry. To nie była twoja wina.

- Powiedziałeś komuś? Proszę, Lou, proszę nie mów nikomu! Będę miał ogromne problemy! Proszę, Lou, oni mnie zabiją! Porwą moją siostrę i zrobią z niej dziwkę, jak ze mnie. Strasznie się boję!

- Cichutko, już dobrze… Nikomu o niczym nie powiedziałem. – Jeszcze. Gdyby tylko udało mu się namówić chłopaka do opowiedzenia mu swojej historii, gdyby tylko uwierzył, że Louis uwolni go z tego koszmaru… Głaszcząc Harry’ego po plecach, Louis złapał za bawełniany brzeg jego kurtki i podciągnął ją do góry… odsłaniając długą, cienką, czerwoną pręgę. Miał przeczucie, że na ciele Harry’ego mogło być ich więcej i wpadł mu do głowy pomysł. – Chodź. – Złapał go za ramię i pociągnął schodami na górę, ignorując protesty.

W sypialni poprowadził go do wysokiego lustra, ustawiając twarzą do lśniącej tafli.

- Zdejmij kurtkę.

Harry spojrzał na niego ze zdezorientowaniu, zagryzając łzy.

- Co? Nie!

- Więc sam to zrobię. – Rozpiął suwak, zsuwając nakrycie z ramion chłopaka i odrzucając je na ziemię. Potem rozpiął guziki koszuli w kratę, która poszybowała za kurtką, a po niej Louis ściągnął mu przez głowę biały t-shirt, nie zważając na protesty. Przeszedł do spodni…

- Jezu, Lou! Przestań! Proszę, nie rób tego!

Każda utracona warstwa ubrań odkrywała nową porcję siniaków, rozcięć lub pręg. Skończywszy, Louis odsunął się, ledwo oddychając z przerażenia.

Harry skulił się pod jego spojrzeniem, odwracając plecami i zwieszając głowę ze wstydem, objąwszy się ramionami w pasie. Kremowobiałą skórę jego ud, pośladków, pleców i ramion pokrywała sieć soczystych, granatowo-czarnych siniaków oraz długich i zaczerwienionych pręg, przypominających ślady pazurów. Razem tworzyły na jego ciele mapę okrucieństwa i przemocy.

- Jezu Chryste. – Louis złapał go, obracając trzęsące się ciało, żeby rany odbiły się w lustrze. – Spójrz! Zobacz, co ci zrobili! POPATRZ! – Przez chwilę Harry tylko stał, potrząsając głową… a potem zerknął ze strachem przez ramię. Jego oczy zrobiły się wielkie jak spodki.

- Pan Cowell kazał mnie wychłostać… Mój p-pan powiedział, że zasłużyłem…

- A niby co, u licha, zrobiłeś, żeby zasłużyć na coś takiego?!

- Odmówiłem – dobiegł ledwo słyszalny szept.

- Komu odmówiłeś?

- Tamtym klientom. Chcieli mnie zerżnąć… jednocześnie. Nie chciałem, bo bolało. Odmówiłem i kazałem im przestać. Dziwki nie mają prawa odmawiać.

Louis wziął go pod brodę, żeby móc spojrzeć w te cudowne oczy.

- Nie widzisz, jakie to pojebane? Nie zasłużyłeś na to… Nie zasłużyłeś na to wszystko, co cię spotkało.

Harry rozsypał się pod naporem jego ciepłych słów. Złapał się za włosy i wydał z siebie ryk pełen bólu. Kiedy ugięły się pod nim kolana, Louis był tam, by go złapać, obniżając delikatnie na podłogę, podczas gdy potok słów pomieszanych ze zdławionym łkaniem zalał pomieszczenie.

- Nie zniosę tego dłużej! Nie zniosę! Przez nich mój… mój przyjaciel odebrał sobie życie… Znalazłem go… rozorał sobie ramiona aż krew trysnęła na ściany. Chciałbym być na jego miejscu! Chciałbym m-mieć jaja, żeby zrobić to, co on, ponieważ dłużej tego nie zniosę!

Ta desperacja i mroczne myśli Harry’ego były niszczycielskie.

- Dlatego proszę, Harry błagam cię, proszę pozwól mi sobie pomóc!

- Nie! Nie, bo inaczej zabije wszystkich, których kocham. LOUIS PROSZĘ! NIC NIE MÓW! – krzyknął desperacko.

- Już dobrze, dobrze. Cii.- Louis wiedział, że to nie miało sensu, że Klatka dla Ptaków zbyt mocno więziła Harry’ego. Musiał wymyślić inny sposób. Trzymał go mocno, gdy chłopak płakał mu w ramionach, czekając na koniec łez. – Ale chcę przynajmniej, żebyś powiedział mi prawdę. Opowiedz mi swoją historię.

Harry usiadł na piętach, wycierając łzy ręką.

- Okej… ale nie dzisiaj. Dzisiaj mógłbyś… czy mógłbyś po prostu się mną zaopiekować? Proszę? Czuję, jakbym tonął…

Prośba ta swoim smutkiem łamała mu serce. Louis przytaknął, uśmiechając się pomimo własnych łez.

- Nie dam ci utonąć.

Później, pod prysznicem, woda w brodziku barwiła się na czerwono, gdy Louis ścierał zakrzepłą krew ze skóry Harry’ego, szeptając mu do ucha błahostki, a strumienie cieczy mieszały się z ich łzami.

