#kadiliman

Tiwala lang, Maniwala lang

woolymammoth - kadiliman

You can make a very colorful scenery out of the darkness.

     Itong bakasyong 'to ang kauna-unahang bakasyon na. . .mag-isa ko lang hinarap. Si Mama, simula grade five ako ay nasa abroad na. Family driver siya doon. Habang si Papa naman, nasa Maynila at doon nagtatrabaho sa may Bicutan (hindi ko sigurado 'yong spelling dahil hindi ko naman alam ang lugar na 'yon). Kaya ngayong bakasyon, ako lang mag-isa.      Dito sa bahay.      Aaminin kong noong una, nagmukha akong balat sibuyas dahil sunod sunod ang pagtulo ng luha ko noon. Hindi ko kasi alam ang gagawin. Hindi ko alam kung kaya ko bang yakapin ang kalungkutan na mararanasan ko.       Kahit babae ako, hindi ako marunong magluto. Lahat na ng gawain ipagawa mo sa 'kin, huwag lang ang pagluluto. E sa. . .walang nagturo sa aking magluto e. Oo, uso ang self study. Pero ewan ko ba. Hindi ako marunong magluto. Tapos!      Okay. Ngayong araw (April 25, 2016. Monday), wala akong ibang ginawa kung hindi ang humiga buong maghapon. Masisisi mo ba ako kung wala akong ibang magawa kundi ang himiga nang humiga? Nakakapagod din kasi. Oo, ako nga lang mag-isa rito. Pero nakakapagod ding paulit ulit na lang ang ginagawa ko. Babangon sa umaga, mage exercise (na hindi ko nagawa ngayon pati nung nakaraang araw at kahapon), manonood ng tv, maliligo, magsasaing, bibili ng ulam, kakain, matutulog, babangon, bibili ng meryenda, magfe-facebook o wattpad, magsasaing, manonood ng tv o kaya tv series (teen wolf), kakain, maglalatag, at matutulog. Paulit ulit lang. Maliban na lang kapag araw ng miyerkules kasi 'yon ang aking laba day. Mahina kasi ang tubig tuwing weekends.      Napalayo ulit. Pasensya na.      Nakahiga ako buong maghapon. Tapos nung tumayo ako para pumunta sa banyo at doon ilabas ang lahat ng kinikimkim ko (kung alam mo ang ibig kong sabihin), nang handa na akong lumabas sa cr at hihiga ulit, bigla na lang dumilim ang paningin ko. Iyong tipong bukas naman ang aking mga mata, pero kadiliman ang aking nakikita. Ilang segundo ang lumipad habang nangyayari 'yon, hanggang sa may narinig ako, parang mayroong sirang makinang nasa malapit. Dinig na dinig ko ang ingay noon at nakakabingi.      Kahit walang makita, sinubukan kong kapain ang seradura saka ito pinihit paloob at lumabas ng banyo. Kapa kapa rin ako noong pumunta ako sa kuwarto saka umupo at pinapalipas ang kadilimang 'yon.      At ang hindi ko inaasahan, unti unting nawawala ang kadiliman at may nakikita na ako.      Akala ko wala nang mangyayari pa pero hindi. Biglang tumulo ang mga butil ng pawis ko. Sunod sunod. Hindi ko mabilang.      Sa noo. Na tinakasan ang aking kilay na dumiretso sa mata. Sa leeg papunta sa damit kong kulay pink na ang disenyo ay mukha ng isang pusa sa may bandang dibdib.      Randam kong nagsisimula na akong mamutla. Kahit hindi ko mabalanse ang aking katawan noon, tinungo ko pa rin ang kusina para uminom ng tubig. Doon ako naginhawaan.     So. . .bakit ko nga ba ito pinost? Siguro kasi, gusto kong malaman kung may tao bang may pake sa kalagayan ko.      Siguro kasi. . .gusto kong makakita ng taong nakakaintindi ng nararamdaman ko.      Siguro kasi. . .pagod na akong mag isa.

Hindi ako makatulog kasi may 5-watt night light na naka-on sa kwarto. Kung ang karamihan nang tao sa mundo ay addicted sa liwanag, ako naman kumportable sa dilim. Para kasi sa akin ang kadiliman ay hindi naman purely lugar ng kasamaan o kaya kung saan may mga kababalaghan na nangyayari. Lugar kung saan busy ang mga kampon ng kadiliman o ni Hades o ni Tartarus o Nyx. Minsan ito ay lugar kung saan ang mundo ay tila tumitigil sa pag-ikot. Hindi mo nakikita ang palibot mo kaya hindi napa-praning at nabi-busy kakabantay kung ano na ang nangyayari. Blank space. Vacuum. Nakaka-relax ang pagtambay sa kadiliman. Diba? O baka weirdo lang talaga ako. O wala lang magawa kasi hindi makatulog kaya nagsulat tungkol sa dilim. (Minsan nga mas naa-appreciate ko ang kadiliman kasi dito ako nakakapag-isip ang iba't-ibang mga ideya.)