#itgovernance

Gratis tot 50.000 gebruikers? Of het begin van een dure gewoonte? Steeds meer teams starten met Microsoft Entra External ID zonder echt stil te staan bij wat ze kiezen. Want het werkt, het is snel, en het kost… voorlopig niets. Maar identity is geen feature. Het is je fundament. En precies daar gaat het vaak mis. Wat begint als een slimme, snelle keuze, groeit ongemerkt uit tot iets waar je lastig van loskomt. Kosten, afhankelijkheden en architectuurkeuzes komen pas in beeld als je eigenlijk al te ver bent. De vraag is dus niet: werkt het vandaag? De vraag is: past het nog over drie jaar? Ik heb het uitgewerkt in een artikel waarin ik de voor- en nadelen naast elkaar zet. Met één duidelijke boodschap: Bezin voor je begint. #Entra #CIAM #ITarchitectuur

AI schuift sneller richting geopolitiek terrein dan veel mensen doorhebben. De afgelopen dagen zagen we hoe Anthropic’s nieuwe Fable 5 en Mythos 5 modellen vrijwel direct na release weer wereldwijd werden uitgeschakeld, na een Amerikaanse exportcontrole die toegang voor buitenlandse gebruikers én zelfs buitenlandse medewerkers blokkeerde. Dat is geen detail. Dat is een signaal. AI wordt niet langer behandeld als “software in de cloud”, maar als strategische infrastructuur. Net als chips en energie begint toegang tot modellen onderdeel te worden van nationale veiligheid. Tegelijk zie je de kloof in benadering groeien. In de VS wordt AI steeds nadrukkelijker gekoppeld aan concurrentiekracht en geopolitieke positie. In Europa blijft de focus vooral liggen op regulering en risico’s. Beide zijn terecht, maar samen creëren ze een ongemakkelijke asymmetrie: wie bepaalt de technologie, en wie bepaalt alleen de regels eromheen? Dit is niet hetzelfde als de cloud-revolutie van twintig jaar geleden. Toen ging het om infrastructuur. Nu gaat het om cognitieve capaciteit: systemen die werk, analyse en besluitvorming steeds vaker mede bepalen. De echte vraag is dus niet of AI belangrijk wordt. Die is al beantwoord. De vraag is wie er straks nog toegang heeft tot de meest geavanceerde vormen ervan, en onder welke voorwaarden. En dat is geen technologiediscussie meer. Dat is machtspolitiek in softwarevorm.

Frankrijk wil af van Windows en overstappen op Linux. Niet omdat Linux ineens magisch beter is. Maar omdat afhankelijk zijn van één partij zoals Microsoft een strategisch risico begint te worden. Klinkt logisch. Tot je het probeert. Want dit is geen IT-migratie. Dit is een ingreep in alles: systemen, processen, mensen. De realiteit? De meeste organisaties krijgen nog geen eenvoudige cloudmigratie zonder gedoe afgerond. Laat staan dat ze hun hele werkplek-ecosysteem opnieuw uitvinden. Dus wat gebeurt hier echt? We zien een verschuiving van “wat werkt het beste” naar “waar willen we afhankelijk van zijn”. En dat is interessant. Want die vraag stellen we in de meeste organisaties veel te weinig. Niet: Welke tooling is het handigst? Maar: Welke afhankelijkheden accepteren we eigenlijk? Frankrijk dwingt zichzelf om die vraag wél te beantwoorden. Met alle risico’s van dien. Of dit succesvol wordt? Waarschijnlijk half. Maar het zet wel iets in beweging waar we niet meer omheen kunnen. 👉 Lees het volledige artikel hier: [link]

AI vindt sneller. Organisaties blijven trager. En dáár zit het echte beveiligingsprobleem. AI vindt kwetsbaarheden sneller dan ooit, maar daar zit niet automatisch de winst. Want een lek dat in minuten wordt ontdekt en pas weken later wordt opgelost, blijft gewoon een open risico. We praten in cybersecurity graag over detectie, slimme tooling en AI, maar het echte probleem zit vaak in de tijd daarna. Niet het vinden van de kwetsbaarheid, maar het dichten ervan blijkt de zwakste schakel. En misschien is dat wel de ongemakkelijke waarheid: we worden steeds beter in zien wat er mis is, terwijl de organisatie erachter nog niet altijd sneller handelt. In mijn nieuwste artikel kijk ik naar het gat tussen ontdekking en remediatie, waarom dat risico groter wordt in een AI-tijdperk en welke oplossingen dat gat kunnen verkleinen zonder nieuwe problemen te creëren. Want security draait uiteindelijk niet om wat je weet, maar om hoe lang je ermee blijft zitten.

Als je haast hebt, ga dan even zitten, misschien is dat het beste AI-advies van dit moment. Iedereen wil agents bouwen. Agents op workflows. Agents op rapportages. Agents die weer andere agents aansturen alsof we collectief hebben besloten om managementlagen opnieuw uit te vinden, maar dan duurder en met tokenkosten. Maar de echte vraag is: Heb je hier überhaupt AI voor nodig? Veel processen zijn niet “te dom”. Ze zijn gewoon slecht georganiseerd. Die Excel-rapportage die elke week stukloopt? Dat los je vaak beter op met normale automation dan met een AI-agent die drie API’s, een vector database en existentiële onzekerheid nodig heeft om een CSV te lezen. Niet elk probleem vraagt om AI. Soms vraagt het om structuur, discipline en een keer eerlijk kijken naar je proces zonder eerst “agentic framework” te roepen op LinkedIn. Minder AI blijkt verrassend vaak beter werk.

Organizational Structure, Roles & Responsibilities MindMap | CISM Domain 1 (3 of 4)

Iedereen wilde Kubernetes. Niemand wilde de complexiteit die erbij kwam. Dus bouwden we massaal platformen die alleen nog te begrijpen zijn door specialisten die je óf niet kunt vinden, óf niet kunt betalen. En nu, jaren later, komt het inzicht: misschien hadden we helemaal geen Kubernetes nodig. Misschien wilden we vooral niet achterblijven. De meeste organisaties hebben geen hyperscale-probleem. Ze hebben een focusprobleem. Te veel tijd naar infrastructuur. Te weinig naar waarde leveren. Kubernetes is niet het probleem. De reflex om het overal op te plakken wel. De echte volwassen stap in IT? Niet kiezen wat het krachtigst is. Maar wat het simpelst werkt. Alles daarboven is vaak gewoon technisch ego.