- Kocham cię… wszystko będzie dobrze… będzie dobrze… Kocham cię… kocham cię… kocham cię…

Kiedy Harry był czysty, Louis wytarł go delikatnie i zaprowadził do łóżka, kładąc na chłodnej pościeli i przystępując do opatrzenia jego ran i siniaków antyseptykiem, który przyniósł z szafki w łazience. Pocałował każde rozcięcie i zasinienie, a Harry drżał pod dotykiem jego ust. Później Louis zgasił światła i nakrył ich obu kołdrą. Przytuliwszy Harry’ego od tyłu, położył mu rękę na ramieniu i wyszeptał mu do ucha:

- Już dobrze. Tutaj jesteś bezpieczny.

- Tamtego dnia poznałem twoją dziewczynę.

- Wiem. Już jej tu nie ma.

- Przykro mi.

- Niepotrzebnie. Nigdy nie pokochałbym jej tak, jak kocham ciebie.

- Kochanie jej byłoby prostsze.

Louis westchnął, całując czule posiniaczony bark.

- Nie uważam, żeby prawdziwa miłość miała być prosta. Myślę, że prawdziwa miłość to bycie gotowym na poświęcenie, bycie gotowym by stawić czoła ciemności bez względu na to, jak nieprzenikniona ta ciemność się stanie. Bo nieważne, jak ciężko będzie kochać tę osobę, nic nie będzie trudniejsze niż nie móc jej kochać w ogóle. Byłem tchórzem, zanim cię poznałem. Żyłem pod dyktando innych. Teraz odwróciłbym się od tych osób bez mrugnięcia okiem, nie zważając na to, czy mnie znienawidzą albo co mi za to zrobią. Pokonałbym dla ciebie lwy.

Harry obrócił się, żeby na niego spojrzeć, a zielone oczy zamigotały niczym rzadkie brylanty w świetle księżyca, które wpadało przez okno.        

- Naprawdę? – W jego głosie czaiło się zwątpienie, jakby nie uważał się za godnego takiego oddania… takiej miłości.

- Absolutnie.

Harry uśmiechnął się i było idealnie. Zbliżył się i pocałował Louisa z oddaniem godnym pielgrzyma zmierzającego do Ziemi Świętej, a jego słone łzy kapały pomiędzy ich złączone wargi. Potem sięgnął po jego rękę, żeby położyć ją sobie na piersi. Louis poczuł pod opuszkami palców bicie serca.

- Czuję ich wszystkich na sobie… Chcę czuć tylko ciebie. Męczy mnie bycie przedmiotem do ruchania… chcę się dowiedzieć, czy jest w tym coś więcej.

Louis skinął głową i popchnął go płasko na poduszki. Każdy dotyk, każdy pocałunek był jak dotknięcie piórkiem: delikatny, mający za zadanie wykreślić wspomnienia o schadzkach, które bez wątpienia wciąż nawiedzały chłopaka we snach. Kochał się z Harrym jakby wciąż był on niepokalany, niewinny, święty. Poruszał się powoli i z pełnym szacunkiem, jednocześnie będąc kochankiem i uzdrowicielem, gdy docierał do głębin jego bólu i zacałowywał z niego blizny.

***

Następnego dnia siedział przy kuchennym stole, obracając w dłoniach komórkę i czując się jak Judasz. Harry usiadł naprzeciwko i oparł łokcie na blacie; popijał herbatę, z ciekawością zerkając na szatyna ponad brzegiem kubka.

- Coś się stało?

- Och, nic takiego – skłamał tamten bez zastanowienia. – Tylko jakieś maile z pracy. – Odłożył telefon na blat pomiędzy nimi i podniósł własny kubek. – Wczoraj mi coś obiecałeś. Chcę teraz usłyszeć twoją historię.

Harry odwrócił wzrok, przygryzając wargę, na powrót nieuchwytny.

- Nie wiem, od czego zacząć.

- Najlepiej od początku. Kiedy cię uprowadzili, jak dokładnie to się stało?

- No cóż, kojarzysz szkolny zespół, o którym ci mówiłem? Mieliśmy próbę w domu mojego najlepszego przyjaciela Willa i kiedy później wracałem do domu, zaczęło padać, więc zatrzymałem się, żeby wysłać wiadomość do Gemmy, czy nie mogłaby po mnie przyjechać. Widzisz, nasza mama zostawiła jej samochód. Wyskoczyli zza moich pleców, odurzyli mnie… Kiedy się obudziłem, znajdowałem się na pace vana. Był tam również mój przyjaciel Zayn… porwali nas tej samej nocy. Tak właśnie działają… jadą w wybraną okolicę, biorą kilku za jednym zamachem, potem odczekują parę miesięcy… różni się czas i miejsce, więc porwania nie są ze sobą łączone… Czasem jeżdżą nawet do Szkocji i Walii.

- A więc… jeżdżą w kółko, dopóki nie zobaczą jakiegoś dzieciaka?

- Nie… to jest bardziej zorganizowane. Pan Cowell ma grupę komputerowych świrów, mówimy na nich Drużyna Techniczna, którzy włamują się do szkolnych baz danych i wyszukują zdjęcia dzieci, które w ich mniemaniu spodobają się Panu Cowellowi. Wysyłają mu fotki, a on decyduje kogo chce. Potem wysyła Dozorców, żeby wyśledzili ich i porwali.

- O kurwa, rzeczywiście jest w tym plan.

- Nawet sobie nie wyobrażasz.

- A po tym, jak cię porwali… co się wtedy stało?

Harry nerwowo napił się herbaty. Kiedy spojrzał na Louisa, zdawał się coś kalkulować w myślach.

- Ile tak naprawdę chcesz usłyszeć?

- Wszystko.

