yüzyıllık pencerenin yanında
bitap düştüm yılanların derisinde, üst üste pencereler açıyorum. bir şarkı değilim, bir ses değilim, bir sarsıntıyım. kılıcımı dünyanın dudaklarına kaldırabilir miyim? birbirine vurulmuş sessizlik olsun yırtılmış yığınların yanında. kaldıraçlar vücut bulmalı ahşap keman seslerinde.
çekiliyor, yıkılıyor alaca kavimler. onlardanım.
yetim olmak ne olacak, artık dünyanın kendisi olmayacak mı? eksik etmem acıların dansında başta olmayı, zaten bulanık değilim. simetriyi çatlatmayayım mı? hayır, kaldıraçlar vücut bulmalı derin yaralarda, ki bizi çatlatan
huzurlu bir okyanus oluyor alaca kavimler, kendime kıyıyım.
dönüp dönüp dönüyor eski mavi gözlü saatler. bütün baba ve atalarımdan bir yiğit ölümsüz mavilik kaldı, ellerimiz o evrende birbirine ulaşacak çöller zamanında, üst üste açılan yüzyıllık pencerelerin yanında
ölümsüz yarpuzların kokusu geliyor eski zaman yağmurlarının su kenarında. bir şarkı değilim, bir ses değilim, bir sarsıntıyım.
-
li ber pencereyên sedsalan
diedilim di çermên maran de, ser hev pencereyan vedikim. stranek nîn im, dengek nîn im, velerizînek im! ma dikarim derziya xwe di lêva dinyayê rakim? bila bêdengiya birêkxistî be ala girseyên dirrinde. divê qerase bêne bercestekirin dengên kemanên virnî.
dikişe, dixuşe qewmê belekiyan. ji wan im.
sêwîtî çi be, êdî dinya bi xwe nebe? kil nekim destmala govenda janan, xwe nemijim, sîmetriyê nederizînim? na, divê qerase bêne bercestekirin sînfoniyên kulên kur, ku me diderizînin.
dibe deryaçeyeke aram qewmê belekiyan. ji xwe re perav im.
zivir zivir dizivirin katjimêrên kalên çavşîn. ji hemû bav û kalên min ma mêrgeke nemir î hêşîn, destên me li wê gerdûnê digihîjin hev demeke çolistan, li ber pencereyên ku vedibin bi ser sedsalan.
bêhna pûngên nemir tê ji berava kevnedemeke baranî. stranek nîn im, dengek nîn im, velerizînek im.
