#karanasan

Mahal buong araw tayong magkasama, oo. Masaya ako. Kinilig ako. Natuwa ako. Pero sa isang bahagi ng puso ko, may kirot. May takot. Takot na baka sa araw ng kinabukasan kapag sinabi kong namimiss na kita at magkita ulit tayo, ay sabihin mo lang 'ulit' sa akin na 'magkasama tayo kahapon, magkausap tayo maghapon, binigay ko na oras ko sa'yo, hindi pa ba sapat iyon?'

Sa bawat oras at araw na pu-pwedeng makasama kita. Sinusulit ko na. Dahil bukas makalawa, hindi ko alam kung pwede pa, at lalong hindi ko alam kung ayaw mo na ba.

Salita ng Diyos – Tanging Yaong Nakararanas ng Gawain ng Diyos ang Tunay na Naniniwala sa Diyos

Bagaman maraming tao ang naniniwala sa Diyos, kakaunti ang nakakaunawa kung ano ang kahulugan ng pananampalataya sa Diyos, at kung ano ang dapat nilang gawin upang makasunod sa puso ng Diyos. Ito ay dahil, bagaman ang mga tao ay alam na alam ang salitang “Diyos” at mga parirala tulad ng “ang gawain ng Diyos,” hindi nila kilala ang Diyos, lalong hindi nila alam ang Kanyang gawain. (more…)

Tanging Yaong Nakararanas ng Gawain ng Diyos ang Tunay na Naniniwala sa Diyos

https://centeras.kingdomsalvation.org/tl/kingdom-selection/kingdom-selection-001.mp3

Bagaman maraming tao ang naniniwala sa Diyos, kakaunti ang nakakaunawa kung ano ang kahulugan ng pananampalataya sa Diyos, at kung ano ang dapat nilang gawin upang makasunod sa puso ng Diyos. Ito ay dahil, bagaman ang mga tao ay alam na alam ang salitang “Diyos” at mga parirala tulad ng “ang gawain ng Diyos,”…

Ito ang isa sa mga katagang madalas nating naririnig tuwing tayo ay nagsisisi dahil sa ilang mga bagay na nagawa nati noon na nagdulot ng kalungkutan sa atin sa oras na iyon.

Bilang mga tao, hindi naman natin maiiwasan ang mga pagkakamali. Lagi din natin tong naririnig, pero wala naman talagang taong ginawang perpekto at maya’t maya’y tiyak na makakagawa din tayo ng mali.

Likas na sa ating mga tao ang pagsisisi dahil sa mga binunga ng mga maling desisyon at kadalasan ay ninanais pa natin na bumalik sa oras nang magddesisyon na tayo upang hindi ituloy ang pinagsisihang bagay.

Kaso, para sa akin, kaya tayo nagkakamali ay para matuto. Sabi nga nila, ang pinakamainam na guro ay ang sarili nating mga karanasan. Bakit nga ba?

Dahil natapos na ang mga bagay na nangyari na. Hindi na natin ito mababalikan kahit ano pa ang mangyari at kailangan nalang natin itong tanggapin at idaan sa isang proseso upang may makuha tayong aral mula sa pagkakamali.

Pangalawang beses kong sumabit sa isang pampasaherong jeep kagabi dahil wala na talagang masakyan. Natawa pa ako sa kasama kong nakasabit dahil nahulog ang kanyang sumbrero habang umaandar ang sasakyan. Nakakatuwang isipin na ganun pala ang pakiramdam na nakasabit ka sa jeep. Dahil kahit alam mong wala nang lugar para sa’yo, mas pinili mo pa ring kumapit ng mahigpit upang marating ang nais na puntahang destinasyon

          Buwan ng Hunyo, taong 2013 nang magsimula akong pumasok bilang isang ganap na estudyanteng iskolar ng bayan sa Pamantasan ng Lungsod ng Maynila. Ika-unang taon ko ay tunay nga naman akong nasiyahan sapagkat nakapasa ako sa pagsusulit upang makapasok sa nasabing Pamantasan. Isang karangalan ito sapagkat napakaraming estudyante ang nais pumasok dito at tanging mga magagaling lamang ang nakakapasok dito kaya tunay nga namang masasabi ko na pinagpala ako.

           Sa paglipas ng panahon ay unti-unti kong natutunan ang kakaibang kultura sa nasabing Pamantasan, dahan-dahan kong nakakapa ang iba’t ibang pag-uugali ng mga tao: estudyante man o maging mga kaguruan, at masusi kong napapag-aaralan ang takbo ng kapaligiran. Napakarami ko ring naobserbahan, napakaraming nalaman at natuklasan: katamaan man o maging kamalian, subalit sa kabila ng lahat ng ito, napakarami pa ring mga nakabibigla at nakagugulat na mga sitwasyon ang nagaganap sa Pamantasan na nakapagbibigay ng di kanais-nais na epekto hindi lamang sa mga estudyante gayundin sa mga kaguruan.

            Sa kasalukuyan ay nasa ikatlong taon na ako sa aking kolehiyo. Masasabi kong mas may sapat na akong kaalaman at karanasan sa Pamantasan dahil na rin sa pangatlong taon ko na rito. Hindi ko ikinatutuwa ang iba’t ibang pagbabago na nagaganap sa loob ng Pamantasan dahil hindi rin naman mabuti at maganda ang nadudulot ng mga pagbabagong ito.