- Uh, dobrze… - Wtedy opowiedział Louisowi ze szczegółami, jak zlicytowano jego dziewictwo na oczach skandującego tłumu, o treningach z Caroline i Benem, pierwszym kliencie, swojej drodze do stania się Brudnym Harrym. Przez cały czas Louis starał się utrzymać beznamiętny wyraz twarzy, gdy tak naprawdę do oczu cisnęły mu się łzy. Skończywszy historię, Harry zwiesił głowę, zawstydzony.

- Powiedział, że co się stanie, gdy komuś powiesz albo spróbujesz uciec?

- Zabiją mnie i w tej kwestii nie pan Cowell kłamał. Niedawno przydzielono mnie do nowego Dozorcy… - Zaczął opowiadać o Jacku. Trząsł się na całym ciele i płakał rzewnymi łzami, gdy opisywał swoje ubezwłasnowolnienie i tortury, którym poddawał go Jack. – Myślę, że Pan Cowel nie wie, co on mi robi… to są jakby jego prywatne perwersje… ale nigdy nie doniosę, bo wtedy Jack by się dowiedział i byłoby tylko gorzej.

- I nikt nigdy nie próbował uciec?

Harry przytaknął, przecierając sobie twarz rękawem.

- Tak, ale zawsze ich łapano i przywożono z powrotem. Na naszych oczach Cowell prał ich na kwaśnie jabłko na scenie… Ale i tak nie da się uciec.

- Dlaczego?

- Dozorcy wszędzie z nami chodzą, jesteśmy przykuwani do łóżek i kneblowani na noc. Pamiętasz bransoletkę, którą nosiłem kiedy zabrałeś mnie na weekend do Doncaster? O której powiedziałeś, że wygląda jak elektroniczna czujka? – Louis przytaknął. – Właśnie tym była, żeby mógł mnie znaleźć, gdybym spróbował uciec… Nie żebym próbował. Zna mój adres domowy. Gdybym tam uciekł, pojechałby za mną… I zabiłby moją rodzinę. Ma… ma zdjęcia mojej siostry Gemmy. Jeśli będę dla niego niedobry, porwie również ją. Kocham moją siostrę, Louis… Wolałbym jej nigdy więcej nie zobaczyć, niż patrzeć, jak robią z niej dziwkę w Klatce dla Ptaków.

Louis pokiwał głową. Jego żołądek zawiązał się w supeł, czuł zawroty głowy… Ale nie mógł dać po sobie poznać, że jest w szoku, aby Harry niczego nie zauważył i nie zamknął się w sobie.

- Harry… Ile osób tam jest?

Harry musiał się zastanowić.

- Od dwustu pięćdziesięciu do trzystu mężczyzn i kobiet. Lubi sprowadzać produkty gdy są w wieku około siedemnastu lat… Ja byłem eksperymentem…

- I jak długo was trzyma?

Harry wzruszył ramionami, a w jego oczach czaił się strach.

- Nie ma produktów powyżej dwudziestego szóstego roku życia. Kiedy tylko zaczyna uważać, że jesteś zbyt stary, następuje twój koniec. Mamy tygodniowe progi do wyrobienia. Jeśli przestajesz przynosić zysk, nie wyrabiasz progów, wtedy Pan Cowell sprawia, że znikasz…

- Muszę zarabiać… Musisz wyrobić próg.

- Dokładnie tak. Ale nie możesz nikomu powiedzieć, Louis! Proszę! On mnie zabije! Ciebie też mógłby! Jeśli chcesz mi pomóc, to cały czas mnie wynajmuj! Bezpieczny jestem tylko przy tobie. – Harry znowu zaczynał się nakręcać; wzrok zaszedł mu łzami, ciałem wstrząsały drgawki. Rozlał herbatę, więc odstawił kubek na stół. – Kurwa. Przepraszam! – Zerwał się, żeby chwycić za ścierkę i zaczął nerwowo wycierać.

- Ciii, nic się nie stało! Harry, nie przejmuj się. – Louis poderwał się razem z nim, łapiąc chłopaka i obejmując go ramionami. – Cii, to tylko trochę rozlanej herbaty. Czy oni cię biją za rozlewanie napojów?

Harry wzruszył ramionami.

- Biją mnie za wiele rzeczy. Widzisz, jestem zły i wyzywający… Pyskuję i za to należy mi się kara.

Sposób, w jaki to powiedział, to całkowite przekonanie co do prawdziwości słów, stawiało włoski na karku. Tak jakby powtarzano mu je wystarczająco często, by uwierzył, że tak jest.

- O nie, Harry, nie… - poprawił go Louis. – Nie, Harry, nie jesteś zły…

I wtedy rozległ się dzwonek u drzwi.

Obaj spojrzeli w tamtym kierunku, a potem na siebie nawzajem.

- Mówię poważnie, Louis. Ani słowa… Po prostu mnie wynajmuj.

- Dobrze – skłamał. – Obiecuję.

Przekazanie Harry’ego w ręce tego potwornego mężczyzny było prawdopodobnie najcięższą rzeczą, jaką Louis kiedykolwiek zrobił, ale pocieszał się myślą, że już wkrótce wszystko się skończy… Że już niedługo wyciągnie go stamtąd. Podniósł telefon ze stołu, klikając w ikonę plików głosowych i wybierając zapisane nagranie. Pomieszczenie wypełniło się głębokim głosem Harry’ego…

- No cóż, kojarzysz szkolny zespół…

Louis uśmiechnął się. Udało mu się wszystko nagrać. Tak, okłamał Harry’ego… ale dzięki temu wyciągnie jego i wszystkie inne produkty z tego piekła.

To dzieje się po kolacji.

Harry zabiera jego talerz do kuchni, zostawiając go na kanapie.  

Za moment zacznie się ich niedzielny film, mimo, że Louis zdaje sobie sprawę, że Harry prawdopodobnie powinien iść niedługo do łóżka. Chłopiec wraca do salonu, wspinając się na kanapę i od razu usadawiając się na jego kolanach.  

