Prawdziwym kalectwem jest brak serca.

Pytała, dlaczego brak rąk u Wenus z Milo dowodzi urody, a u niej traktowany jest jako kalectwo?

Słowo na niedzielę. Adamek

To rozstanie nawet nie bolało. Było jakby ktoś nagle odciął mi rękę, a ja prawie nic nie poczułam, krew też się nie polała... Zawinęłam tylko kikut w bandaż i próbowałam żyć dalej. Ale mimo, że rana nie była problemem to bardzo szybko coś innego zaczęło nim być. No, bo wyobraźcie sobie już samo to jakbyście się czuli bez ręki. Zdałam sobie sprawę, że mi bez niej jest znacznie trudniej... Za trudno. Wszystko co dotąd mogłam robić stało się nieosiągalne. A najbardziej bolał mnie fakt, że nie mam już jak chwycić tych wszystkich wcześniej dostępnych szans... Nie skorzystałam z okazji gdy mogłam, a teraz już jest za późno. Głupio mi było wyciągać rękę po coś co nie moje... Lepsze wrażenie zrobiło by dyskretne upomnienie się o to przy najbliższej okazji i poczekanie aż się to otrzyma w prezencie. Ale nikt nawet nie myślał, żeby mnie czymś obdarowywać. A teraz nie mogę już nawet sama sobie tego wziąć. Gdybym tylko mogła cofnąć czas...

Zastanawiał się czy śmierć nie byłaby dla ich córki łatwiejszym wyjściem niż życie z kalectwem- nie brakiem kończyny, lecz czymś znacznie gorszym- przez które będzie cierpiała do końca życia, niezależnie jak byłoby ono długie. Nie umiał sobie wyobrazić że może mieć dziecko dla którego ból i cierpienie będą czymś tak naturalnym jak oddychanie lub bicie serca.

Uważaj

Prawdziwym kalectwem jest brak serca.