#katarantaduhan

masaya ako dito sa tumblr dahil may sarili kang mundo dito. Away from people, from society.. ewan.. masaya lang talaga dito..

As I was scrolling my facebook, nakita ko yung issue tungkol kay EJ Carino at Ej Laure, andun din yung video nila tungkol sa interview nila kay Karen Davila, nung una, sabi ko, ah, eto yung child star dating nakabuntis. So, shoosh nalang ako, then bigla ako nacurious, then binalikan ko mga nangyari, etc. so, he impregnated the girl when he was just 15 and she was 21, kahit ano mang anggulo tignan, this is stil child grooming, naisip ko noon, his career was actually improving, he bagged a lead role for a teleserye nung 2012, and he was also in asap, then, because of what happened, he then had to give up his showbiz career in exchange for a huge responsibility. Hindi lang ang showbiz career niya, kundi pati narin ang pag-aaral niya, at siguro ay dumaan din siya sa isang matinding depression. What bothered me is why his parents didn't do something about it? bakit kaya hinayaan nalang nilang mangyari yun? didn't they make some actions man lang? plus, the interview with Karen, it seemed like she was even romanticizing the relationship they have. Was it just for the views? for monetary gains?

ok.. so.. hindi nga ako makatulog, so, ang ending, i'm on my phone.. wala lang, tas, pareho kami ng kwarto ng nanay ko, although magkatabi kami, kaso iba ang kama namin, madalas akong punahin ng nanay ko.. nasasakal na ko... pagod nako.. ok?! imagine, kakainin ko, gagawin ko, trabaho ko (dati), HALOS LAHAT! pinupuna nila.. at ang sabi ng aking tatay, para daw sa ikabubuti ko, at sa kadahilanang pinapakain nila ako at ako'y nasa puder nila kaya huwag daw akong magrereklamo kung ako'y kanilang pupunahin... Pero pagod nako.. napapagod din ako.. lalo pa't pandemya ngayon. Lubos din akong nalulungkot tuwing ikinukwento ng aking tatay ang kanilang pagpuna sa akin sa mga tiyuhin at tiyahin ko, at nagmmukhang ako pa ang masama, at dahil lamang sa gusto daw ng aking magulang na ako'y mapunta sa magandang landas... oo, given na yun, pero ang magmukha akong masama? kesyo hindi na daw ako nagbbago?!

Ok, so, ang hirap magpa-schedule schedule dito sa Amerika. Mga animal mga tao dito. Ang daming kaartehan. aayusin ko lang mga papeles ko at uuwi rin ako, hahayaan ko na ang mahirap na buhay at masaya kaysa naman ditong maganda at mapera ang buhay pero ang dami mong iniinda. Matagal ko nang iniinda ang sakit kong ito. Ano ba to? noon, sa gabi lang ako nag-sseizure, kapag natutulog ako, nakakagat ko nga yung dila ko eh,plus my body is getting numb, Lagi ko nalang tinatanong, ano ba tong sakit na to? ang dami na naming pinuntahang kung saan saang doktor at albularyo pero wala. Wala pa rin. Ganun ba talaga ka sama ang ugali ko to suffer this? anong ginawa ko?! GUSTO KO LANG GUMALING! IS THAT TOO MUCH TO ASK?! Kanina, tinatry kong magpa-appointment sa clinic pero tangina! ang daming katangahang kailangang pagdaanan! Mas ppiliin kong maghirap pero masaya kaysa mapera pero puro paghihirap.. Mga animal mga tao dito!

Bakit kaya ganun? Humans will never be satisfied talaga... Lahat na lang gusto natin. Never na tayong naging masaya, naging ok.. lagi na lang tayong humahanap ng something na MAS. Kailangan laging merong MAS. MAS maayos, MAS malaki, MAS maganda, MAS matindi. Kailangan laging meron MAS. Ganun ba talaga? Noon sabi ko pagod nakong magtrabaho, kaya umalis ako sa work ko, I decided to rest for awhile.. Ngayon namang wala nako sa trabaho ko, Ito yung time na narealize kong nakakamiss mag-work, miss ko na yung mga ginagawa ko sa work ko before, yung mga kagaguhang ginagawa ko, mga katarantaduhang ginagawa ko, Tangina! The more I seek for satisfaction, the more I can’t find it.. Everything is bullshit talaga! Tangina!!

Kagigising ko lang at tila hindi ako maka-get over sa dalawang araw kong dayoff.. nakakatamad gumising, ang ingay ng sikmura ko, naiirita ako kapag naiisip ko yung mga katrabaho ko, kapag naiisip kong walang natitira sa sinusweldo ko,kapag naiisip kong wala akong mapagkakatiwalaan sa mga katrabaho ko, kapag naiisip kong, hanggang ngayon eh ganun parin ang sweldo ko, na hindi nag-iimprove, yung tinatanong ko sa sarili kong, "ganito na lang ba ako habang buhay?". I mean, hindi naman pwedeng ganito nalang ako habang buhay diba?