Louis uśmiecha się, jak Harry przekłada nogę przez jego biodra, owijając palce wokół jego nadgarstków i ciągnąc je do swoich pleców. Prowadzi je w dół do pupy, uśmiechając się kiedy jego dłonie znajdują cel.  

- Proszę chce poczuć się miło – mówi cichutko.

Louis kiwa głową, ściskając krzywiznę tyłka chłopca i pochylając się powoli.  

Dociska usta do tych Harry'ego delikatnie, nie rozchylając ust, ale napierając lekko. Harry szarpie za jego sweter, zwijając materiał w pięściach. Louis chce jęknąć, ale powstrzymuje się i wbija palce w tyłek Harry'ego.  

Odsuwa się i wciska paznokcie, spoglądając w dół na Harry'ego. - Chcesz pójść do pokoju Tatusia?  

Harry kiwa głową i zeskakuje z jego kolan. Louis sięga po jego rękę i jego synek wsuwa palce między te Louisa, pozwalając mu zaprowadzić się na górę. Mężczyzna przebiega palcem wzdłuż linii kciuka Harry'ego, po miękkiej skórze. Chłopiec wtula się w jego bok, jego ramie szturcha łokieć wyższego.  

Zaprowadza go do swojej sypialni, puszczając jego dłoń, siadając na środku swojego materaca. Uśmiecha się do niego i Harry oddaje uśmiech.  

Idzie do łazienki, przeszukując swoje szafki nim nie znajduje lubrykantu, po czym wyjmuje dodatkowo prezerwatywę z pudełka.

Jak wraca do pokoju, Harry już siedzi na łóżku z skrzyżowanymi nogami i dołeczkami na wierzchu. Staje przy krawędzi łóżka, odkładając prezerwatywę i tubkę na stoliku nocnym.  

- Jesteś pewny Harry? Naprawdę tego chcesz?

- Co masz na myśli Tatusiu? - Harry pyta, podsuwając się do Louisa.

- To dosyć poważna sprawa Harry. Jestem twoim ojcem a ty tylko małym chłopczykiem.

- Ale jestem duży Tatusiu! - Harry odpowiada szczęśliwe, zaczynając przybliżać się do niego na kolanach.

- Wiem skarbie, jesteś moim dużym chłopcem. Chcę żebyś po prostu powiedział mi że tego chcesz a nie że to tylko ja. Chce być stuprocentowo pewny; jeśli ty nie jesteś to możemy o tym zapomnieć a ty zrobisz to kiedyś z kimś kto nie jest twoim tatą i kiedy będziesz o wiele starszy – Louis wzdycha, uśmiechając się jak Harry pochyla się by chwycić jego dłoń.

- Jestem super pewny Tatusiu; kocham cię bardziej niż kogokolwiek innego na całym świecie. - odpowiada, pochylając się po czym przyciskając swoje usta do tych Louisa.

Louis sięga do niego, układając dłonie na wąskich biodrach chłopca, kiedy ten przelotnie całuje go w wargi. Masuje kciukami jego skórę; pocierając powolnie kość jego biodra, jak Harry przybliża się i owija ramiona wokół jego barków, z ustami miękkimi i niepewnymi.

Odsuwa się, uśmiechając się do niego.  

- Dobrze kochanie, możesz się położyć dla mnie na brzuchu?

   Harry kiwa głową, odsuwając się i przekręcając przed rzuceniem się na brzuch, opierając policzek na jednej z poduszek  Louisa i uśmiechając się do niego.  

- Znowu będziesz mnie całował, Tatusiu? - pyta jak mężczyzna zaczyna głaskać jego plecy, od ramiona do lędźwi.

- Nie dzisiaj, słońce. Myślałem o czymś innym, jeśli mi pozwolisz.

Harry spogląda na niego, jak Louis poprawia trochę pozycję chłopca, kiwając głową i wyszczerzając się. - Oczywiście Tatusiu ufam ci.  

Kiwa głową, sięgając po lubrykant przed ustawieniem się za nim i oparciem dłoni na tyle jego kolan.  

- Możesz rozłożyć dla mnie nóżki kochanie? - pyta. Harry natychmiast się słucha.

Podsuwa się, kładąc dłoń delikatnie na tyłku chłopca, gładząc ją po krzywiźnie, kiedy Harry wierci się by móc patrzeć na Louisa. Mężczyzna wsuwa palce pod jego spodnie od piżamy, ściągając je w dół, na tyle, że tylko jego pupa jest na wierzchu a gumka spodni i bielizny wbija się w miejsce gdzie uda spotykają pośladki, naprężając jego skórę.  

Przebiega palcami po niej, Harry zerka na niego ssąc dolną wargę. Spotyka jego spojrzenie, wsuwając palce w rowek Harry'ego i uśmiechając się. Chłopak wypuszcza raz powietrze, uchylając podbródek do dołu.  

   Rozszerza jego pośladki, przebiegając kciukiem po jego dziurce. Czuje się jakby nie dotykał go miesiącami lub nawet latami, a co dopiero jeden dzień. Jest tak idealna jak pamiętał. Przeciąga kciukiem w dół, wyciągając z Harry'ego westchnięcie.  

Odsuwa dłoń, sięgając po lubrykant i otwierając zatyczkę. Nawilża swoje palce, upewniając się, że są całkowicie pokryte. Kiedy kończy, znowu rozszerza jego pośladki i wyciska małą porcję między nie, obserwując jak płyn spływa po jego odbycie. Harry sapie a jego dziurka widocznie zacieśnia się kiedy jego palce zaciskają się na pościeli.  

