For a long time, ang hirap pala kapag narealize mong hindi ka pala minahal nung taong yun. Pagkatapos ng walong taong pakikisama mo sa kanya, saka mo lang malalamang hindi ka pala nia minahal. Bagkus ay, sarili nia ang minahal nia. Nalaman ko lang yun, while I am enjoying my solitude, una kong narealize yung pagbibigay. Kasi kapag mahal mo pala talaga yung isang tao, panay yung bigay mo eh, to the point na nakakalimutan mo na yung sarili mo. Why? Kasi masaya kang nakikita siyang masaya, yun din ang nagpapasaya sa'yo. After that, I came to my thoughts na, teka, ano nga ba yung mga naibigay niya sakin? Eh minahal nia rin ako, dun ko naisip na, "bat wala?", "kakarampot nga niyang oras, pinagkakait nia pa sakin", "bat parang wala naman?", pero panay yung sabi kong, "there has to be something"... until it came to my thoughts na.. wala talaga. It goes to show na never pala talaga niya akong minahal, na, I was more of an investment, since he kept on taking. Ayaw niyang magbigay, ayaw nia ng commitment sa kin, ayaw nia ng kahit anong responsibilidad kaya ayaw niyang maging kami. Deep inside me noon pa, I was in denial, but I kept on gambling, pero wala, natalo rin lang ako.