           Tulad na lamang ng pagkawala ng aking iskolarship. Hindi ko lubos maisip na mawawala ang aking iskolarship ng walang sapat na batayan at dahilan para tanggalin ito ng kasalukuyang administrasyon. Mataas naman ang aking mga grado sa aking mga asignatura at madalas naman akong pumunta sa mga araw ng ensayo at lumahok sa iba’t ibang aktibidades kung saan tunay nga namang kami ay kakailanganin. Huli na nang kami ay abisuhan na tinanggal na ang aming sustento mula sa Pamantasan at ang masakit pa ay sa mismong araw pa ng aming pagbabayad ng matrikula. Dahil dito ay hindi ako nakapag-enrol sa mismong araw na iyon dahil wala akong sapat na pera o kahit na isang kusing sa aking bulsa. Huli na rin ako nakapagbayad ng aking pangmatrikula, mismong araw na ng pasukan ako nakapag-enrol sapagkat naghanap pa ng perang pambayad ang aking mga magulang. Dahil sa pangyayaring ito, tunay nga namang sumama ang aking loob sa administrasyon ng Pamantasan.

           Gaya rin ng paiba-iba o papalit-palit ng mga lugar na amin nang kinagisnan tulad ng daanan, kantina at maging mga silid-aralan. Taon-taon ay iba-iba o papalit-palit ang daanan sa Pamantasan: dati sa harapan, tapos nalipat naging sa likuran naman at nasa gilid naman sa kasalukuyan. Dahil dito napakaraming estudyante at mga kaguruan ang nahihilo, nalilito at nahuhuli sa kanya-kanyang klase.

           University Activity Center o mas kilala bilang UAC, ngayon mas kilala na ito bilang University Activity Canteen (UAC) na nagsisilbing kasalukuyang kantina ng Pamantasan na tunay nga namang hindi makatarungan ang presyuhan ng bawat espasyong iyong uupahan sa pagtitinda. Napakarami ring mga silid-aralan ang hindi nagagamit dahil sa ito ay mga sira, ang dating mga aircon at elevator na aming na-eenjoy, ngayon wala na mistula na lamang suntok sa buwang mga pangarap na ninanais naming magamit maging sa aming mga panaginip. Maging ang silid-aklatan ay kulang-kulang ang mga aklat, mesa at silya, ang mga kompyuter naman mga lumang klase pa at syempre hindi mawawala ang Wi-Fi na mas mabilis pa ang free data. Sa lahat ng mga pangyayaring ito ay tunay nga namang naapektuhan ang aming pag-aaral, hindi kami nakagagawa ng maayos at mabuting takdang-aralin sapagkat kulang-kulang ang mga impormasyong aming nakakalap sa silid-aklatan at mahina at mabagal na pagtugon ng kompyuter at internet. Hindi ko rin nasusulit ang pamamalagi ko sa Pamantasan bilang nagbabayad ako ng matrikula ko taon-taon sa kadahilanang hindi kami pinahihintulutang gamitin ang aming mga kinasanayang gamitin tulad ng aircon, elevator, bentilador at marami pang iba.

           Gayundin ay ang kabi-kabilang paghahanay ng mga kolehiyo sa isa’t isa.  Hindi lahat ng estudyante ay nabibigyan ng sapat na impormasyon ukol sa isyung ito kaya marami sa amin ay pinagsasawalang-bahala at hindi na binibigyang-pansin ang ganitong isyu sapagkat mas pinapalala at dinadagdagan lamang ng administrasyon ang mga problema at mga trabaho mula taas-paibaba. Dagdag pa rito ay hindi lahat ng mga gurong tinatanggap ay nagtuturo, ang iba naman sa kanila ay nagtuturo nga pero para masabi lang na nagturo ay kung ano-ano na lang ang mga pinapagawa na hindi naman akma sa nasabing asignatura. Maraming beses na akong nakaranas mula pa noong nasa unang taon pa lamang ako maging ngayong nasa ikatlong taon na ako ay hindi nawawala ang agnitong mga klaseng guro. Isa pa ay ang mahabang oras, araw o panahong paghihintay ng mga guro sa kanilang sweldo sa pagtuturo, may mga alam at narinig na akong kaso na tapos na ang semester o taon ay hindi pa rin siya o sila sumusweldo. Tunay nga namang nakaaawa ang mga ganitong guro sapagkat naghirap na at nagsakripisyo na sila lahat-lahat subalit hindi pa rin sila nababayaran, paano ba naman sila masisiyahan niyan? Paano naman sila ma-eengganyo sa pagtuturo niyan sa susunod na taon? Hindi natin sila masisisi kung hindi na sila muling magturo sa Pamantasan.

           Sa lahat ng mga pangyayaring ito, tunay nga namang higit na naapektuhan ang aking edukasyon bilang isang estudyante na may malaking pangarap sa buhay sapagkat hindi lahat ng kaalaman at karunungang kailangan kong malaman at makamtan ay aking natatamasa dahil na rin sa kulang-kulang ang mga kaguruan sa pamantasan, ang iba sa kanila ay hindi bihasa o gamay sa asignaturang kanilang itinuturo at ang iba namang tunay nga namang katangi-tanging mga guro ay mas pinipiling lumisan at lumipat sa ibang eskuwelahan dahil sa maling pagpapatakbo ng administrasyon ng Pamantasan, kaya sa bandang huli, mga estudyante ang tunay nga namang naapektuhan nang lubusan. Kinabukasan ng mga estudyante ang naitataya at naisasakripisyo dahil na rin sa maling gawain ng administarsyon. Kaakibat ng mga mabilis na pagbabagong ito ay ang hindi magandang epekto sa mga estudyante at guro, hindi pantay na pagtingin sa mga estudyante, hindi pantay na pagtamasa ng mga pasilidad na dapat matamasa ninuman at marami pang iba.