- Co to? - puszczy, Louis zatapia palce w jego rowku, łapiąc kilka kropel by wetrzeć je w jego dziurkę.

   Wsuwa czubek palca do środka, ciało Harry'ego napina się lekko. Wciera lubrykant wewnątrz i w około. Harry skomle.  

- Wszystko dobrze kochanie? - Louis pyta, drażniąc jego dziurkę, wyczekując momentu aż wśliźnie palce do środka.

Harry kiwa głową i Louis uśmiecha się, powoli zaczynając wciskać środkowy palec w ciasnotę tyłka Harry'ego. Chłopiec znowu sapie, jego ciało zaciska się wokół Louisa. Mężczyzna sięga by potrzeć jego plecy, wsuwając palce pod jego bluzkę.  

- Rozluźnij się skarbie, będzie przyjemniej jeśli się rozluźnisz.

Harry kiwa głową, zatapiając zęby w swojej wardze, jak Louis wykręca lekko palec, nie zanurzony nawet do drugiej kostki. Wyciąga go przed ponownym włożeniem. Harry przylega do niego ciasno, kiedy wbija się do knykcia.

   - Jakie to uczucie? Nadal jest dobrze? - Louis pyta, jego dłoń pociera plecy Harry'ego, żeby go uspokoić.

Młodszy kiwa głową – Jest w porządku, po prostu dziwnie.  

Louis przytakuje i pochyla się by pocałować bladość jego pupy, jego skóra jest taka miękka i gładka pod jego wargami. - Myślisz, że mogę dodać kolejnego? - pyta.  

Harry kiwa głową nerwowo, jego oczy zamykają się jak Louis wierci palcem jeszcze trochę. Zgina go, próbując naprzeć na jedwabne ścianki Harry'ego, próbuj trochę je rozluźnić. Wyciąga palca i przebiega dwoma po bałaganie lubrykantu na skórze chłopca, na nowo je nawilżając.  

Przykłada je do dziurki, tańcząc nimi wokół obręczy póki jego mięśnie nie odpuszczą i Louis może wsunąć czubki obydwu swoich palców. Harry napina się, zaciskając oczy. Louis powoli dochodzi do połowy, jego synek oddycha ciężko.  

- Wszystko dobrze? Jak się czujesz, powiedz Tatusiowi. Możemy przestać jeśli ci się nie podoba.

- Jest w porządku Tatusiu, Po prostu trochę piecze. Trochę dziwne, ale pupa nie boli. Po prostu trochę szczypie, ale będzie dobrze - Harry odpowiada, otwierając oczy by zerknąć na Louisa.

- Jesteś pewny, moje miłości? Chce, żebyś czuł się dobrze. - mówi, przygryzając dolną wargę.

   Harry przytakuje, znowu przymykając oczy i wypychając tyłek w stronę Louisa. Mężczyzna kiwa głową, załapując wskazówkę. Powoli wsuwa resztę, gładząc ścianki chłopca, nim nie rozszerza palców, by później je skrzyżować. Kiedy jego palce mają trochę miejsca na oddech, szturcha nimi w około, szukając specjalnego guzka w jego ciele.

Harry jęczy, głośno i długo, kiedy Louis go znajduje, jego palce zaciskają swój chwyt jak Louis powoli gładzi to miejsce. Harry sapie, kiedy mężczyzna naciska na niego, a jego tyłek wygina się do tyłu.  

- Kochanie, myślę, że potrzebujesz kolejnego. Wytrzymasz? - całuje jego lędźwie, mrucząc w jego skórę.

   Harry kiwa głową, mrugając powoli jak jego biodra próbują się zdecydować między wciśnięciem się w materac a w palce Louisa. Wie, że musi niedługo zmienić jego pozycje, zdając sobie sprawę, że Harry dojdzie od tarcia na swoim penisie, jeśli będzie ocierał się o materac.  

Wysuwa swoje palce, sięgając po lubrykant i polewając je jeszcze raz na wszelki wypadek. Wolałby, żeby Harry był mokry i brudny niż zbyt suchy. Nawilża je na tyle, że płyn spływa w dół jego dłoni, prawie do nadgarstka, po czym ustawia je przy tyłku Harry'ego, rozszerzając jego pośladki drugą dłonią by móc popatrzeć.  

Przystawia opuszki do pięknej małej dziurki Harry'ego, zwijając je razem by nie były takie szerokie, nim nie wsuwa ich do środka. Harry szlocha, Louis porusza się powoli. Jego dziurka zrobiła się już lekko czerwona wokół jego palców. Czuje podryg w swoich spodniach, kiedy obserwuje jak tyłek Harry'ego połyka jego palce, biorąc je do środka.  

- Piecze za mocno? - pyta cicho, zatrzymując się kiedy jest całkowicie wewnątrz chłopca.

Harry kręci głową z lekko zaróżowionymi policzkami – Trochę boli, ale wszystko okej. Jest miło.

   Louis mruczy, wysuwając je powoli i wkładając z powrotem do środka ciutke szybciej. Rozkłada delikatnie palce, by były bardziej obok siebie i rozciągały Harry'ego trochę mocniej. Środkowym palcem napiera w górę, a resztą w dół.  

Harry skomli, dociskając biodra do materaca i wijąc się w pościelach. Louis rozluźnia palce, luźno naciskając na ścianki, nim nie wraca do poszukiwania jego prostaty. Naciska na guzek jednym palcem, pozostałymi dwoma rozwierając go w innych kierunkach. Harry jęczy.  

   - Okej, myślisz, że jesteś gotowy? - Louis pyta, wyciągając palce i wycierając je w spodnie Harry'ego.

Chłopiec spogląda na niego i uśmiecha się – Ale na co Tatusiu?  

