#kwarantanna

Siedzimy w domu, czytamy książki i oglądamy seriale, ale w rzeczywistości przygotowujemy się do wielkiej bitwy o nową rzeczywistość, której nie potrafimy sobie nawet wyobrazić, powoli rozumiejąc, że nic już nie będzie takie samo, jak przedtem.

Można wyjść na kawę z przyjaciółmi, do kina, do restauracji i każdy traktuje to jako coś normalnego. I dostrzegamy jakie te drobne rzeczy były fajne, kiedy nie możemy ich robić. Siedzimy w domu narzekamy na zamknięcie, ale nic nas nie boli. I znów, gdyby nas bolało docenialibyśmy ten stan, gdy mogliśmy siedzieć i rozkoszować się czasem, kiedy nic nas od środka nie rozrywało, kiedy nie mieliśmy czerwonej płachty przed oczami. Miłość? Uważamy, że będzie zawsze, nie troszczymy się o nią traktujemy jako coś naturalnego. I nagle odchodzi i jej nie ma i nie ma też szans na kolejną. I mówimy wtedy do siebie: jaki ja byłem wtedy glupi/głupia. Większość rzeczy doceniamy, kiedy je tracimy.