#king.com

Studio King ma na koncie ponad 200 wydanych gier. Specjalizuje się w kolorowym, dynamicznym obrazie i cukierkowej oprawie przyciągającej setki tysięcy osób, młodszych oraz starszych. Ich bohaterowie to w dużej mierze zwierzęta oraz typowo bajkowe charaktery, a słodko wyglądający wrogowie nadrabiają powierzone im złe cechy postawą lub otoczeniem, w jakim się znajdują. Do najpopularniejszych tytułów od studia King można zaliczyć Candy Crush Saga oraz Farm Heroes Saga. Jednak styczność - przez dłuższy okres - miałam jedynie z Bubble Witch 2 Saga. Gry tej ostatecznie nie ukończyłam, ale gdy na przełomie marca i kwietnia tego roku dowiedziałam się o Bubble Witch 3 Saga, postanowiłam dać szansę nowości.

Pierwsze poziomy przeszłam sprawnie po to, aby sprawdzić, jak wygląda gra. A wygląda lepiej niż poprzednia część i zawiera kilka dodatków, w tym możliwość zaprojektowania domu Stelli i podwórza wokół budynku. Może “projektowanie” nie jest najbardziej odpowiednim słowem, jako że zabawa ta polega na wybraniu jednego z trzech dostępnych elementów (w punktach takich jak dom, pracownia, wieża, bramka, skrzynka pocztowa, drzewo, ogród i inne), a na wczytanie się wybranego trzeba czekać wiele godzin. Kolejnymi interesującymi rzeczami są możliwość sprawdzania na bieżąco postępu gry w zbiorze ksiąg (zatytułowanych rozdziałów), a także dzienne misje przydzielane przez kota Stelli. Ich gracz nie musi wykonywać, ale dodatkowe gwiazdki przydadzą się do dekorowania domu wiedźmy. Dodam, że za każde 15 gwiazdek zdobytych w grze, a na jednym etapie można zdobyć od jednej do trzech, otrzymuje się 1000 jednostek gwiezdnego pyłu.

Ustawienia w grze ograniczają się do włączenia/wyłączenia efektów dźwiękowych i muzyki. Do innych opcji zaliczę połączenie (opcjonalnie) z serwisem Facebook, dzięki czemu do znajomych w grze automatycznie zostaną dodane osoby z listy znajomych również grające w Bubble Witch 3 Saga. Posesje sąsiadów można odwiedzić i raz na jakiś czas zebrać na ich włościach parę dodatkowych punktów gwiezdnego pyłu. Można od nich również otrzymać dodatkowe życie (serduszko).

Najważniejszą częścią składową gry jest zbijanie bąbelków przy użyciu bąbelka odpowiadającego im kolorystycznie. Kulek o tej samej barwie musi być co najmniej trzy, żeby znikły. Bąbelki są żółte, czerwone, zielone, niebieskie oraz fioletowe, jednak nie na każdym etapie występują wszystkie kolory. Czasem są tylko trzy bądź cztery. Warto zwrócić uwagę na wykonanie i tkwiący w nich detal - ikony przedstawiające kolejno glistę, muchomora, czterolistną koniczynę, gałki oczne i coś, co przywodzi na myśl gluta z wypustkami.

W Bubble Witch 3 Saga istnieją trzy tryby gry. W pierwszym z nich należy zbić wszystkie kulki, tzn. oczyścić z nich całą planszę. Liczba rzutów jest ograniczona, ale po zebraniu odpowiedniej sumy punktów zostaje naładowany czar Nero umożliwiający zbicie bąbelków ze sporego obszaru. Jest to pomocne, gdy ruchy nieubłaganie zbliżają się do końca, a wciąż pozostaje sporo kulek do usunięcia.

Kolejny tryb polega na uwolnieniu (iluś) sów. Ptaszyny trzeba wyswobodzić odpowiadającym im kolorystycznie bąbelkiem, a jeśli zbite zostaną kule ponad nimi, sowy przelatują w inne miejsce, nadal oczekując na swoją kolej do odlotu. Jest to część gry, która sprawia mi największą frajdę, zwłaszcza gdy sów jest ponad 20 i jednym rzutem można uwolnić pięć lub sześć sztuk. To przyczynia się do zwiększonej punktacji końcowej.

Ostatni, najmniej lubiany przeze mnie tryb gry, nakazuje Stelli doprowadzenie małego duszka na samą górę planszy, by dołączył do reszty duchów. Jemu należy tworzyć przejście między bąbelkami, a zwinna postać wędruje tam, gdzie jest przestrzeń najbliższa granicy. Tu już naprawdę bardzo przydają się kule od kota wiedźmy, gdyż dostępna liczba ruchów nierzadko okazuje się niewystarczająca do pomocy duszkowi. Kolejnym aspektem, który może zirytować, jest to, że w tej rozgrywce najtrudniej zebrać wysoką notę i, co za tym idzie, trzy gwiazdki. Natomiast warto próbować przejść jeden etap parę razy.

Na planszach są pewne utrudnienia, bo w późniejszych częściach gry łatwo być nie może. Wszystkich jeszcze nie poznałam, ale o kilku chętnie opowiem.

Pajęczą sieć łatwo zniszczyć, niestety, czasami, marnuje się na to za dużo cennych rzutów. Usunąć trzeba bąble rozłożone wokół kulki tkwiącej w środku. Nieco bardziej denerwujące mogą okazać się nietoperze przyczepione do bąbelka. Nietoperz, zgodnie z podstawową zasadą gry, odleci po utworzeniu łańcucha złożonego z trzech jednakowych kul. Jest też golem, kamień otwierający się co drugi ruch i odsłaniający bąbelek o jednym z pięciu kolorów. Rozgrywka z nimi wydaje się dosyć utrudniona. Czarnych, niezadowolonych baniek nie można w ogóle zbić. Gracz pozbędzie się ich jedynie wtedy, kiedy usunie bąbelki zawieszone ponad nimi.

W miarę postępu gry odblokowują się zaklęcia. Na etapie nauki są dostępne bez limitu, później trzeba albo za nie zapłacić, albo liczyć na łut szczęścia i wylosowanie ich w nagrodzie pojawiającej się od czasu do czasu. Stereo Bolt pozwala na zniszczenie jednego rzędu kulek (poziomo). Sparkling Blast ma działanie podobne do czaru od Nero i pozbywa się bąbelków ze sporego (okrągłego) obszaru, a Magic Beam usuwa kulki pionowo lub na ukos (dwa rzędy).

Gierkę oceniam pozytywnie. Nie czuję się nią, do tej pory, znudzona, choć nie wiem, czy dotrwam do ostatniego rozdziału. Póki co sprawia mi przyjemność, towarzyszy mi w chwilach przed snem lub w drodze na uczelnię. Zawartości dodatkowej nie kupuję, bo... nie widzę w tym sensu. Sztabki złota mogą się czasem okazać użyteczne, a zaklęcia są dodatkową atrakcją, ale te parę złotych wolę przeznaczyć na inny cel. Poziomy można powtarzać bez końca, a nie jestem na tyle niecierpliwa, aby musieć za pierwszym razem zdobywać trzy gwiazdki.

Obrazki, wraz z garścią cennych informacji, zaczerpnięte stąd.