- Cóż. - zaczyna, przebiegając palcami po pośladkach Harry'ego – Tatuś miał nadzieję, że pozwolisz mu włożyć swojego siusiaczka w twoją pupkę.

- Co? - Harry pyta się, przekręcając się by usiąść i powoli odwraca się do Louisa.

Mężczyzna przysuwa się do niego, jego penis pulsuje w jego spodniach. Kładzie dłoń na udzie Harry'ego uśmiechając się do niego jak zauważa małą wypukłość w jego piżamce, z tyłkiem nadal na wierzchu.  

- Miałem nadzieję, że pozwolisz Tatusiowi włożyć swojego penisa w twoją pupę, by mógł sprawić ci przyjemność.

Harry unosi kąciki ust, kiwając głową, jak Louis przybliża się do niego. - No dobrze Tatusiu.  

- Możesz zdjąć swoje ubrania? Chce zobaczyć twoje małe ciało. - odpowiada cicho, pocierając kolano chłopca kciukiem.

Harry kiwa głową i zaczyna rozpinać guziki swojej koszulki, ukazując przebłyski swojej białej piersi. Louis ściska jego kolana, jak Harry zrzuca bluzkę z ramion i ciągnie za gumkę swoich spodni. Zsuwa je w dół ud, zatrzymując się przy kolanach jak zauważa stan swoich narządów.  

- Tatusiu! Coś mi się stało – mówi, natychmiast zapominając o rozbieraniu się i sięga dłonią do swojego krocza.

Kładzie dłoń na swoim penisie i jęczy, jego ramiona opadają i drżący jęk uchodzi z jego ust. Louis obserwuje go, pochylając się jak Harry znowu przykłada do siebie dłoń i piszczy.  

- Tatusiu, co się dzieje? - pyta, dociskając rękę i dysząc lekko.

   - To nic strasznego kochanie, tak się po prostu staje, kiedy coś lubisz – Louis odpowiada delikatnym głosem, chcąc jedynie strzepnąć dłoń  Harry'ego by móc mu się dobrze przyjrzeć.

Harry przytakuje i przygryza wargę, dociskając mocno dłoń i zaciskając uda. Louis zasysa wnętrze swojego policzka, obserwując jak Harry się dotyka. Sięga do jego nadgarstka, odrywając jego dłoń z siebie, mimo że Harry próbuje zwalczyć jego uchwyt.  

- Możesz się nie dotykać kochanie? Możesz trzymać rączki przy sobie dla Tatusia?

Chłopiec wydyma wargi ale przytakuje, po czym spuszcza wzrok i zauważa, że jego piżama jest nadal wokół jego kolan. Ściąga ją szybko przed usiądnięciem prosto, z malutkim penisem stojącym sztywno. Louis niemalże się ślini.

Wstaje, ściągając z siebie sweter i rzucając go na podłogę, przed rozpięciem guzika swoich spodni i wyswobodzeniem się z nich. Harry przygląda mu się ostrożnie, jedną dłoń trzymając wysoko na swoim udzie, gotowy chwycić swojego penisa w każdej chwili.  

Louis spogląda na nią dosadnie, by Harry przeniósł ją gdzie indziej, jego jasne oczy są wwiercone w miejsce gdzie mężczyzna bawi się gumką swojej bielizny i ściąga ją w dół swoich ud.  

- Tatusiu, myślę, że twój siusiaczek jest za duży na moją pupę – Harry mówi, żując swoją dolną wargę. Louis zauważa delikatny podskok jego penisa.

   - Nie martw się, będzie dobrze. - odpowiada mu, zmierzając do stolika nocnego by chwycić prezerwatywę. Otwiera ją, wyjmując palcami krążek i przystawiając go do swojej główki. Przygryza wargę na uczucie dłoni na swoim penisie. Nasuwa ją na swoją długość, krzywiąc się jak lateks pokrywa jego skórę. Zawsze nienawidził uczucia prezerwatywy na sobie.

Siada na łóżku z udem dociśniętym do Harry'ego. Sięga po lubrykant, wyciskając trochę na dłoń i rozcierając po swojej długości. Harry patrzy na niego szerokimi oczami i mężczyzna widzi nerwy w nich wypisane.  

   Odsuwa się, układając się z głową na poduszkach i penisem leżącym na brzuchu. Chwyta lubrykant, kładąc go obok siebie, nim nie łapie swojego kutasa w dłoń.  

- Możesz usiąść na moim brzuchu, skarbie? - pyta, przeciągając pięścią po swojej długości, namaczając go.

Harry kiwa głową, poruszając się by ustawić jedno kolano po jednej stronie talii Louisa i przekładając nogę na drugą stronę, tak, że jego pupa siedzi dokładnie na pępku mężczyzny. Dłonie Louisa idą do bioder chłopca, trzymając je delikatnie.  

- Poproszę cię, żebyś usiadł na kutasie Tatusia, dobrze kochanie? Chce, żebyś poruszał się w swoim własnym tempie. Tyle ile ci trzeba by włożyć go całego. - mówi cicho, pocierając kółeczka na jego kościach biodrowych.

   Harry kiwa głową i Louis sięga za niego, chwytając swój trzon i ustawiając go prosto do sufitu. Harry odwraca się jak czuje coś śliskiego przy swoich plecach, z dłońmi na piersi Louisa.  

- Może stań na stopach i zegnij kolana, może tak będzie łatwiej, dobrze kochanie? - Louis uśmiecha się, łapiąc wzrok Harry'ego.

Chłopiec przytakuje, odpychając się od piersi Louisa i odchylając się by stanąć na nogi, penis Louisa prześlizguje się po plecach chłopaka na co jęczy. Harry chybocze się trochę jak kuca nad jego brzuchem. Louis trzyma stabilnie swojego penisa jedną dłonią a drugą popycha brzuch Harry'ego by odsunął się do tyłu, tak by jego tyłek wisiał tuż nad jego główką. Mężczyzna kiwa głową, łapiąc biodro chłopca, jak ten kładzie małe dłonie na jego brzuchu.  

- Kiedy będziesz gotowy. - wzdycha, jego wzrok skupia się na miejscu gdzie Harry obniża się, a czubek Louisa przystawia się do jego wejścia.

Chłopiec przygryza wargę, odsuwając dłoń Louisa ze swojego biodra, zamiast tego splatając razem ich palce, jak zaciska oczy i opuszcza się jeszcze trochę.  

Główka Louisa nie jest ogromna, sama w sobie, ale też nie wślizguje się bezproblemowo. Harry gryzie swoją wargę, napierając bardziej kiedy Louis również trochę się unosi. Prawdopodobnie osuwa się trochę za mocno, sprawiając, że nie tylko wsuwa się jego główka, ale też pierwsza dwa cale, na co sapie, natychmiast się podrywając. Louis ściska jego dłoń, chcąc jedynie po prostu się w niego wbić.  

- Tatusiu, to boli. - Chłopiec skomle, również ściskając jego palce, ale i tak zostając na kutasie Louisa.

   Mężczyzna kiwa głową, przebiegając kciukiem po kostkach Harry'ego i uśmiechając się do niego – Możemy przerwać jeśli chcesz, ale obiecuje, że będzie lepiej.  

Harry przytakuje, z uchylonymi ustami i czerwonymi policzkami. Bierze głęboki wdech i osuwa się lekko w dół, biorąc więcej Louisa. Mężczyzna przygryza swój język, czując jak Harry zaciska się wokół niego, gorący i ciasny, doprowadzając go do szału.  

Spogląda na chłopca, przyglądając się jego zamkniętym oczom i czerwonym ustom, nim nie odwraca wzroku do miejsca gdzie powoli wbija się w Harry'ego. Jego synek wygląda na takiego maleńkiego, skulony i dociśnięty do niego, z sutkami napiętymi i zarumienioną piersią. Louis nigdy nie czuł się większy niż w chwili w której wbija się w Harry'ego.  

Chłopiec porusza się powoli póki w końcu jego tyłek nie usadawia się przy biodrach Louisa, ciepły i gładki. Mężczyzna prawie się trzęsie z żądzy wypieprzenia go. Harry się nie rusza, jedynie ustawia kolana tak, że jego łydki dociskają się do bioder Louisa. Starszy wyciąga swoją rękę spod tyłka Harry'ego, kładąc ją na jego kolenie i pocierając kość kciukiem.  

- Wszystko dobrze, słońce? - pyta, dostając skinięcie w odpowiedzi.

- Jest naprawdę duży, Tatusiu. Czuję się pełny. - Harry mówi, nadal ściskając palce Louisa.

- Po prostu oddychaj aż przestanie bolec, okej?

Harry kiwa głową, nie ruszając się i oddychając powoli z zamkniętymi oczami. Louis głaszcze jego kolano, trzymając jego dłoń, aż Harry powoli nie otwiera oczu i przytakuje.  

- Poruszaj się tak wolno jak potrzebujesz – mówi mu cicho, zgrzytając zębami i zwalczając jęk jak Harry znowu skina i powoli się unosi.

Dochodzi do momentu w którym tylko główka jest wewnątrz niego po czym opuszcza się powoli, z brwiami zmarszczonymi w skupieniu. Louis obserwuje jak jego kutas znika w tyłku Harry'ego. Chłopiec powtarza ruch, tym razem trochę szybciej przed gwałtownym opadnięciem na niego.  

- Tatusiu, już tak nie boli – wydusza, poruszając się jeszcze szybciej niż wcześniej.

Louis jęczy, zamykając oczy na to uczucie przed ponownym skupieniem wzroku na miejscu gdzie jego penis wślizguje się w jego synka.  

   - Chcesz, żebym przejął już kontrolę skarbię? - pyta, próbując utrzymać głos na równi jak chłopiec zaciska się wokół niego.

Harry przytakuje, jego włosy trzepoczą wokół jego oczy. Louis wysuwa się z niego z stęknięciem, dostając cichutkie jęknięcie z Harry'ego. Podciąga się do góry, przekręcając się jak Harry klęka, przyglądając mu się. Louis klepie łóżko, czekając aż Harry się położy. Chłopiec układa się na swoim miejscu, z włosami rozproszonymi po całej poduszce.  

Louis siada przed nim, rozkładając jego kolana przed wczołganiem się między jego uda. Spogląda na niego, posyłając mu mały uśmiech i pochylając się by pocałować miejsce tuż nad jego pępkiem nim nie podsuwa się w górę jego ciała i opiera swój ciężar na przedramionach po obu stronach jego ciała.  

Sięga między nich, biorąc siebie w dłoń i ustawiając prosto, na ślepo szukając wejścia Harry'ego. Chłopiec powija swoje biodra, próbując jakoś pomóc nim Louis nie dociska się do jego pomarszczonej dziurki. Całuje czoło Harry'ego i powoli wsuwa się do środka, słuchając jego ostrych oddechów jako akompaniamentu.

   Harry owija ramiona wokół jego szyi niepewnie, zakopując twarz w jego obojczyku i dysząc przy jego skórze. Louis pozostaje nieruchomo, owijając dłoń wokół uda Harry'ego i przenosząc je do swojego boku po czym kładzie drugą rękę płasko na łóżku, jak kolano chłopaka zgina się przy jego nadgarstku.  

Dociska swoją pierś do tej Harry'ego, z brzuchem przy jego penisie, który już zmiękł przy jego własnym brzuchu. Stabilizuje się po czym wysuwa się lekko i wbija z powrotem do środka, z Harrym stękającym cichutko przy jego szyi. Robi to ponownie, odsuwając biodra i zagnieżdżając się wewnątrz jeszcze raz, wyrywając z niego chrypliwe uh.  

Porusza się powoli, Harry lgnie do niego i wydaje ciche dźwięki, które zachęcają go do kolejnych pchnięć. Ramiona chłopca zacieśniają się wokół niego i czuje najmniejsze draśnięcia jego paznokci w górze swojego kręgosłupa. Wbija się trochę szybciej i Harry jęczy donośnie.  

   Stara się by jego ruchy były płynne. Biodra Harry'ego podwijają się do góry wraz z każdym jego pchnięciem. Louis nie przyspiesza póki Harry nie unosi głowy, przekręcając policzek tak, że dyszy do ucha Louisa. Jak sapie, to gorące powietrze powiewa po małżowinie Louisa, który zawija małe kółko biodrami i wysuwa się.  

- Tatusiu, możesz szybciej? - Harry dyszy, jego kutas jest w pełni napuchnięty.

   Louis kiwa głową, odchylając się i wyrzucając biodra trochę mocniej niż to koniecznie. Harry jęczy, głośno i szybko, zanim pojawia się kolejne pchnięcie Louisa. Chłopak kwili, jego uda unoszą się by owinąć się wokół nóg Louisa, trzymając go w miejscu jak jego ruchy przyspieszają.  

Puszcza jego szyje, opadając na poduszki, zaciskając oczy i skomląc. Louis patrzy na niego, obserwując jak jego czoło marszczy się między brwiami, jak jego usta są teraz wiecznie otwarte, jak jego klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie.  

- Boże jesteś śliczny – jęczy, wbijając się w Harry'ego, tak, że podsuwa go lekko w górę łóżka.

- Nie jestem Tatusiu – Harry dyszy, zginając jedno ramie, by jego palce mogły owinąć się wokół bicepsa Louisa a drugie wędruje między ich ciała by oprzeć się na jego brzuchu. - Tatusiu, muszę dotknąć swojego siusiaczka, tak dziwnie mnie boli.

Louis kiwa głową i wypycha biodra tak, że jest dociśnięty do tyłka Harry'ego. Zaczepia jego kolano o swój łokieć po czym sięga po lubrykant, otwierając go paznokciem kciuka.  

- Daj mi rękę – mówi Harry'emu, podciągając jego nogę trochę wyżej. Wyciska porcję na środek dłoni chłopca po czym ponownie się sytuuje i całuje jego czoło – Teraz możesz się dotknąć.

Harry kiwa głową jak Louis się wysuwa i ponownie pcha, czując jak dłoń synka wślizguje się między ich ciała i kładzie na jego penisie, po prostu go dotykając.  

- Spróbuj owinąć go pięścią kochanie – dyszy, czując jak Harry to robi, jego kostki wbijają się mu w pępek.

   Harry jęczy, Louis pcha w niego, główką pocierając jego prostatę za każdym razem jak się wysuwa, a dodatkowa przyjemność w postaci jego dłoni sprawia, że sapie i szlocha jednocześnie.  

Louis chce powiedzieć mu jak pięknie wygląda i chce go pochwalić i szeptać do niego brudne słówka, ale jego pierś się zacieśnia i jest mu gorąco i jego oddech uchodzi z niego za szybko i Harry jest zbyt ciasny wokół niego. Chwyta pościel i szarpie za nią, kolano Harry'ego wygina się przy jego łokciu, przez co krzyczy.  

Jest szybki i zdesperowany i Harry płacze do jego ucha, jego dłoń porusza się wokół niego tak szybko. Wykonuje jeszcze dwa pchnięcia i jest skończony, dochodząc i zwijając palce u stóp, a jego ramiona zamieniają się w gumę. Łapie się zanim może przygnieść Harry'ego.  

Wbija się głęboko w niego w trakcie, Harry kwili mu do ucha. Zajmuje mu chwilę, żeby złapać oddech nim nie zdaje sobie sprawy, że nadal musi doprowadzić swojego synka do orgazmu. Opiera się na zgiętym ramieniu, puszczając nogę Harry'ego, by wsunąć dłoń między ich ciała, owijając ją wokół niego i obciągając jego małego kutasa gorączkowo póki Harry nie szlocha i jego ciało się nie wygina a biodra nieruchomieją. Jego dłoń się zatrzymuje, ale Louis zmusza go do dalszego głaskania się, przestając jedynie jak Harry opada na poduszki a jego ciało zaczyna się trząść. 

Wysuwa się, przekręcając się na bok, po czym sięga w dół i zrywa z siebie kondoma, upewniając się, że jego bałagan się nie rozleje. Zawiązuje go i kładzie na stoliku nocnym, wzdrygając się wewnętrznie. Spogląda na Harry'ego, którego pierś unosi się ciężko a policzki płoną.  

Odpycha się od łóżka do pozycji siedzącej i zrzuca nogi na ziemię, sięgając dłonią po Harry'ego. Chłopiec spogląda na niego zaszklonymi oczami i czerwonymi uchylonymi ustami. Unosi się na drżącym ramieniu nim nie chwyta ręki Louisa i pozwala mu ściągnąć się z łóżka.  

- Chodźmy pod prysznic. - Tatuś mówi mu, trzymając go przy swoim boku, czując jak jego nogi się trzęsą gdy ten stawia drobne kroki obok niego.

____